It's been so long....

It's been so long since I've touched
So long since I wanted

Een stukje uit de song Please forgive me van Melissa Etheridge
dat in mijn hoofd zit en blijft hangen... Soms kan muziek zo perfect weergeven wat je voelt...

Aanraken en nog veel meer aangeraakt worden... heikel thema...

Je gedachten bepalen je gevoelens... eindeloos heb ik hierover op een forum wel eens gediscussieerd. Ik geloof dat namelijk niet, niet in de zin van dat ELK gevoel vooraf gegaan wordt door een gedachte. Nochtans, in de psychologie hangt men deze visie blijkbaar aan... ik kwam het in ieder geval de voorbije maand tegen in twee verschillende boeken. Als dit inderdaad de gangbare overtuiging is in de psychologie ga ik mijn eigen theorie ontwikkelen...

Stel dat het waar is dat je gedachten je gevoelens bepalen, dan moet het toch simpel zijn om van een onaangenaam gevoel af te komen?

Ik mis de aanraking... Alleen al dit toegeven, toegeven dat ik snak naar een hand op mijn lijf, is godsallemachtig moeilijk... Ik mis niks natuurlijk, dat is gewoon idiotie, een zwakheid misschien, natuurlijk heb ik dat niet nodig... Met andere woorden, met mijn gedachten probeer ik het gevoel te killen... In werkelijkheid is het echter geen killen, maar een verdringen... en wat je verdringt komt steeds weer terug boven... Ik mis... En aan dat gevoel van missen, van ontberen, gaat geen gedachte vooraf... Het komt opzetten zomaar... maar wel altijd op stiltemomenten, als mijn geest met niks bezig is... 's morgens soms ook, bij het wakker worden...
Of geheel onverwacht door iets wat gebeurt... zoals die keer dat een collega zijn handen in mijn nek legde en licht masserende bewegingen maakte... het duurde hooguit 5 seconden, maar djeees... iemand die dagen door de woestijn gedoold heeft en dan een slok water te drinken krijgt, moet ongeveer hetzelfde voelen denk ik... En waar is dan de gedachte die eraan vooraf zou gaan? Handeling ---> voelen, niks geen gedachte ertussen, die komt als steeds achteraf...

Zit ik hier niet mooi een voor mij zeer dichtbij thema te verpakken in psychologisch getheoretiseer? De aandacht verleggen van datgene waarover het gaat naar het veilige intellectuele?

It's been so long since I've touched
So long since I wanted

....

Over The Rainbow

Over The Rainbow
(Arlen-Harburg)

Somewhere over the rainbow
Way up high
There's a land that I heard of
Once in a lullaby

Somewhere over the rainbow
Skies are blue
And the dreams that you dare to dream
Really do come true

Some day I'll wish upon a star
And wake up where the clouds are far behind me
Where troubles melt like lemondrops
Away above the chimney tops
That's where you'll find me

Somewhere over the rainbow
Bluebirds fly
Birds fly over the rainbow
Why then, oh why can't I?
Some day I'll wish upon a star
And wake up where the clouds are far behind me
Where troubles melt like lemondrops
Away above the chimney tops
That's where you'll find me

Somewhere over the rainbow
Bluebirds fly
Birds fly over the rainbow
Why then, oh why can't I?

If happy little bluebirds fly
Beyond the rainbow
Why, oh why can't I?

Het streven naar je goed voelen...

Telkens wanneer ik geconfronteerd word met het overlijden van iemand van mijn eigen leeftijd, of iets ouder of jonger, krijg ik een soort benauwdheidsgevoel. Plots lijkt 'mijn tijd' dan ineens zo kort en vind ik het zo oerdom die tijd door te brengen met me niet in mijn sas voelen, en in verdriet. Telkens weer besluit ik dan dat ik moet gaan genieten en alleen maar dingen moet doen waar ik me goed bij voel.
In de praktijk verandert er echter nooit wat, ondanks dat voornemen. Nu zijn er ook gewoon een aantal dingen die moeten en die niet direct leuk zijn... Ook al heb ik geen zin in het gras afmaaien, het moet wel... Ook al heb ik niet altijd zin in eten klaarmaken, het moet wel... Ook al hou ik niet van poetsen, het moet wel... De was en strijk moet ook gebeuren... enz enz enz... Morgen moet ik weer gaan werken en ik heb geen zin, maar het moet wel...

