leren schrijven bis

De 3e en laatste opdracht:
Schrijf iets over iemand die ergens vertrekt om een krant te gaan kopen.
Waar het om gaat is de beweging: iemand gaat van de ene locatie naar een andere, schrijf wat er onderweg gebeurt.

Een opdracht dus met zeer veel vrijheid.

't Is klaar. En voor deze ga ik er met een zekere angst naar toe. Omdat dit stuk niet buiten mezelf staat.

Bij de eerste opdracht had ik een gebrek aan inspiratie en vond ik mijn draai niet. Dat leverde in ieder geval wel de bedenking op: ik kan eigenlijk helemaal niet schrijven.

Bij de tweede opdracht wist ik goed wat ik wilde brengen, maar kwam het er niet uit zoals ik eigenlijk gewild had. Opnieuw de bedenking: ik kan het gewoonweg niet.
Als de reacties erop vrij positief waren, dan beschouwde ik dat als een beleefde welwillendheid of dat iedereen gewoon beter gezind was dan de keer ervoor.

Maar voor deze derde opdracht heb ik risico genomen. Zoals ik al zei, het staat niet buiten mij, m.a.w. het is erg eigen. Het is ongeveer geworden wat ik wilde. Hoewel ik kan blijven sleutelen, maar in tegenstelling tot de vorige keer, is er het gevoel van "ja, het staat er zoals ik het wil brengen, het geeft de sfeer en het gevoel weer zoals het ook werkelijk was".

Als dit morgen afgeschoten wordt, zal dat niet leuk zijn...

leren schrijven

Schrijfcursus is van start gegaan.
Neen, ik ga hier niet zeggen hoe het was.

Opdracht voor volgende keer is: denk aan iemand die je goed kent en die de anderen niet kennen en zet daarvan een beeld neer in 500 woorden. Voor de lezer moet het duidelijk zijn wat je voor die persoon voelt.

- zet een beeld neer
- wees concreet en specifiek
- geen ballast

Aardige opdracht wel...
't Valt alleen vies tegen als je dat probeert te doen.

Concreet en specifiek is natuurlijk ook verre van mijn handelsmerk :-)
Ik hou juist van het vage en suggestieve...
Om maar te zeggen dat ik 'bots'.

Laat

Het is weer eens laat. Later dan ik dacht.
En zie, dan gaan de gedachten toch weer naar datgene wat wonder-o-wonder de laatste paar weken toch meer naar de achtergrond gedrongen was.
Dus is het tijd om te gaan slapen zou de conclusie moeten zijn...

Laat ik het over wat anders hebben... Ik zou een schrijfcursus gaan volgen schreef ik ergens in de eindejaarsperiode. Het was zeker niet een vast voornemen, meer een wild idee, meer zoiets van: ik zou nog veel kunnen leren. Maar zie, dan komt zoiets zomaar ineens aanwaaien. Alhoewel... aanwaaien is een beetje veel gezegd, aangezien er eerst nog een 'assertieve' (from me of all people) actie vereist was van mijnentwege om 'toegelaten' te worden.

Waar ben ik nu weer aan begonnen, heb ik natuurlijk al gedacht... 'k Zou er me nog altijd kunnen aan onttrekken denk ik dan. De maand maart is het wanneer het moet gebeuren. En de eerste opdracht ligt er. Schrijf een column tegen de eerste sessie.
Jaja... Ik heb nog wel even...

Waarover zou ik een column kunnen schrijven? En welke stijl hanteer ik?
Zal ik het hebben over iets actueels? De crisis? Het onbegrijpelijke geweld in onze Vlaamse samenleving? Brussel-Halle-Vilvoorde en de Vlaams-Waalse strijd?
Of zal ik het hebben over iets dat aanleunt bij mijn professionele bezigheden? Een column over Twitter bijvoorbeeld? Of Facebook?
Of zal ik het hebben over all-time and all-cultures aangelegenheden? Zoals liefde en vriendschap? Waarmee ik terug bij het begin van deze blogpost ben...

slaapwel

Plant

Ach, laat ik deze hier ook maar plaatsen....

