Dat riep ik spontaan uit toen ik vandaag in de auto stapte op weg van mijn werk naar huis, de radio aanzette, en toen meteen hoorde dat Yasmine overleden was...
Je legt in zo'n geval direct de link naar een zelfgekozen dood... immers, te jong, laatst nog op tv aan het presenteren, niks gehoord van ziekte... en helemaal als er gezegd wordt dat ze het de laatste tijd emotioneel heel moeilijk had door de breuk met haar levenspartner... Later op de avond werd dat ook bevestigd...
En dan vraag ik mezelf af: waarom raakt me dit zo?
Ja, ik hield van haar stem, van haar stijl... so what? Zo zijn er nog wel, zonder dat zo'n gebeuren me echt zou kunnen raken, denk ik.
En oh ja, ze gaf altijd de indruk een sterke vrouw te zijn, vond ik... iemand dus die er niet zomaar aan onderdoor gaat... en verder, ik weet het niet, iets dat me aansprak zonder dat ik dat precies kan duiden.
Is het de herkenning met mijn eigen ervaring en het terugkeren naar de pijn van toen? Wéten hoe ingrijpend en hoe destructief een verlies kan zijn?
En dan hoor je in Terzake Martine Prenen over Yasmine... De kracht die ze uitstraalde wordt vernoemd... en het kwetsbare dat daarachter schuilging (belletje rinkelt)... En dan hoor je zeggen: wat ze deed,deed ze heel intens, ging ze helemaal voor, in haar muziek, in haar presentatiewerk... ze was heel intens en ging heel diep in vriendschappen en de liefde... (nog meer belletjes).
Verder nog, hoe haar relatiebreuk al de rest in haar leven betekenisloos leek te maken (nog belletjes).
Dat zal het dan wel zijn zeker? Een combinatie van al het bovenstaande en de herkenning daarvan in mijn eigen persoontje?
Maar ik denk ook verder... en vind het zo verschrikkelijk erg dat iemand die blijkbaar wel voldoende omringd was door familie en vrienden, toch niet die aansluiting, die reddingsboei, vindt of kan grijpen die je uit die diepste impasse, uit die donkerste donkerte kan halen...
Is het niet ontstellend dat relaties je zo totaal kunnen ondermijnen? Relaties zijn gewoon gevaarlijk, dat moet wel de conclusie zijn. Of nog, de liefde is gevaarlijk, dodelijk zelfs.
donderdag, juni 25, 2009
zaterdag, juni 06, 2009
Lef
Lef, of noem het zelfverzekerdheid, of nog, jezelf goed genoeg vinden... Het zal wel mijn eeuwige manco blijven zeker?
Gisteren zag ik een oproep van een uitgeverij voor auteurs op het vlak van mijn beroepsbezigheden. Dus niet het creatief schrijven dat ik onlangs een keer gedaan heb, maar professioneel schrijven over mijn eigen vakgebied. En dan is mijn eerste reflex: "dat is iets voor mij", om vervolgens daar direct van terug te komen: "ik ben daar niet goed genoeg voor".
Langer geleden wilde ik mij engageren om mee het beheer van een internetforum op te nemen omdat ik geloof in de waarde van dat specifieke forum. Een jaar of twee jaar lang heb ik nooit mijn kandidatuur durven stellen, want "ik ben daar niet goed genoeg voor". Intussen doe ik dat nu toch en of ik goed genoeg ben, dat weet ik niet, maar aangezien er blijkbaar maar weinige vrijwilligers hiervoor zijn, zal ik op zijn minst wel bruikbaar zijn.
Waar komt dat nu vandaan? Ooit noemde iemand - meerdere op den duur eigenlijk - mij een perfectionist, toen tot mijn grote verbazing eigenlijk. Maar misschien zit daar wel wat in en is dat ook de oorzaak van mijn terughoudendheid om me te profileren. Als ik iets doe, moet het ook goed zijn, en vaak liggen mijn normen over wat goed is misschien wel tamelijk hoog. Haal ik mijn eigen normen niet en ben ik dus niet goed genoeg.
Die cursus creatief schrijven was anders wel een les in bescheidenheid en de bevestiging van 'niet goed genoeg zijn'. In mijn eigen ogen? De interpretatie die ik eraan geef? Dat kan... maar toch...
Ik blog ook professioneel. Dat gaat in de lijn als waar die uitgeverij naar op zoek is. Toevallig wordt er naar een recente post vanuit verschillende plaatsen gelinkt en heb ik daar mooie commentaar op gekregen. Maar toch... Als ik kijk naar collega bloggers, vooral dan in Nederland, dan kan ik daar in de verste verte niet aan tippen.
Dus mij kandidaat stellen bij die uitgeverij?
Bwah... nee... Daar zou dan toch een deel van mijn vrije tijd naartoe gaan, laat ik me in mijn vrije tijd maar bezig houden met iets anders dan met mijn vakgebied...
Lef dus... of het gebrek daaraan.
Gisteren zag ik een oproep van een uitgeverij voor auteurs op het vlak van mijn beroepsbezigheden. Dus niet het creatief schrijven dat ik onlangs een keer gedaan heb, maar professioneel schrijven over mijn eigen vakgebied. En dan is mijn eerste reflex: "dat is iets voor mij", om vervolgens daar direct van terug te komen: "ik ben daar niet goed genoeg voor".
Langer geleden wilde ik mij engageren om mee het beheer van een internetforum op te nemen omdat ik geloof in de waarde van dat specifieke forum. Een jaar of twee jaar lang heb ik nooit mijn kandidatuur durven stellen, want "ik ben daar niet goed genoeg voor". Intussen doe ik dat nu toch en of ik goed genoeg ben, dat weet ik niet, maar aangezien er blijkbaar maar weinige vrijwilligers hiervoor zijn, zal ik op zijn minst wel bruikbaar zijn.
Waar komt dat nu vandaan? Ooit noemde iemand - meerdere op den duur eigenlijk - mij een perfectionist, toen tot mijn grote verbazing eigenlijk. Maar misschien zit daar wel wat in en is dat ook de oorzaak van mijn terughoudendheid om me te profileren. Als ik iets doe, moet het ook goed zijn, en vaak liggen mijn normen over wat goed is misschien wel tamelijk hoog. Haal ik mijn eigen normen niet en ben ik dus niet goed genoeg.