En genieten, wat is dat eigenlijk?
Ik moet toch besluiten dat de aanwezigheid van anderen iets tot genieten maakt... en dat terwijl je me moeilijk een erg sociaal wezen kan noemen...
Uit eten? Alleen, is het weggegooid geld... samen met anderen wordt het iets gezelligs...
Naar een optreden? Als ik alleen ga, zegt het me weinig tot niks, komt eerder het gevoel boven: wat doe ik hier eigenlijk? Samen met anderen wordt het echter weer iets aangenaams...
Ik ga dus maar niet uittesten om alleen op vakantie te gaan, dat wordt gegarandeerd twee keer niks...

Alleen genieten, bestaat dat dan? En kan ik dat?
Van muziek kan ik alleen genieten... en van een boek... Van een wandeling misschien? Ja, maar het was veel aangenamer vroeger met de hond...

Ik wil zo'n raar soort mix van samen en alleen eigenlijk... Het is echter niet gemakkelijk om dat in de praktijk gedaan te krijgen...

En verder is er nog een soort van hoger niveau... doen in je leven wat het best bij je past, waar je je dus het meest goed bij voelt, waarin je het best tot je recht komt... Maar wat past het best bij mij? Waarom bijvoorbeeld een switch maken in loopbaan? Wie zegt dat iets anders beter zou passen dan wat ik nu doe? Ook de eventuele financiële consequenties zijn toch niet verwaarloosbaar...

Is uiteindelijk dat genieten niet gewoon een synoniem voor accepteren wat er is?

Een schitterende zonnige dag vandaag...

Aangezien er haast geen zonnige dagen waren tijdens mijn vakantie, heb ik er gewoon van geprofiteerd! Zalig nietsdoen... rondlummelen... wat lezen... gewoon de tuin instaren.... muziek... pc... niks...
En... HET MAG! Zonder schuldgevoel... Ondenkbaar dit, vroeger...
Ongelooflijk hoe snel de tijd voorbij gaat met nietsdoen! ;-) Het had wat mij betreft nog veeeeeeeeeeel langer mogen duren!

En nu zit ik hier op mijn terras, wel met een lichte trui aan, maar de temperatuur is echt heel aangenaam. De kaarsjes branden... een glaasje wijn... Stilte... pure stilte.... Hoewel... de piep van de mollenverjager die geen mollen verjaagt... auto's in de verte... krekels... echt stil is het nooit, en nu ik erop let, zijn het de auto's die me storen...oow, een vliegtuig...




Het alleen zijn stoort me zelfs helemaal niet... Wel even gedacht om bij mijn broer langs te gaan of bij een vriendin... maar even zo snel weer die gedachte opzij gezet... wellicht willen zij ook gewoon met rust gelaten worden... Tja, dat is zo'n lastige voor mij... Die ene had nog aangedrongen om deze week toch zeker eens langs te komen... en toch denk ik dan: "waarom die 2 gaan storen? laat ze hun rust met elkaar.."

Ik hoop dat het de volgende dagen ook nog mooi blijft. Dit weekend Maanrock... 'k neem me voor er zowel zaterdag als zondag naartoe te gaan... als het tenminste goed voelt... alleen...

Een echte ontmoeting laat sporen na

Ach, die eenzaamheid viel me weer zo rauw op mijn dak... maar dan gebeuren er weer andere dingen die het opnieuw relativeren... hoewel...

Een echte ontmoeting laat sporen na... dat las ik een keer ergens... even Googlen geeft de volledige tekst:


ONTMOETEN
is meer dan iemand tegenkomen
of bij elkaar zijn.
Je ontmoet niet zoveel mensen.
Ontmoeten heeft iets
van verwondering en herkenning.
De ander is antwoord of vraag
op iets in jou.
Een echte onmoeting raakt je,
niet dat je alles moet zeggen
tegen de ander,
maar wel dat die ander
jou iets mag zeggen
of vragen.
Ontmoeten is de ander
binnenlaten in het huis
van jezelf,
met het risico
dat hij of zij ontdekt
dat niet alles echt is
in je huis,
dat je je soms anders voordoet,
dat je kwetsbaar bent
en soms anderen napraat.
Iemand ontmoeten is
Iemand binnenlaten
in de binnenste cirkel van je leven.
Hij zal vragen naar je ervaringen,
gewoontes, gevoelens en opvattingen.
Pas als je de ander
zo diep laat binnendringen,
kun je van ontmoeting spreken.
Een echte ontmoeting laat sporen na.