Plant

bijzondere plant
van een bijzonder iemand

oersterk
bestand tegen mijn verwaarlozing
tot op zekere hoogte
dan gaan je blaadjes hangen
je verschrompelt
troosteloos

een slokje water
en zie...
je leeft weer op
blaadjes recht
en weer fris

maar hoe vaak
mag ik je verwaarlozen
eer je...
dood gaat?

plant?
of spiegelbeeld...

letters - woorden - zinnen

zo bizar...

letters maken woorden maken zinnen

drie of vier zinnen
ontsproten uit diepe pijn
geladen met emotie

dagen
weken
later
ze lezen doet de pijn
de emotie laaien
rauwe pijn

en nog weken later
zinnen
woorden
letters
ze lezen...
het lijkt steriel

emotie
pijn
slechts in herinnering

diezelfde
letters - woorden - zinnen
een wereld van verschil

bizar...
wie of wat knipt die verbinding
tussen
letters - woorden - zinnen
en
emotie en pijn?

geen illusies
verbinding
wordt ooit
wel hersteld....

Klopgeest

Het gebeurde wel eens dat ik 's morgens geluiden op zolder hoorde. Alsof er beesten aan het rondcrossen waren. Te zwaar voor muizen. Nooit achtergekomen wat het was... Eigenlijk kwam dat altijd terug zo in het voorjaar, maar niet dit jaar. Maar guess what... sinds enkele dagen is het er weer. Zo rond een uur of 9, wat betekent dat het al langer er kan zijn want op dat uur ben ik natuurlijk normaal op mijn werk en in het weekend houden die beesten misschien ook weekend.

Enfin... het rondgecross is er dus weer... En gisteren werd ik zelfs onverhoeds wakker door geklop boven mijn hoofd! Echt hard geklop. Op zolder... Zo leek het toch... Maar het hield ook op.
En vandaag? Hetzelfde liedje! Eeeh... geklop dus...
Een klopgeest? Een geest die wel erg veel lawaai maakt dan.
Of heb ik gewoon teveel Allende gelezen misschien?

Wezens die mijn zolder bevolken, klopgeesten die zich daar hebben gevestigd... 't is niet zo dat ik er bang van word of zo... nee, om mij ongerust te maken is er meer nodig... een good-looking charming Franstalige tuinman bijvoorbeeld die adorerende gedichten stuurt, want dat kan echt niet kloppen. Maar goed, ik wijk af...

Dus het onverklaarbare leven op mijn zolder ten spijt, sta ik gewoon rustig op en ga ontbijten in de keuken. En dan, rustig gezeten aan de keukentafel met een kom Special K en een kop thee, hoor ik ineens nog veel luider dan op mijn slaapkamer.... GEKLOP! Vrij dichtbij... Ik kijk naar buiten en zie de staart van een ekster aan de dakgoot hangen... Mysterie opgelost! Mijn klopgeest is 'slechts' een ekster die verwoed in mijn dakgoot zit te pikken!

Zie je wel... alles is toch zo simpel verklaarbaar.
En die rondcrossende beesten op de zolder dan? Dat is gewoon de Sint die - zij het wel wat laat op het jaar - nog over mijn dak gallopeert.

En hoe zou het zijn om...

En hoe zou het zijn om
al was het maar voor één dag
voor een paar uurtjes misschien

normen en waarden te vergeten
opvoeding te vergeten

te luisteren naar die andere stemmen
me over te geven aan de zinnen
verboden dromen te beleven

I'll never know...

Hoe zou het zijn?