Die cursus creatief schrijven was anders wel een les in bescheidenheid en de bevestiging van 'niet goed genoeg zijn'. In mijn eigen ogen? De interpretatie die ik eraan geef? Dat kan... maar toch...
Ik blog ook professioneel. Dat gaat in de lijn als waar die uitgeverij naar op zoek is. Toevallig wordt er naar een recente post vanuit verschillende plaatsen gelinkt en heb ik daar mooie commentaar op gekregen. Maar toch... Als ik kijk naar collega bloggers, vooral dan in Nederland, dan kan ik daar in de verste verte niet aan tippen.
Dus mij kandidaat stellen bij die uitgeverij?
Bwah... nee... Daar zou dan toch een deel van mijn vrije tijd naartoe gaan, laat ik me in mijn vrije tijd maar bezig houden met iets anders dan met mijn vakgebied...
Lef dus... of het gebrek daaraan.
vrijdag, juni 05, 2009
De sound van goeie muziek
De blonde van U2 aan het woord: eerst maken we een sound, de gitaar gaat de ene of de andere kant op, de sound levert een gevoel, een sfeer op, en daarna schrijft Bono er de lyrics voor... Dit was althans de strekking van wat hij zei (in een tv-uitzending over the making of the Joshua tree).
Dit komt nu eens precies overeen met hoe ik goeie muziek ervaar!
Ik hoor allereerst de sound, die geeft een bepaald gevoel - ik heb het nu wel uitsluitend over muziek die iets met me doet, die ergens iets raakt - pas daarna ga ik luisteren naar de tekst. Bij muziek die op deze manier mijn aandacht getrokken heeft, zullen de woorden altijd kloppen met het gevoel dat de muziek in eerste instantie al opriep.
Ik heb dit gehad bij nummers van U2, maar ook met bv. Lost van Anouk en The Immortal van Evanescence, en nog wat andere nummers.
Goeie muziek, een sound die raakt dus en daarmee de perfecte expressie is van een gevoel. De tekst komt maar achteraf.
Dit komt nu eens precies overeen met hoe ik goeie muziek ervaar!
Ik hoor allereerst de sound, die geeft een bepaald gevoel - ik heb het nu wel uitsluitend over muziek die iets met me doet, die ergens iets raakt - pas daarna ga ik luisteren naar de tekst. Bij muziek die op deze manier mijn aandacht getrokken heeft, zullen de woorden altijd kloppen met het gevoel dat de muziek in eerste instantie al opriep.
Ik heb dit gehad bij nummers van U2, maar ook met bv. Lost van Anouk en The Immortal van Evanescence, en nog wat andere nummers.
Goeie muziek, een sound die raakt dus en daarmee de perfecte expressie is van een gevoel. De tekst komt maar achteraf.
vrijdag, mei 22, 2009
Vlinders
Ze was helemaal alleen daar in de velden. Het was een vrije dag en het mooie weer had uitgenodigd tot een lange wandeling. Liefst zocht ze de rustige wegen en veldwegen op, en dan vond ze het heerlijk als er in de verste verte niemand anders te bekennen viel. Alleen in de natuur... alleen met de eigen gedachten... de mensenstilte... het geroep van vogels boven haar hoofd...
Op het kaartje dat ze vooraf bekeken had, stond een doodlopende weg aangegeven. Een heel eind de velden in, en dan ineens niks meer. Ach, er zou wel een weggetje zijn dat de verbinding maakte met de gewone straat die een hondertal meter verder moest liggen. Dat was echter een misrekening. De weg stopte inderdaad gewoon bruusk. Wat verderop kwam men uit op de achtertuinen van een rij woningen. Geen doorgang te bekennen. Er zat dus niks anders op dan gewoon rechtsomkeer te maken. Zo erg was dat nu ook weer niet. De weg liep door vrij uitgestrekte vlaktes en over het hoogste punt van de omgeving. Met weer als dat van vandaag leverde dat mooie vergezichten.
Ze had rechtsomkeer gemaakt en even later dartelde een stel schoenmakervlinders vrolijk om haar heen. Ze hield halt om hen wat beter te kunnen bekijken. Een mooi stel vlinders... ze brachten een licht, onbezorgd blij gevoel... alsof het hart een sprongetje maakt.
Ze liep weer door. De vlinders bleven echter voor haar uit vrolijk ronddartelen, om elkaar heen fladderend en buitelend. Was dat nu wel steeds datzelfde koppel? Of waren er zoveel vlinders dat het ene koppel om de zoveel meter het andere koppel afloste?
Vreemd overigens... op de heenweg had ze geen enkele vlinder gezien. Het ging wellicht toch om één koppel dat haar dus maar bleef vergezellen. Hé, dacht ze, zou dit een bedoeling hebben? Dit opgewekte stel vlinders staat voor iets waar 'men' mij op attent wil maken? Associaties werden snel gelegd... vlinders van de hoop, van een belofte... Maar enkele meters verder was het stel geen stel meer... één vlinder bleef nog een hele tijd voor haar uit vrolijk rondfladderen. De opdoemende associatie probeerde ze te negeren... maar dat lukte niet echt. Het heeft ook geen zin bedacht ze zich... Als 'het universum' iets komt vertellen, moet je het hele verhaal nemen en niet alleen dat deel dat je zint...
Ze bereikte net weer de bewoonde wereld. De vlinder had haar al iets eerder verlaten. Ze grinnikte om zichzelf en haar vreemde associaties... maar terzelfdertijd was er dat ontegensprekelijke bewustzijn/weten van opnieuw op de grens met die andere wereld gelopen te hebben.
Op het kaartje dat ze vooraf bekeken had, stond een doodlopende weg aangegeven. Een heel eind de velden in, en dan ineens niks meer. Ach, er zou wel een weggetje zijn dat de verbinding maakte met de gewone straat die een hondertal meter verder moest liggen. Dat was echter een misrekening. De weg stopte inderdaad gewoon bruusk. Wat verderop kwam men uit op de achtertuinen van een rij woningen. Geen doorgang te bekennen. Er zat dus niks anders op dan gewoon rechtsomkeer te maken. Zo erg was dat nu ook weer niet. De weg liep door vrij uitgestrekte vlaktes en over het hoogste punt van de omgeving. Met weer als dat van vandaag leverde dat mooie vergezichten.