Herinnerd worden aan die paar echte ontmoetingen verjaagt het bewustzijn van die eenzaamheid weer even... of verlicht de last...

Je welbevinden onafhankelijk maken van anderen... 't blijft een moeilijke opdracht...

Eenzaamheid...

En dan slaat het ineens weer toe... de confrontatie met je fundamentele eenzaamheid...
Feeling-good periode heeft lang genoeg geduurd... daar is 't ie weer...

Acceptatie ervan blijft een moeilijk iets... Rationeel weet ik het al lang, maar toch is daar steeds weer de illusie dat het niet zo is...

Met de dood van mijn moeder is de laatste persoon verdwenen die écht van me gehouden heeft... de andere was mijn vader... en verder niemand. 't Lijkt een beetje pathetisch als ik het zo zie staan, maar het is gewoon de naakte, harde waarheid... En dan mag ik nog van geluk spreken, want niet iedereen mag die onvoorwaardelijke ouderliefde ervaren... laat staan dat ik in staat ben datzelfde aan mijn kinderen te geven...

Zo nu en dan krijg ik het koud op mijn dak... zoals nu... en is er ineens dat verdriet... er is geen kruid tegen gewassen... 't is weer eens dat voelen van die fundamentele eenzaamheid...

Morgen is het weer over... gaan we weer verder... This is life... meer is er niet...

zo'n raar gevoel....

Gisteren door familiebezoek deze foto voor het eerst gezien:



Trouwfoto van mijn grootouders aan moeder's kant... Tot nog toe had ik slechts 1 foto van mijn grootmoeder gezien, eentje van 20 jaar later. Zo'n raar gevoel... dat gezicht... die uitdrukking... voelt zo bekend en vertrouwd... raar raar raar... strange feeling... Volgens mij had mijn broer het ook... ook voor hem was het de eerste maal dat hij deze foto zag...

het rommelt nog een beetje...

zomaar...

omdat ik er zin in heb...







het bovenstaande is vooraan te vinden, achteraan hebben we dit:



Als de avond valt, is de sfeer toch anders...



Deze vind ik wel iets hebben:



en deze...

Ik wil...

ik wil...

de pijn en het verdriet van mensen die me lief zijn wegnemen... oplossen, letterlijk...
de oorzaak van angst en verlamming wegnemen...

een lach toveren en het geluksgevoel schenken...
de energie schenken om een nieuw leven te beginnen, vrij van angst met eindelijk ruimte voor jezelf

maar ik sta machteloos..

die pijn en dat verdriet... je moet er doorheen... en ik kan niets... dan toezien... en meelijden...
de oorzaak van je angst kan ik niet wegnemen, noch je de kracht geven om er zelf paal en perk aan te stellen... ik kijk toe aan de zijlijn...

toveren kan ik niet...
geluk en energie zijn niet verhandelbaar...

ik ben er
that's all...

voor jou... en voor jou...

rijlessen...

grmmpfff... kinderen die groter worden...

dochter heeft vorig jaar haar theoretisch rijexamen gedaan, en nu heeft ze onlangs haar voorlopig rijbewijs gaan halen... dat wil zeggen, iemand moet haar nu leren rijden...

ben ik het slachtoffer...

ze wil dat we NU gaan oefenen...

vooruit dan maar... grmbl grmbl grmbl...

frustratie...

Als er iets is waar ik gefrustreerd van raak: een duidelijk omschreven probleem, de oorzaak niet kunnen vinden en bijgevolg ook geen oplossing...

Met pc's heb je dit vaak aan de hand... of bij de ontwikkeling van software... Oooh oooh oooh, wat ben ik al dikwijls gefrustreerd geweest.... Maar als je dan wel de oorzaak vindt en dus de oplossing, dan geeft dat zooooooo een goed gevoel.