Hoe zou het zijn
als elke uitspraak oprecht zou zijn
als 'ik vind je leuk' zou betekenen 'ik vind je leuk'
en niet 'ik wil iets van je'
als 'ik bewonder je' zou betekenen 'ik bewonder je'
en niet doelbewust gevlei

Hoe zou het zijn
als ik alles onmiddellijk kon geloven
als ik alles zonder meer mocht vertrouwen

Hoe zou het zijn
om nooit meer naar achterliggende bedoelingen te moeten zoeken
om nooit meer argwanend te moeten zijn
om nooit meer alert te hoeven zijn

Hoe zou het zijn
om gewoon argeloos mensen tegemoet te kunnen treden
open en vrij
zonder nadien daarvoor afgestraft te worden

Hoe zou het zijn
als het woord 'naïviteit' betekenisloos geworden zou zijn?

Voornemens 2009 bis

Ik ben eigenlijk helemaal niet zo van de voornemens.
En niet van de plannen....
Dus erger ik me als mijn kinderen vragen wat mijn plannen zijn voor Kerstmis en/of Nieuwjaar.
IK PLAN NIET!
Ik hou niet van plannen.
Daarom ook dat mijn ex en ik totaal niet bij elkaar pasten. Hij was van de plannen...
Soit...

Bij mij valt iets gewoon in.
Gewoon.
Zomaar.
Ineens.
Op een gegeven ogenblik.

Zoals vandaag dus.
Zoals de Thailandreis vorig jaar.

Ik zag een boek van zoon.
Over stijl.
Gekregen van zijn meter.
Voor sinterklaas.
Zoon studeert voor journalist....
Oh... dacht ik... moet ik eens lezen...
En vervolgens: ik moet maar eens een schrijfcursus gaan volgen.

Voilà.
Een schrijfcursus.
Ik schrijf al van in het 1e leerjaar.
's Avonds aan de keukentafel.
Hele verhalen.
Later zou ik boeken schrijven.
Jaja...

Nu is dus later.
Het is al lang later...

Ik schrijf.
Jawel.
Maar geen boeken.
Ik blog.
Ik forum.
Is dat een werkwoord, forummen?
Ik mail.
Ik schrijf handleidingen.

En nu is het misschien wel eens tijd om eindelijk, eindelijk...

TE LEREN SCHRIJVEN!

voornemens 2009

In praktijk zetten van het volgende...

"The most exquisite paradox ...as soon as you give it all up , you can have it all ... "

Zal wel niet uitkomen, want dan verwachten we weer iets en verwachtingen zijn er om niet voldaan te worden.

Eigenwaarde en zelfvertrouwen maken het leven 'licht'?

Een reactie op mijn blogposting over overgevoeligheid is de aanleiding tot deze post... In die reactie werd gesteld dat een te grote gevoeligheid zou te wijten zijn aan een gebrek aan eigenwaarde en zelfvertrouwen.

Het was een nadenkertje...

Wat er ook gebeurt, als je maar genoeg eigenwaarde en zelfvertrouwen hebt, kan je het aan en kan je verder werd er gezegd.
Dit wil ik eigenlijk niet contesteren... maar, aankunnen en doorgaan staat nog niet gelijk met 'luchtig' en 'gezwind', zonder pijn doorgaan...

Waarom zou een behoorlijke dosis eigenwaarde en zelfvertrouwen een bescherming vormen tegen de pijn van verlies van een geliefd iemand?
Staat eigenwaarde en zelfvertrouwen dan gelijk met zelfgenoegzaamheid? Men heeft genoeg aan zichzelf alleen, en anderen vormen slechts een decor die het geheel wat opfleuren, leuk voor zolang het duurt maar ten allen tijde vervangbaar door andere exemplaren?

En is het dan zo dat iemand die een ander diep in zijn hart draagt, een tekort aan die eigenwaarde en dat zelfvertrouwen moet hebben? Waarbij ik hier dus impliciet de gevolgtrekking maak dat iemand verliezen die diep in je hart zit gepaard gaat met pijn.

Ik dacht het niet...

Het is niet omdat je pijn lijdt dat je geen eigenwaarde of zelfvertrouwen zou hebben. Natuurlijk 'kan je het aan' en ga je verder. Wat kan je anders?