Ze had rechtsomkeer gemaakt en even later dartelde een stel schoenmakervlinders vrolijk om haar heen. Ze hield halt om hen wat beter te kunnen bekijken. Een mooi stel vlinders... ze brachten een licht, onbezorgd blij gevoel... alsof het hart een sprongetje maakt.
Ze liep weer door. De vlinders bleven echter voor haar uit vrolijk ronddartelen, om elkaar heen fladderend en buitelend. Was dat nu wel steeds datzelfde koppel? Of waren er zoveel vlinders dat het ene koppel om de zoveel meter het andere koppel afloste?
Vreemd overigens... op de heenweg had ze geen enkele vlinder gezien. Het ging wellicht toch om één koppel dat haar dus maar bleef vergezellen. Hé, dacht ze, zou dit een bedoeling hebben? Dit opgewekte stel vlinders staat voor iets waar 'men' mij op attent wil maken? Associaties werden snel gelegd... vlinders van de hoop, van een belofte... Maar enkele meters verder was het stel geen stel meer... één vlinder bleef nog een hele tijd voor haar uit vrolijk rondfladderen. De opdoemende associatie probeerde ze te negeren... maar dat lukte niet echt. Het heeft ook geen zin bedacht ze zich... Als 'het universum' iets komt vertellen, moet je het hele verhaal nemen en niet alleen dat deel dat je zint...
Ze bereikte net weer de bewoonde wereld. De vlinder had haar al iets eerder verlaten. Ze grinnikte om zichzelf en haar vreemde associaties... maar terzelfdertijd was er dat ontegensprekelijke bewustzijn/weten van opnieuw op de grens met die andere wereld gelopen te hebben.
zondag, april 12, 2009
het gevoelsaspect
Als er iets is wat ik van de zojuist afgeronde cursus gespreksvoering geleerd heb, dan is het wel dat ik nu meer dan ooit inzie dat het gevoelsaspect in gesprekken - van welke aard ze dan ook mogen zijn - het meest belangrijke is, het meest impact heeft.
Wie goed kan omgaan met de gevoelens van zijn gesprekspartner(s) - ze opmerkt en ze perfect weet te reflecteren qua lading en qua intensiteit en dat dan ook nog eens juist getimed - is diegene die het gesprek in handen heeft en het meest kan bereiken.
't Is toch een eyeopener moet ik toegeven... Ik heb de neiging al mijn aandacht te richten op het inhoudelijke, het cognitieve, het rationele... Dom, want datgene wat in de eerste plaats belangrijk is, zijn de gevoelens, hoezeer wij (ik) ook mogen denken dat die ondergeschikt zijn en eigenlijk eerder een te onderdrukken stoorzender zijn.
Als ik het zo overloop, in alle gespreksmodellen die aan bod zijn gekomen, ook de zakelijke, zijn het eigenlijk de gevoelens die de dienst uitmaken.
En als ik dan kijk naar de gang van zaken op fora - 't is eigenlijk dáár dat ik ineens 'het licht' zag - dan is het ook daar een en al emotie die hoogtij viert.
Het inhoudelijke staat eigenlijk pas op de tweede rij.
Mensen draaien zich toch echt een rad voor ogen door er vanuit te gaan dat ze rationele wezens zijn...
Wie goed kan omgaan met de gevoelens van zijn gesprekspartner(s) - ze opmerkt en ze perfect weet te reflecteren qua lading en qua intensiteit en dat dan ook nog eens juist getimed - is diegene die het gesprek in handen heeft en het meest kan bereiken.
't Is toch een eyeopener moet ik toegeven... Ik heb de neiging al mijn aandacht te richten op het inhoudelijke, het cognitieve, het rationele... Dom, want datgene wat in de eerste plaats belangrijk is, zijn de gevoelens, hoezeer wij (ik) ook mogen denken dat die ondergeschikt zijn en eigenlijk eerder een te onderdrukken stoorzender zijn.
Als ik het zo overloop, in alle gespreksmodellen die aan bod zijn gekomen, ook de zakelijke, zijn het eigenlijk de gevoelens die de dienst uitmaken.
En als ik dan kijk naar de gang van zaken op fora - 't is eigenlijk dáár dat ik ineens 'het licht' zag - dan is het ook daar een en al emotie die hoogtij viert.
Het inhoudelijke staat eigenlijk pas op de tweede rij.
Mensen draaien zich toch echt een rad voor ogen door er vanuit te gaan dat ze rationele wezens zijn...
zondag, april 05, 2009
Twee dingen
Twee dingen die me de laatste tijd opvallen.
Ik raakte vroeger gemakkelijk geïrriteerd als iemand zei me sterk te vinden. Vond het altijd de grootste bullshit, want vond mezelf alles behalve sterk. Waarom niet? Omdat ik vreselijk leed onder mijn scheiding. Lijden, pijn hebben, stond voor mij gelijk met zwak zijn. Sterk zijn betekende, daar boven staan, onkwetsbaar zijn als het ware, en in ieder geval: geen pijn lijden... sterk genoeg zijn om die pijn af te houden.
Maar nu hoor of lees ik soms verhalen van vrouwen die ook na hun scheiding zich nog vanalles laten zeggen, laten controleren, laten domineren, door hun ex, dat ik denk... ja, op dat vlak zou je me dan 'sterk' genoemd kunnen hebben. Dat moet bij mij toch ongeveer vanaf dag 1 na 'de schok' verleden tijd zijn geweest. En wees maar zeker dat dat een verschil betekende van dag tegen nacht.
Ik moet daarbij altijd denken aan de woorden van mijn vader toen ik thuis ging zeggen dat we zouden gaan trouwen... "Dat duurt geen 5 jaar. Gij geeft altijd maar toe en dat ligt niet in uwen aard." Dat niet naar 'mijnen aard' leven heb ik wel nog 19 jaar uitgehouden. Maar, geen huwelijk meer, dat stond gelijk met: 'terug naar mijnen aard'. En dat wilde zeggen: MIJN mening telt, MIJN belang telt, Bieke staat terug op de kaart en is niet langer diegene die zich schikt naar de wensen van mijnheer.