Tot zover pc's...
Ik heb zelf nu al ongeveer anderhalve maand een duidelijk omschreven probleem... maaaaaaar.... de oorzaak blijft onduidelijk en een oplossing is dus nog niet in zicht... GRRRRRRRRRRRRR!!!

Ben net terug van de onderzoeken in het ziekenhuis... Longfunctie-testen kunnen de astmahypothese niet afdoende bevestigen... De allergietesten zijn alle negatief (ik had niet anders verwacht!)... En nu zit die dokter met zijn handen in het haar?
Omdat ik aangaf dat mijn gehoest de laatste 2 dagen weer toegenomen is en ik geen enkele medicatie meer nam.... stelt hij voor de astmamedicatie toch te blijven nemen en 2 weken af te wachten... Dit staat me echt niet aan...
Ben uiteindelijk dan toch zo assertief geweest om te vragen om kinkhoest te onderzoeken en hij is er akkoord mee gegaan (hoewel hij er duidelijk van overtuigd is dat het dat niet kan zijn). Kon direct gaan voor een bloedafname. Uitslag volgende week.

Maar gefrustreerd dat ik word van deze toestanden! Ik wil van die hoest vanaf, is dat nu zoveel gevraagd?

astma?

Vandaag die afspraak in het AZ bij longziekten...
'k Mocht direct een soort test doen (longfunctie?)...
Vervolgens gesprek met dokter... en daar bleef het bij...
Mijn verhaal klopt volgens hem helemaal met het plaatje astma (wat mijn huisarts ook al had gezegd). Die inadem en blaastest die ik had moeten doen, kwam ook overeen met het beeld van astma. En ik wil er niet aan... ik geloof er niks van... niemand in mijn familie heeft astma... ik heb 23 jaar samengeweest met een astmalijder, ik weet dus wat het is en DIT is anders! Jaja... I know... sommigen zullen weer koppigheid in mij ontwaren... so be it...
Dokter wilde nog andere tests laten uitvoeren, maar toen bleek dat dat zinloos was vanwege de medicatie die ik nog neem. Dus mag ik vrijdag teruggaan voor een resem testen en mag ik tot dan die medicatie niet meer nemen.

getver...

Gij ZULT op vakantie gaan...

Het lijkt soms wel een soort gebod te zijn: je MOET tijdens de zomermaanden op vakantie gaan... bij voorkeur naar het buitenland, want iets in eigen land schijnt meewarig bekeken te worden...

Ik heb zelf nooit echt die drive gehad om op vakantie te gaan. Heel mijn huwelijkse periode gingen we wel jaarlijks op reis, vooral omdat hij dat nodig vond. Ach, ik vond het zelf ook wel prettig, maar het is zeker een van de eerste dingen die ik kan laten vallen. 't Is leuk, maar het hoeft niet.

De laatste tijd valt het me echter op dat 'men' steeds maar vraagt: "ga je nog ergens naar toe deze vakantie?", en als ik dan ontkennend antwoord dan lijkt men dat maar vreemd te vinden. Het geeft mij steeds meer het gevoel dat het bijna een verplichting is...

De nieuwe geboden:
1. Gij zult in de zomermaanden op vakantie gaan
2. Gij zult in de winter op skivakantie gaan
3. Gij zult minimaal 1x per jaar een korte tussendoorvakantie nemen
....

nah... ik heb lak aan die geboden...

gedaan met de rust

Na 2 weken kinderloos, kwam de bende van 3 vandaag weer thuis. Zo'n dag mét kinderen is toch hemelsbreed verschillend met een dag alleen... Byebye rust, hello drukte... Eten maken voor 4 ipv snel snel iets voor mij alleen... het opruimen... de aandacht die ze de een na de ander opeisen... mijn tijd die ineens weer geclaimed wordt door 'anderen'... en je beseft dit maar door het contrast met het leven zonder hen...