Nee, ik kan er me niet in vinden dat voldoende eigenwaarde en zelfvertrouwen je immuum zou maken voor de pijn van verlies.

Schrijven is...

"Schrijven is langdurig je blik naar binnen richten, een reis naar de donkerste holen in jezelf, een langzame overpeinzing"

uit Paula van Isabel Allende


Deze moest ik even vastleggen...

vrijdagavond-zaterdagmorgen-zaterdagavond...

De werkweken worden alsmaar drukker. Geen tijd om tijdens de week nog stil te staan bij 'eigen' dingen... dankbaar (?) opgeslorpt door de serieux van de werkcontext... Maar dan is het vrijdag (of zaterdagmorgen doezelend, of zaterdagavond)'... niks speciaals te doen... en dan komt het... het gemis, het afgesneden zijn van what really matters', het verdriet om wat verloren is... het verdriet om wat niet kan zijn...

Het reflecteren ook over de relativiteit van de waarde van mijn werk... Oh ja zeker... ik ben met een zekere passie bezig met mijn werk, maar wat is op de keper beschouwd het belang ervan? Het houdt me bezig, het houdt me van het bovenstaande af, maar wat is uiteindelijk de waarde ervan? Beperkt, zeer beperkt. Niet thuis horende bij 'the things that really matter'.

Maar wat is er nog dat really matters? Dát is nu net het confronterende en pijnlijke op momenten dat ik niet in beslag genomen wordt door 'so called important things', dat er niks is dat nog really matters. Laat staan dat ik zelf zou 'really matter'.

Op tijd en stond word ik er met de neus opgedrukt - zoals vandaag - kan alleen op mezelf rekenen. Dat is de enige certitude.

Een gelukkige verjaardag...

Een gelukkige verjaardag aan een van mijn meest trouwe lezers!

Kees, ik ben je niet vergeten. Het was een zeer drukke werkdag en nu zit ik op mijn werkpc waardoor ik je e-mailadres niet bij de hand heb. Dus dacht ik: op de blog dan maar ;-)

Hoop dat je een fijne dag hebt gehad!

Overgevoeligheid

Ik las daarstraks met bijna verbijstering over overgevoeligheid voor zintuiglijke prikkels en hoe men dan poogt om het zo te arrangeren dat het draaglijk blijft. Met verbijstering omdat ik me het beschrevene nauwelijks kan voorstellen.

Anderzijds... ook daarstraks... behoorlijk geraakt door een reactie ergens, waardoor mijn redelijk positief en opgewekt gevoel van de laatste weken als sneeuw voor de zon verdween en plaats maakte voor... nah ja...

En dan... nu zopas... daagt het me... ik lijd ook aan een overgevoeligheid... geen zintuiglijke... maar een emotionele... En net zoals die anderen een way of life zoeken om de toevloed aan zintuiglijke prikkels te beperken om het voor hen leefbaar te houden, doe ik dat ook door zo goed en zo kwaad het kan emotionele afstand proberen te houden in nieuwe contacten.

Meer dan eens keek ik met verwondering toe hoe mensen na een pijnlijke breuk het toch aandurven om opnieuw een emotioneel engagement aan te gaan. Het gros van die nieuwe verbindingen loopt later toch weer uit op een nieuwe breuk. En zelfs dan aarzelt men niet om 'opnieuw te beginnen'. Dan vroeg ik me af: voelen die dan niet die pijn zoals ik die voel? Doet het hen gewoon minder pijn? Ik heb ook wel eens gedacht dat ze gewoon vrij oppervlakkige banden aangaan. Niet diep gaan, de ander niet écht dichtbij laten komen.
Maar de verklaring moet dus gewoon domweg zijn dat ik overgevoelig ben aan dat soort pijn, dat ik inderdaad 'meer' voel dan zij... En dat zij mijn afschermmechanisme niet kunnen begrijpen, het zelfs fout vinden ('afscheid hoort gewoon bij het leven, my dear') omdat zij niet lijden aan die overgevoeligheid.