Misschien is dat voor hem wel een schok geweest? Ik zou het niet weten...
In ieder geval denk ik dat ik toch ook vrij immuun was tegen zijn kritiek ('t was eigenlijk veel erger dan kritiek...) op mijn rol als moeder. Ook dat zou ik nu bij nader inzien, als 'sterk' kunnen bestempelen... Ik ging dat vanaf toen immers invullen vanuit mijn eigen visie, niet meer vanuit een moeizaam compromis met zijn visie. 't Moet wel gezegd dat de houding van mijn kinderen mij bevestigde in mijn visie. Wat niet wegneemt dat ik mezelf niet bepaald geslaagd vind als moeder, maar dan om andere redenen dan zijn redenen. Enfin, zijn pijlen op mijn moederschap ketsten redelijk goed af op het schild van herrezen eigen aard.
Het tweede waar ik de laatste tijd mee geconfronteerd word...
Het heeft me vroeger meermaals geërgerd als mensen zeiden niet verantwoordelijk te zijn voor mijn gevoel... Ben er ooit (en wellicht meer dan eens) heftig over in discussie gegaan... (en eigenlijk vind ik dat nog altijd, dat iemand wel degelijk verantwoordelijk kan zijn voor het gevoel van een ander). En toch, ondervind ik nu iets waarbij ik diegene ben die denk (het nog niet zegt): "als dat jouw gevoel is, dan is dat jouw zaak, ik heb daar niks mee te maken". Raar om plotsklaps 'aan de andere kant' te staan...
Ik raakte vroeger gemakkelijk geïrriteerd als iemand zei me sterk te vinden. Vond het altijd de grootste bullshit, want vond mezelf alles behalve sterk. Waarom niet? Omdat ik vreselijk leed onder mijn scheiding. Lijden, pijn hebben, stond voor mij gelijk met zwak zijn. Sterk zijn betekende, daar boven staan, onkwetsbaar zijn als het ware, en in ieder geval: geen pijn lijden... sterk genoeg zijn om die pijn af te houden.
Maar nu hoor of lees ik soms verhalen van vrouwen die ook na hun scheiding zich nog vanalles laten zeggen, laten controleren, laten domineren, door hun ex, dat ik denk... ja, op dat vlak zou je me dan 'sterk' genoemd kunnen hebben. Dat moet bij mij toch ongeveer vanaf dag 1 na 'de schok' verleden tijd zijn geweest. En wees maar zeker dat dat een verschil betekende van dag tegen nacht.
Ik moet daarbij altijd denken aan de woorden van mijn vader toen ik thuis ging zeggen dat we zouden gaan trouwen... "Dat duurt geen 5 jaar. Gij geeft altijd maar toe en dat ligt niet in uwen aard." Dat niet naar 'mijnen aard' leven heb ik wel nog 19 jaar uitgehouden. Maar, geen huwelijk meer, dat stond gelijk met: 'terug naar mijnen aard'. En dat wilde zeggen: MIJN mening telt, MIJN belang telt, Bieke staat terug op de kaart en is niet langer diegene die zich schikt naar de wensen van mijnheer.
Misschien is dat voor hem wel een schok geweest? Ik zou het niet weten...
In ieder geval denk ik dat ik toch ook vrij immuun was tegen zijn kritiek ('t was eigenlijk veel erger dan kritiek...) op mijn rol als moeder. Ook dat zou ik nu bij nader inzien, als 'sterk' kunnen bestempelen... Ik ging dat vanaf toen immers invullen vanuit mijn eigen visie, niet meer vanuit een moeizaam compromis met zijn visie. 't Moet wel gezegd dat de houding van mijn kinderen mij bevestigde in mijn visie. Wat niet wegneemt dat ik mezelf niet bepaald geslaagd vind als moeder, maar dan om andere redenen dan zijn redenen. Enfin, zijn pijlen op mijn moederschap ketsten redelijk goed af op het schild van herrezen eigen aard.
Het tweede waar ik de laatste tijd mee geconfronteerd word...
Het heeft me vroeger meermaals geërgerd als mensen zeiden niet verantwoordelijk te zijn voor mijn gevoel... Ben er ooit (en wellicht meer dan eens) heftig over in discussie gegaan... (en eigenlijk vind ik dat nog altijd, dat iemand wel degelijk verantwoordelijk kan zijn voor het gevoel van een ander). En toch, ondervind ik nu iets waarbij ik diegene ben die denk (het nog niet zegt): "als dat jouw gevoel is, dan is dat jouw zaak, ik heb daar niks mee te maken". Raar om plotsklaps 'aan de andere kant' te staan...
zaterdag, maart 21, 2009
leren schrijven bis
De 3e en laatste opdracht:
Schrijf iets over iemand die ergens vertrekt om een krant te gaan kopen.
Waar het om gaat is de beweging: iemand gaat van de ene locatie naar een andere, schrijf wat er onderweg gebeurt.
Een opdracht dus met zeer veel vrijheid.
't Is klaar. En voor deze ga ik er met een zekere angst naar toe. Omdat dit stuk niet buiten mezelf staat.
Bij de eerste opdracht had ik een gebrek aan inspiratie en vond ik mijn draai niet. Dat leverde in ieder geval wel de bedenking op: ik kan eigenlijk helemaal niet schrijven.
Bij de tweede opdracht wist ik goed wat ik wilde brengen, maar kwam het er niet uit zoals ik eigenlijk gewild had. Opnieuw de bedenking: ik kan het gewoonweg niet.
Als de reacties erop vrij positief waren, dan beschouwde ik dat als een beleefde welwillendheid of dat iedereen gewoon beter gezind was dan de keer ervoor.
Maar voor deze derde opdracht heb ik risico genomen. Zoals ik al zei, het staat niet buiten mij, m.a.w. het is erg eigen. Het is ongeveer geworden wat ik wilde. Hoewel ik kan blijven sleutelen, maar in tegenstelling tot de vorige keer, is er het gevoel van "ja, het staat er zoals ik het wil brengen, het geeft de sfeer en het gevoel weer zoals het ook werkelijk was".