De vakantieverhalen van de jongste... pijnlijke herkenning met 'vroeger'... opluchting dat ik daar dan in ieder geval toch vanaf ben... eigenlijk zou ik meer deze verhalen moeten horen... het zou het voor mij zoveel te makkelijker maken... Van de andere kant, heel sneu voor de jongste... vakantie hoort immers plezier te zijn, zorgeloos genieten, je opgewekt, goed en blij te voelen... Hij is blij weer 'thuis' te zijn... hopelijk ben ik in staat om de sfeer hier de komende weken 'goed' en ontspannen te houden...

Sociaal leven

"Ik ZAL een sociaal leven uitbouwen"

Dat was een van de eerste dingen die ik zei aan mijn toen nog man toen de schok kwam dat hij een ander had en wilde scheiden. Ja... want tijdens dat huwelijk was de graad van sociaal leven 0,0. Er waren alleen de contacten met collega's op het werk, daarbuiten niks, niente, nada.

Ik zou dus een sociaal leven uitbouwen, er maar even aan voorbij gaande dat ik zelf niet bepaald zo'n sociaal type ben, maar vergeleken met ex eigenlijk wel heel sociaal...
En ja, ik leerde mensen kennen. Via 2 kanalen... de praatgroep voor verwerking van echtscheiding enerzijds en anderzijds contacten die geheel onverwacht ontstonden via internet. Toch bleef het allemaal vrij beperkt. Als ik al eens ergens naartoe ging dan had ik weer voor weken genoeg 'sociaal voedsel' gehad en hield ik me liefst afzijdig van nog meer activiteiten. Sociale contacten, ja, maar zeer met mate. Toch had ik behoefte aan die beperkte dosis. Intussen, 4 jaar later, zijn de meeste van de toen ontstane contacten echter opnieuw voorzien van partner, met als gevolg dat de frequentie van sociale activiteiten van vrij beperkt afgenomen is tot bijna niets. Het vreemde is dat het me bijna niet stoort. Voor het eerst in 4 jaar voel ik me al weken vrij goed en eigenaardig genoeg lijkt dat samen te gaan met mij terugtrekken in alleen zijn. Je zou misschien eerder net het tegenovergestelde verwachten...

De twee weken dat de kinderen niet hier zijn, zijn bijna om. Ben nergens naartoe geweest, heb niemand gebeld... en heb me niet zielig of eenzaam gevoeld... ik word een kluizenaar geloof ik... Ach, 't is misschien maar tijdelijk... op dit moment gewoon op mijn gemak alleen...

Maar ik moet toch een keer die bbq met broer en zus gaan regelen... want ook dat stel ik maar uit en uit en uit... het móet... morgen... morgen zal ik het regelen... of overmorgen.... of....

Over vriendschap

Vriendschap… hoeveel zou hier al niet over geschreven zijn?

Iets wat ik ergens las, was de aanleiding tot deze bedenkingen…

Zoals voor zovele begrippen geldt ook voor het begrip vriendschap dat eenieder er wat anders onder verstaat en dat maakt het moeilijk om erover van gedachten te wisselen. Wat jij een vriend noemt, zou ik misschien slechts een oppervlakkige kennis noemen… en zo zullen communicatiestoornissen zich gegarandeerd voordoen…

Ik zal niet zo gauw spreken over een vriend of een vriendin. Ze zijn zeldzaam. Of mijn criteria zijn heel hoog, zoals je wil. Massa’s vrienden is voor mij een onmogelijk iets. Een vriend of vriendin hoort tot je inner circle en daar zijn de plaatsen erg beperkt… Het lijkt me ook onmogelijk om met ‘velen’ diezelfde diepgang te bereiken. 1 vriend of vriendin is daarom in mijn ogen al een grote rijkdom en zeker niet evident.

Maar als zo iemand tot mijn inner circle is doorgedrongen, dan zit die daar wel voor goed, denk ik. Ook al zou het contact door wat voor omstandigheden ook verwateren, eens in mijn hart, voor goed in mijn hart… tenzij bij verraad of zo… en zelfs dan… denkende aan mijn ex… ben ik niet nog steeds bezig met die te bannen uit mijn inner circle? En goh… wat blijkt dat toch moeilijk, ondanks alle objectieve feiten…