Drukte

De drukte van het gewone werkregime is weer begonnen. Het maakt dat er me niet zoveel bezig houdt behalve werkgerelateerde dingen. Geen tijd om na te denken of te piekeren. Of ook: werk slorpt mijn aandacht, tijd en passie op. En van de andere kant, ik heb niet zoveel aandacht nodig... het beetje dat sommige mensen mij geven - en zelfs gewoon maar positieve contacten met collega's - is al voldoende om niet in dat eenzame verlaten gevoel te belanden.
Ik zou moeten studeren maar kom er niet aan toe. Moet ik toch eens werk van maken...

Er is misschien een nieuwe verre reis in het vooruitzicht. Naar een niet alledaagse bestemming. En niet via een klassieke reisorganisator. Zin om me erin te gooien, maar als het concreter wordt, zullen de bezwaren (=angsten) nog wel komen denk ik zo. Eerst maar eens afwachten. Maar moest dit doorgaan... dan bewijst dat toch maar dat het leven van toevalligheden aan elkaar hangt. Nooit echt werkelijk gedroomd van verre reizen... nooit mijn streven geweest... maar zie, door veeleer toeval is de reis naar Thailand er gekomen. En moest nu die nieuwe reis doorgaan, dan is dat ook puur toeval. Na Thailand had ik best wel zin om nog te reizen. Bestemmingen kon ik me ook gerust indenken, maar de reis die nu mogelijk in het verschiet ligt, hoort zeker niet bij mijn todo-lijstje. En toch klinkt het aanlokkelijk... én avontuurlijk.


Stelling: als een mens gepassioneerd is door wat dan ook, hebben donkere gevoelens geen kans

ach ja... 't zal wel tijdelijk zijn... tot wanneer ik de waarde van waar ik mee bezig ben niet meer zie en verlang naar dieper contact dan het redelijk oppervlakkige... en dat komt toch...

Hechting

Afscheid nemen, het is iets waar ik onnoemlijk veel moeite mee heb. Afscheid in de zin van loslaten van iemand waar ik aan gehecht ben. Ik vind het vreselijk, het doet zeer, I hate it.

Gelukkig hecht ik me niet gemakkelijk. Niet vaak zou ik beter zeggen. Maar in het me gaan hechten ligt wel meteen de toekomstige pijn verscholen. Want om een of andere stomme reden is de 'verbondenheid' altijd maar tijdelijk.

Zit ik dan nog midden in zo'n rotproces van loslaten, komen daar zomaar ineens niet 1 maar liefst wel 3 personen omzeggens tegelijkertijd mijn leven binnenwandelen. Op zich niks mis mee, maar... ik zie het gevaar al opdoemen... Het zijn 'potentiële hechtingsgevallen' om het zo maar te noemen. Ik zie een oranje knipperlicht... OPGEPAST, GEVAAR!

Aan mij om hechting te vermijden en toch volwaardig aanwezig te zijn.
Nou ja, ik loop eigenlijk op de zaken vooruit. Maar er is al dat knipperlicht...

Verlof en verlamd enzo

Ik had nog verlof genomen deze week. Alleen morgen moet ik werken (en dus zou ik nu eigenlijk beter gaan slapen).
Had nochtans de bedoeling om enkele dagen weg te gaan... Is er niet van gekomen. Om een of andere reden lijkt het maar niet te willen lukken om echt eens alleen weg te gaan. Gezien het weer heb ik wel gedacht: gelukkig ben ik niet weg :-)
Maar zo is dit verlof geweest zonder echt verlof te zijn... teveel, echt teveel, met mijn werk bezig geweest. Niet zo slim eigenlijk.

Ik zou beter eens een soort tjdsframe opstellen:
uur A - uur B: werkdingen
uur C - uur D: huisdingen
uur E - uur F: studie
uur G - uur H: fora e.d. (persoonlijk)
...

met een duidelijke inperking van aantal pc-uren en me daaraan dan ook strikt houden...