Als dit morgen afgeschoten wordt, zal dat niet leuk zijn...
Schrijf iets over iemand die ergens vertrekt om een krant te gaan kopen.
Waar het om gaat is de beweging: iemand gaat van de ene locatie naar een andere, schrijf wat er onderweg gebeurt.
Een opdracht dus met zeer veel vrijheid.
't Is klaar. En voor deze ga ik er met een zekere angst naar toe. Omdat dit stuk niet buiten mezelf staat.
Bij de eerste opdracht had ik een gebrek aan inspiratie en vond ik mijn draai niet. Dat leverde in ieder geval wel de bedenking op: ik kan eigenlijk helemaal niet schrijven.
Bij de tweede opdracht wist ik goed wat ik wilde brengen, maar kwam het er niet uit zoals ik eigenlijk gewild had. Opnieuw de bedenking: ik kan het gewoonweg niet.
Als de reacties erop vrij positief waren, dan beschouwde ik dat als een beleefde welwillendheid of dat iedereen gewoon beter gezind was dan de keer ervoor.
Maar voor deze derde opdracht heb ik risico genomen. Zoals ik al zei, het staat niet buiten mij, m.a.w. het is erg eigen. Het is ongeveer geworden wat ik wilde. Hoewel ik kan blijven sleutelen, maar in tegenstelling tot de vorige keer, is er het gevoel van "ja, het staat er zoals ik het wil brengen, het geeft de sfeer en het gevoel weer zoals het ook werkelijk was".
Als dit morgen afgeschoten wordt, zal dat niet leuk zijn...
woensdag, maart 11, 2009
leren schrijven
Schrijfcursus is van start gegaan.
Neen, ik ga hier niet zeggen hoe het was.
Opdracht voor volgende keer is: denk aan iemand die je goed kent en die de anderen niet kennen en zet daarvan een beeld neer in 500 woorden. Voor de lezer moet het duidelijk zijn wat je voor die persoon voelt.
- zet een beeld neer
- wees concreet en specifiek
- geen ballast
Aardige opdracht wel...
't Valt alleen vies tegen als je dat probeert te doen.
Concreet en specifiek is natuurlijk ook verre van mijn handelsmerk :-)
Ik hou juist van het vage en suggestieve...
Om maar te zeggen dat ik 'bots'.
Neen, ik ga hier niet zeggen hoe het was.
Opdracht voor volgende keer is: denk aan iemand die je goed kent en die de anderen niet kennen en zet daarvan een beeld neer in 500 woorden. Voor de lezer moet het duidelijk zijn wat je voor die persoon voelt.
- zet een beeld neer
- wees concreet en specifiek
- geen ballast
Aardige opdracht wel...
't Valt alleen vies tegen als je dat probeert te doen.
Concreet en specifiek is natuurlijk ook verre van mijn handelsmerk :-)
Ik hou juist van het vage en suggestieve...
Om maar te zeggen dat ik 'bots'.
zaterdag, februari 21, 2009
Laat
Het is weer eens laat. Later dan ik dacht.
En zie, dan gaan de gedachten toch weer naar datgene wat wonder-o-wonder de laatste paar weken toch meer naar de achtergrond gedrongen was.
Dus is het tijd om te gaan slapen zou de conclusie moeten zijn...
Laat ik het over wat anders hebben... Ik zou een schrijfcursus gaan volgen schreef ik ergens in de eindejaarsperiode. Het was zeker niet een vast voornemen, meer een wild idee, meer zoiets van: ik zou nog veel kunnen leren. Maar zie, dan komt zoiets zomaar ineens aanwaaien. Alhoewel... aanwaaien is een beetje veel gezegd, aangezien er eerst nog een 'assertieve' (from me of all people) actie vereist was van mijnentwege om 'toegelaten' te worden.
Waar ben ik nu weer aan begonnen, heb ik natuurlijk al gedacht... 'k Zou er me nog altijd kunnen aan onttrekken denk ik dan. De maand maart is het wanneer het moet gebeuren. En de eerste opdracht ligt er. Schrijf een column tegen de eerste sessie.
Jaja... Ik heb nog wel even...
Waarover zou ik een column kunnen schrijven? En welke stijl hanteer ik?
Zal ik het hebben over iets actueels? De crisis? Het onbegrijpelijke geweld in onze Vlaamse samenleving? Brussel-Halle-Vilvoorde en de Vlaams-Waalse strijd?
Of zal ik het hebben over iets dat aanleunt bij mijn professionele bezigheden? Een column over Twitter bijvoorbeeld? Of Facebook?
Of zal ik het hebben over all-time and all-cultures aangelegenheden? Zoals liefde en vriendschap? Waarmee ik terug bij het begin van deze blogpost ben...
slaapwel
En zie, dan gaan de gedachten toch weer naar datgene wat wonder-o-wonder de laatste paar weken toch meer naar de achtergrond gedrongen was.
Dus is het tijd om te gaan slapen zou de conclusie moeten zijn...
Laat ik het over wat anders hebben... Ik zou een schrijfcursus gaan volgen schreef ik ergens in de eindejaarsperiode. Het was zeker niet een vast voornemen, meer een wild idee, meer zoiets van: ik zou nog veel kunnen leren. Maar zie, dan komt zoiets zomaar ineens aanwaaien. Alhoewel... aanwaaien is een beetje veel gezegd, aangezien er eerst nog een 'assertieve' (from me of all people) actie vereist was van mijnentwege om 'toegelaten' te worden.
Waar ben ik nu weer aan begonnen, heb ik natuurlijk al gedacht... 'k Zou er me nog altijd kunnen aan onttrekken denk ik dan. De maand maart is het wanneer het moet gebeuren. En de eerste opdracht ligt er. Schrijf een column tegen de eerste sessie.
Jaja... Ik heb nog wel even...
Waarover zou ik een column kunnen schrijven? En welke stijl hanteer ik?