Er was een tijd dat ik bang was voor échte vriendschap (misschien nog steeds zelfs)… bang om weer te verliezen… bang om opnieuw afgewezen te worden… nu denk ik ermee te kunnen omgaan… mijn gevoel hoeft namelijk niet afhankelijk te zijn van dat van de ander… Als de ander dezelfde intensiteit niet meer wenst aan te houden, dan is dat zijn/ haar goed recht… in principe hoeft dat niks te veranderen aan mijn eigen gevoel… Het heeft waarschijnlijk te maken met de ander ten volle accepteren en de ander niet te zien (of te gebruiken) voor het vervullen van de eigen noden… Dit is een tricky one… het is absoluut niet vanzelfsprekend om een dergelijke houding aan te nemen, want ieder van ons heeft natuurlijk zijn eigen individuele behoeften en we verwachten maar al te vaak dat onze omgeving hierin voorziet… met name dan de personen die ons het meest nabij staan. Op dat ogenblik ‘gebruik’ je de ander en is het geen ‘zuivere’ vriendschap… Hoedanook blijft dit moeilijke materie… want is het ook weer niet eigen aan vriendschap dat de ander er juist altijd voor je is en vice versa? Ik weet in ieder geval zeker dat voor wie tot mijn inner circle behoort, ik op gelijk welk moment alles laat vallen als het nodig is…

ziezo...

ziezo... dat was het dan... mijn laatste werkdag...

en nu vakantie tot 22/8

wat zullen we eens gaan doen....

hoest: aflevering 100 of zowat

Hoog tijd om naar bed te gaan... maar ik ben een beetje bang... bang dat de hoest vannacht terug erger zal zijn...
Vandaag was de laatste keer die prednisolon te nemen, nog een kwart pilletje... en ik kan er niet omheen... de hoestfrequentie neemt weer toe... shit!

Volgende week afspraak op pneumologie van het AZ...

Zomerse stadsfestivals

Zomerse stadfestivals zijn hier te lande de laatste jaren enorm opgekomen en heel populair. Ik denk dat je zowat elk weekend wel ergens terecht kan in Vlaanderen voor podia met muziek...


Ik kijk al uit naar Maanrock, het stadsfestival van mijn geboortestad, op 20 en 21 augustus. Nog steeds helemaal gratis en wat een programma! Zaterdag ga ik zeker voor Sarah Bettens (K's Choice) en als zondag het weer meezit, wordt dat een grandioze avond met gewezen idool-kandidaten Peter en Natalia, Clouseau en De Mens... Een mens zou al naar het einde van de vakantie verlangen (lol!)...

vakantiegevoel in je eigen woonplaats...

Bij zomerweer zoals de afgelopen week is thuis net zoveel vakantie als een verblijf in een zuiders oord. Nu weet ik wel dat ik bevoorrecht ben met mijn tuin en vooral mijn terras waar het het grootste deel van de dag heerlijk toeven is... Als je op een appartementje zit, zal het wel een ander paar mouwen zijn, vrees ik...

Gisteren met mijn 2 oudsten en vriendin van zoon een heerlijke avond gehad. Spanje, Italië of Frankrijk kunnen er niet tegenop...
Morgen wordt mijn oudste 21... dat is alweer een mijlpaal. Ik zie nog steeds die 21 als de grens naar volwassenheid en niet de 18 wanneer ze tegenwoordig al meerderjarig worden. Die verjaardag was de aanleiding om samen uit eten te gaan. Gewoon hier in het eigen dorp, bij mijn lievelingstaverne. Een plaats waar het heel het jaar door aangenaam is om er te komen, maar in de zomer bij dit weer is het gewoonweg grandioos. Gelegen aan visvijvers kan je dan buiten aan het water zitten. De uitbaters hebben het ook allemaal schitterend aangekleed. Echt... als je daar zit, heb je net hetzelfde gevoel als op een terras in een of ander zuiders oord op vakantie. Heerlijk gevoel... 't Was duidelijk dat ook de kinderen (hmm... ) het zo ervaarden...
Doe er dan nog de heerlijke mosselen bij en het kan echt niet meer stuk...

Op onbewaakte ogenblikken zag ik wel de vermoeidheid en de pijn bij mijn dochter... dat stomme relatiegedoe ook... hoeveel pijn levert het doorgaans op en staat er wel iets tegenover?