En verder wil ik weg... ik wil reizen, wil nog iets van de wereld zien.
Nu nog die verlamming kwijtraken zodat er ook werkelijk nog eens iets gebeurt.

radiostilte

Ja, het is wat stil van mijn kant...
Omdat ik weet dat er een paar mensen haast dagelijks komen kijken hier, vind ik dan weer dat ik toch íets moet schrijven.

Op zich is dat eerder een goed teken, die radiostilte. Immers, mijn schrijfbehoefte blijkt recht evenredig te zijn met de mate waarin ik me rot voel. Of heeft het niet daarmee te maken maar wel met de mate van emotionaliteit? Ik vraag me nog steeds af of ik ook de nood aan schrijven zal voelen bij belangrijke positieve gevoelens. Ik heb geen idee...

Er is nochtans nog altijd een belangrijk issue... maar ik verhinder dat het te zeer invloed heeft op mijn welbevinden. Tenminste, dat probeer ik dan toch. En dat lukt ook vrij aardig, zij het niet altijd helemaal...

Wat me op dit moment zou kunnen bezig houden: waarom ga ik niet op tijd naar bed?
Mijn eerste werkweek na de vakantie zit erop en het was wel er meteen weer invliegen. Toch had ik slechts nachten van 5 à 6 uur. Dan neem ik me elke avond opnieuw voor om op tijd (= vóór middernacht) te gaan slapen, maar nooit, NOOIT, wil dat lukken. Waarom is het zo moeilijk om dat bed op te zoeken? Ik moet eerst omvallen... En nu het morgen geen werkdag is, kom ik al helemaal niet dat bed in...

Een ander iets waar mijn gedachten naar uitgaan... zal ik nieuwe mensen in mijn leven toelaten? De mogelijkheid lijkt er te zijn, en dat doet me wel plezier, maar aan de andere kant... iedereen verdwijnt ook altijd maar weer :-( en daar kan ik niet mee omgaan, behalve wanneer ik ze voldoende ver van mijn hart kan houden.
Soms denk ik dat ik de truuk te pakken heb... gewoon genieten van aangename momenten zonder dat de gedachte aan verlies ervan bedreigend voelt.. maar dat is niet gemakkelijk... De mate waarin dat lukt schijnt samen te hangen met de mate waarin ik me ok voel.

Enfin... ik val om, ik zal dus maar eens bedwaarts keren... Gedachtenloos in slaap vallen, zal wel lukken nu, nietwaar?

Moodswings?

Weet je, ik snap er eigenlijk niks van, van hoe een mens qua gevoelsbeleving in mekaar zit...
Ik heb een rotperiode van weken, nee maanden, achter de rug van me ongelukkig, slecht, miserabel, eenzaam enz voelen. Dat klonk wel door in wat ik hier schreef denk ik. Maar nu, sinds wanneer eigenlijk... begin augustus of zowat... is dat verdwenen. Zonder aanleiding, zonder aanwijsbare reden, zomaar.
Niet dat het nu ineens de ultieme vrolijkheid zou zijn, zeker niet, maar dat 'bezwarende' is er op dit moment niet meer. In mijn situatie of in mijn omgeving is er niks veranderd, dus daar ligt het niet aan.
Dat soort niet te verklaren stemmingswisselingen vind ik tergend... En dat nu niemand het waagt om te zeggen dat het dan onbelangrijk is. Mijn negatieve gevoelens zijn zeer reëel, veroorzaken veel 'distress' en aan een opmerking als 'ach, het gaat ook weer over' heb ik totaal geen boodschap.
Ik heb nu meer zoiets van: 'voor hoelang? want alle elementen die me naar beneden halen, zijn er gewoon nog steeds... zoals ik al zei: er is in mijn situatie of omgeving niks veranderd.

Het zou goed zijn als ik wat meer controle had over mijn gemoed.