Zal ik het hebben over iets actueels? De crisis? Het onbegrijpelijke geweld in onze Vlaamse samenleving? Brussel-Halle-Vilvoorde en de Vlaams-Waalse strijd?
Of zal ik het hebben over iets dat aanleunt bij mijn professionele bezigheden? Een column over Twitter bijvoorbeeld? Of Facebook?
Of zal ik het hebben over all-time and all-cultures aangelegenheden? Zoals liefde en vriendschap? Waarmee ik terug bij het begin van deze blogpost ben...
slaapwel
maandag, januari 26, 2009
Plant
Ach, laat ik deze hier ook maar plaatsen....
Plant
bijzondere plant
van een bijzonder iemand
oersterk
bestand tegen mijn verwaarlozing
tot op zekere hoogte
dan gaan je blaadjes hangen
je verschrompelt
troosteloos
een slokje water
en zie...
je leeft weer op
blaadjes recht
en weer fris
maar hoe vaak
mag ik je verwaarlozen
eer je...
dood gaat?
plant?
of spiegelbeeld...
Plant
bijzondere plant
van een bijzonder iemand
oersterk
bestand tegen mijn verwaarlozing
tot op zekere hoogte
dan gaan je blaadjes hangen
je verschrompelt
troosteloos
een slokje water
en zie...
je leeft weer op
blaadjes recht
en weer fris
maar hoe vaak
mag ik je verwaarlozen
eer je...
dood gaat?
plant?
of spiegelbeeld...
zaterdag, januari 17, 2009
letters - woorden - zinnen
zo bizar...
letters maken woorden maken zinnen
drie of vier zinnen
ontsproten uit diepe pijn
geladen met emotie
dagen
weken
later
ze lezen doet de pijn
de emotie laaien
rauwe pijn
en nog weken later
zinnen
woorden
letters
ze lezen...
het lijkt steriel
emotie
pijn
slechts in herinnering
diezelfde
letters - woorden - zinnen
een wereld van verschil
bizar...
wie of wat knipt die verbinding
tussen
letters - woorden - zinnen
en
emotie en pijn?
geen illusies
verbinding
wordt ooit
wel hersteld....
letters maken woorden maken zinnen
drie of vier zinnen
ontsproten uit diepe pijn
geladen met emotie
dagen
weken
later
ze lezen doet de pijn
de emotie laaien
rauwe pijn
en nog weken later
zinnen
woorden
letters
ze lezen...
het lijkt steriel
emotie
pijn
slechts in herinnering
diezelfde
letters - woorden - zinnen
een wereld van verschil
bizar...
wie of wat knipt die verbinding
tussen
letters - woorden - zinnen
en
emotie en pijn?
geen illusies
verbinding
wordt ooit
wel hersteld....
zaterdag, december 27, 2008
Klopgeest
Het gebeurde wel eens dat ik 's morgens geluiden op zolder hoorde. Alsof er beesten aan het rondcrossen waren. Te zwaar voor muizen. Nooit achtergekomen wat het was... Eigenlijk kwam dat altijd terug zo in het voorjaar, maar niet dit jaar. Maar guess what... sinds enkele dagen is het er weer. Zo rond een uur of 9, wat betekent dat het al langer er kan zijn want op dat uur ben ik natuurlijk normaal op mijn werk en in het weekend houden die beesten misschien ook weekend.
Enfin... het rondgecross is er dus weer... En gisteren werd ik zelfs onverhoeds wakker door geklop boven mijn hoofd! Echt hard geklop. Op zolder... Zo leek het toch... Maar het hield ook op.
En vandaag? Hetzelfde liedje! Eeeh... geklop dus...
Een klopgeest? Een geest die wel erg veel lawaai maakt dan.
Of heb ik gewoon teveel Allende gelezen misschien?
Wezens die mijn zolder bevolken, klopgeesten die zich daar hebben gevestigd... 't is niet zo dat ik er bang van word of zo... nee, om mij ongerust te maken is er meer nodig... een good-looking charming Franstalige tuinman bijvoorbeeld die adorerende gedichten stuurt, want dat kan echt niet kloppen. Maar goed, ik wijk af...
Dus het onverklaarbare leven op mijn zolder ten spijt, sta ik gewoon rustig op en ga ontbijten in de keuken. En dan, rustig gezeten aan de keukentafel met een kom Special K en een kop thee, hoor ik ineens nog veel luider dan op mijn slaapkamer.... GEKLOP! Vrij dichtbij... Ik kijk naar buiten en zie de staart van een ekster aan de dakgoot hangen... Mysterie opgelost! Mijn klopgeest is 'slechts' een ekster die verwoed in mijn dakgoot zit te pikken!
Zie je wel... alles is toch zo simpel verklaarbaar.
En die rondcrossende beesten op de zolder dan? Dat is gewoon de Sint die - zij het wel wat laat op het jaar - nog over mijn dak gallopeert.
Enfin... het rondgecross is er dus weer... En gisteren werd ik zelfs onverhoeds wakker door geklop boven mijn hoofd! Echt hard geklop. Op zolder... Zo leek het toch... Maar het hield ook op.
En vandaag? Hetzelfde liedje! Eeeh... geklop dus...
Een klopgeest? Een geest die wel erg veel lawaai maakt dan.
Of heb ik gewoon teveel Allende gelezen misschien?
Wezens die mijn zolder bevolken, klopgeesten die zich daar hebben gevestigd... 't is niet zo dat ik er bang van word of zo... nee, om mij ongerust te maken is er meer nodig... een good-looking charming Franstalige tuinman bijvoorbeeld die adorerende gedichten stuurt, want dat kan echt niet kloppen. Maar goed, ik wijk af...
Dus het onverklaarbare leven op mijn zolder ten spijt, sta ik gewoon rustig op en ga ontbijten in de keuken. En dan, rustig gezeten aan de keukentafel met een kom Special K en een kop thee, hoor ik ineens nog veel luider dan op mijn slaapkamer.... GEKLOP! Vrij dichtbij... Ik kijk naar buiten en zie de staart van een ekster aan de dakgoot hangen... Mysterie opgelost! Mijn klopgeest is 'slechts' een ekster die verwoed in mijn dakgoot zit te pikken!
Zie je wel... alles is toch zo simpel verklaarbaar.
En die rondcrossende beesten op de zolder dan? Dat is gewoon de Sint die - zij het wel wat laat op het jaar - nog over mijn dak gallopeert.
dinsdag, december 23, 2008
En hoe zou het zijn om...
En hoe zou het zijn om
al was het maar voor één dag
voor een paar uurtjes misschien
normen en waarden te vergeten
opvoeding te vergeten
te luisteren naar die andere stemmen
me over te geven aan de zinnen
verboden dromen te beleven
I'll never know...
al was het maar voor één dag
voor een paar uurtjes misschien
normen en waarden te vergeten
opvoeding te vergeten
te luisteren naar die andere stemmen
me over te geven aan de zinnen
verboden dromen te beleven
I'll never know...
Hoe zou het zijn?
Hoe zou het zijn
als elke uitspraak oprecht zou zijn
als 'ik vind je leuk' zou betekenen 'ik vind je leuk'
en niet 'ik wil iets van je'
als 'ik bewonder je' zou betekenen 'ik bewonder je'
en niet doelbewust gevlei
Hoe zou het zijn
als ik alles onmiddellijk kon geloven
als ik alles zonder meer mocht vertrouwen
Hoe zou het zijn
om nooit meer naar achterliggende bedoelingen te moeten zoeken
om nooit meer argwanend te moeten zijn
om nooit meer alert te hoeven zijn
Hoe zou het zijn
om gewoon argeloos mensen tegemoet te kunnen treden
open en vrij
zonder nadien daarvoor afgestraft te worden
Hoe zou het zijn
als het woord 'naïviteit' betekenisloos geworden zou zijn?
als elke uitspraak oprecht zou zijn
als 'ik vind je leuk' zou betekenen 'ik vind je leuk'
en niet 'ik wil iets van je'
als 'ik bewonder je' zou betekenen 'ik bewonder je'
en niet doelbewust gevlei
Hoe zou het zijn
als ik alles onmiddellijk kon geloven
als ik alles zonder meer mocht vertrouwen
Hoe zou het zijn
om nooit meer naar achterliggende bedoelingen te moeten zoeken
om nooit meer argwanend te moeten zijn
om nooit meer alert te hoeven zijn
Hoe zou het zijn
om gewoon argeloos mensen tegemoet te kunnen treden
open en vrij
zonder nadien daarvoor afgestraft te worden
Hoe zou het zijn
als het woord 'naïviteit' betekenisloos geworden zou zijn?
maandag, december 08, 2008
Voornemens 2009 bis
Ik ben eigenlijk helemaal niet zo van de voornemens.
En niet van de plannen....
Dus erger ik me als mijn kinderen vragen wat mijn plannen zijn voor Kerstmis en/of Nieuwjaar.
IK PLAN NIET!
Ik hou niet van plannen.
Daarom ook dat mijn ex en ik totaal niet bij elkaar pasten. Hij was van de plannen...
Soit...
Bij mij valt iets gewoon in.
Gewoon.
Zomaar.
Ineens.
Op een gegeven ogenblik.
Zoals vandaag dus.
Zoals de Thailandreis vorig jaar.
Ik zag een boek van zoon.
Over stijl.
Gekregen van zijn meter.
Voor sinterklaas.
Zoon studeert voor journalist....
Oh... dacht ik... moet ik eens lezen...
En vervolgens: ik moet maar eens een schrijfcursus gaan volgen.
Voilà.
Een schrijfcursus.
Ik schrijf al van in het 1e leerjaar.
's Avonds aan de keukentafel.
Hele verhalen.
Later zou ik boeken schrijven.
Jaja...
Nu is dus later.
Het is al lang later...
Ik schrijf.
Jawel.
Maar geen boeken.
Ik blog.
Ik forum.
Is dat een werkwoord, forummen?
Ik mail.
Ik schrijf handleidingen.
En nu is het misschien wel eens tijd om eindelijk, eindelijk...
TE LEREN SCHRIJVEN!
En niet van de plannen....
Dus erger ik me als mijn kinderen vragen wat mijn plannen zijn voor Kerstmis en/of Nieuwjaar.
IK PLAN NIET!
Ik hou niet van plannen.
Daarom ook dat mijn ex en ik totaal niet bij elkaar pasten. Hij was van de plannen...
Soit...
Bij mij valt iets gewoon in.
Gewoon.
Zomaar.
Ineens.
Op een gegeven ogenblik.
Zoals vandaag dus.
Zoals de Thailandreis vorig jaar.
Ik zag een boek van zoon.
Over stijl.
Gekregen van zijn meter.
Voor sinterklaas.
Zoon studeert voor journalist....
Oh... dacht ik... moet ik eens lezen...
En vervolgens: ik moet maar eens een schrijfcursus gaan volgen.
Voilà.
Een schrijfcursus.
Ik schrijf al van in het 1e leerjaar.
's Avonds aan de keukentafel.
Hele verhalen.
Later zou ik boeken schrijven.
Jaja...
Nu is dus later.
Het is al lang later...
Ik schrijf.
Jawel.
Maar geen boeken.
Ik blog.
Ik forum.
Is dat een werkwoord, forummen?
Ik mail.
Ik schrijf handleidingen.
En nu is het misschien wel eens tijd om eindelijk, eindelijk...
TE LEREN SCHRIJVEN!
zondag, december 07, 2008
voornemens 2009
In praktijk zetten van het volgende...
"The most exquisite paradox ...as soon as you give it all up , you can have it all ... "
Zal wel niet uitkomen, want dan verwachten we weer iets en verwachtingen zijn er om niet voldaan te worden.
"The most exquisite paradox ...as soon as you give it all up , you can have it all ... "
Zal wel niet uitkomen, want dan verwachten we weer iets en verwachtingen zijn er om niet voldaan te worden.
donderdag, november 06, 2008
Eigenwaarde en zelfvertrouwen maken het leven 'licht'?
Een reactie op mijn blogposting over overgevoeligheid is de aanleiding tot deze post... In die reactie werd gesteld dat een te grote gevoeligheid zou te wijten zijn aan een gebrek aan eigenwaarde en zelfvertrouwen.
Het was een nadenkertje...
Wat er ook gebeurt, als je maar genoeg eigenwaarde en zelfvertrouwen hebt, kan je het aan en kan je verder werd er gezegd.
Dit wil ik eigenlijk niet contesteren... maar, aankunnen en doorgaan staat nog niet gelijk met 'luchtig' en 'gezwind', zonder pijn doorgaan...
Waarom zou een behoorlijke dosis eigenwaarde en zelfvertrouwen een bescherming vormen tegen de pijn van verlies van een geliefd iemand?
Staat eigenwaarde en zelfvertrouwen dan gelijk met zelfgenoegzaamheid? Men heeft genoeg aan zichzelf alleen, en anderen vormen slechts een decor die het geheel wat opfleuren, leuk voor zolang het duurt maar ten allen tijde vervangbaar door andere exemplaren?
En is het dan zo dat iemand die een ander diep in zijn hart draagt, een tekort aan die eigenwaarde en dat zelfvertrouwen moet hebben? Waarbij ik hier dus impliciet de gevolgtrekking maak dat iemand verliezen die diep in je hart zit gepaard gaat met pijn.
Ik dacht het niet...
Het is niet omdat je pijn lijdt dat je geen eigenwaarde of zelfvertrouwen zou hebben. Natuurlijk 'kan je het aan' en ga je verder. Wat kan je anders?
Nee, ik kan er me niet in vinden dat voldoende eigenwaarde en zelfvertrouwen je immuum zou maken voor de pijn van verlies.
Het was een nadenkertje...
Wat er ook gebeurt, als je maar genoeg eigenwaarde en zelfvertrouwen hebt, kan je het aan en kan je verder werd er gezegd.
Dit wil ik eigenlijk niet contesteren... maar, aankunnen en doorgaan staat nog niet gelijk met 'luchtig' en 'gezwind', zonder pijn doorgaan...
Waarom zou een behoorlijke dosis eigenwaarde en zelfvertrouwen een bescherming vormen tegen de pijn van verlies van een geliefd iemand?
Staat eigenwaarde en zelfvertrouwen dan gelijk met zelfgenoegzaamheid? Men heeft genoeg aan zichzelf alleen, en anderen vormen slechts een decor die het geheel wat opfleuren, leuk voor zolang het duurt maar ten allen tijde vervangbaar door andere exemplaren?
En is het dan zo dat iemand die een ander diep in zijn hart draagt, een tekort aan die eigenwaarde en dat zelfvertrouwen moet hebben? Waarbij ik hier dus impliciet de gevolgtrekking maak dat iemand verliezen die diep in je hart zit gepaard gaat met pijn.
Ik dacht het niet...
Het is niet omdat je pijn lijdt dat je geen eigenwaarde of zelfvertrouwen zou hebben. Natuurlijk 'kan je het aan' en ga je verder. Wat kan je anders?
Nee, ik kan er me niet in vinden dat voldoende eigenwaarde en zelfvertrouwen je immuum zou maken voor de pijn van verlies.
woensdag, oktober 29, 2008
Schrijven is...
"Schrijven is langdurig je blik naar binnen richten, een reis naar de donkerste holen in jezelf, een langzame overpeinzing"
uit Paula van Isabel Allende
Deze moest ik even vastleggen...
uit Paula van Isabel Allende
Deze moest ik even vastleggen...
zaterdag, oktober 18, 2008
vrijdagavond-zaterdagmorgen-zaterdagavond...
De werkweken worden alsmaar drukker. Geen tijd om tijdens de week nog stil te staan bij 'eigen' dingen... dankbaar (?) opgeslorpt door de serieux van de werkcontext... Maar dan is het vrijdag (of zaterdagmorgen doezelend, of zaterdagavond)'... niks speciaals te doen... en dan komt het... het gemis, het afgesneden zijn van what really matters', het verdriet om wat verloren is... het verdriet om wat niet kan zijn...
Het reflecteren ook over de relativiteit van de waarde van mijn werk... Oh ja zeker... ik ben met een zekere passie bezig met mijn werk, maar wat is op de keper beschouwd het belang ervan? Het houdt me bezig, het houdt me van het bovenstaande af, maar wat is uiteindelijk de waarde ervan? Beperkt, zeer beperkt. Niet thuis horende bij 'the things that really matter'.
Maar wat is er nog dat really matters? Dát is nu net het confronterende en pijnlijke op momenten dat ik niet in beslag genomen wordt door 'so called important things', dat er niks is dat nog really matters. Laat staan dat ik zelf zou 'really matter'.
Op tijd en stond word ik er met de neus opgedrukt - zoals vandaag - kan alleen op mezelf rekenen. Dat is de enige certitude.
Het reflecteren ook over de relativiteit van de waarde van mijn werk... Oh ja zeker... ik ben met een zekere passie bezig met mijn werk, maar wat is op de keper beschouwd het belang ervan? Het houdt me bezig, het houdt me van het bovenstaande af, maar wat is uiteindelijk de waarde ervan? Beperkt, zeer beperkt. Niet thuis horende bij 'the things that really matter'.
Maar wat is er nog dat really matters? Dát is nu net het confronterende en pijnlijke op momenten dat ik niet in beslag genomen wordt door 'so called important things', dat er niks is dat nog really matters. Laat staan dat ik zelf zou 'really matter'.
Op tijd en stond word ik er met de neus opgedrukt - zoals vandaag - kan alleen op mezelf rekenen. Dat is de enige certitude.
donderdag, oktober 09, 2008
Een gelukkige verjaardag...
Een gelukkige verjaardag aan een van mijn meest trouwe lezers!
Kees, ik ben je niet vergeten. Het was een zeer drukke werkdag en nu zit ik op mijn werkpc waardoor ik je e-mailadres niet bij de hand heb. Dus dacht ik: op de blog dan maar ;-)
Hoop dat je een fijne dag hebt gehad!
Kees, ik ben je niet vergeten. Het was een zeer drukke werkdag en nu zit ik op mijn werkpc waardoor ik je e-mailadres niet bij de hand heb. Dus dacht ik: op de blog dan maar ;-)
Hoop dat je een fijne dag hebt gehad!
Abonneren op:
Posts (Atom)
