Eigenwaarde en zelfvertrouwen maken het leven 'licht'?

Een reactie op mijn blogposting over overgevoeligheid is de aanleiding tot deze post... In die reactie werd gesteld dat een te grote gevoeligheid zou te wijten zijn aan een gebrek aan eigenwaarde en zelfvertrouwen.

Het was een nadenkertje...

Wat er ook gebeurt, als je maar genoeg eigenwaarde en zelfvertrouwen hebt, kan je het aan en kan je verder werd er gezegd.
Dit wil ik eigenlijk niet contesteren... maar, aankunnen en doorgaan staat nog niet gelijk met 'luchtig' en 'gezwind', zonder pijn doorgaan...

Waarom zou een behoorlijke dosis eigenwaarde en zelfvertrouwen een bescherming vormen tegen de pijn van verlies van een geliefd iemand?
Staat eigenwaarde en zelfvertrouwen dan gelijk met zelfgenoegzaamheid? Men heeft genoeg aan zichzelf alleen, en anderen vormen slechts een decor die het geheel wat opfleuren, leuk voor zolang het duurt maar ten allen tijde vervangbaar door andere exemplaren?

En is het dan zo dat iemand die een ander diep in zijn hart draagt, een tekort aan die eigenwaarde en dat zelfvertrouwen moet hebben? Waarbij ik hier dus impliciet de gevolgtrekking maak dat iemand verliezen die diep in je hart zit gepaard gaat met pijn.

Ik dacht het niet...

Het is niet omdat je pijn lijdt dat je geen eigenwaarde of zelfvertrouwen zou hebben. Natuurlijk 'kan je het aan' en ga je verder. Wat kan je anders?

Nee, ik kan er me niet in vinden dat voldoende eigenwaarde en zelfvertrouwen je immuum zou maken voor de pijn van verlies.

Schrijven is...

"Schrijven is langdurig je blik naar binnen richten, een reis naar de donkerste holen in jezelf, een langzame overpeinzing"

uit Paula van Isabel Allende


Deze moest ik even vastleggen...

vrijdagavond-zaterdagmorgen-zaterdagavond...

De werkweken worden alsmaar drukker. Geen tijd om tijdens de week nog stil te staan bij 'eigen' dingen... dankbaar (?) opgeslorpt door de serieux van de werkcontext... Maar dan is het vrijdag (of zaterdagmorgen doezelend, of zaterdagavond)'... niks speciaals te doen... en dan komt het... het gemis, het afgesneden zijn van what really matters', het verdriet om wat verloren is... het verdriet om wat niet kan zijn...

Het reflecteren ook over de relativiteit van de waarde van mijn werk... Oh ja zeker... ik ben met een zekere passie bezig met mijn werk, maar wat is op de keper beschouwd het belang ervan? Het houdt me bezig, het houdt me van het bovenstaande af, maar wat is uiteindelijk de waarde ervan? Beperkt, zeer beperkt. Niet thuis horende bij 'the things that really matter'.

Maar wat is er nog dat really matters? Dát is nu net het confronterende en pijnlijke op momenten dat ik niet in beslag genomen wordt door 'so called important things', dat er niks is dat nog really matters. Laat staan dat ik zelf zou 'really matter'.

Op tijd en stond word ik er met de neus opgedrukt - zoals vandaag - kan alleen op mezelf rekenen. Dat is de enige certitude.

Een gelukkige verjaardag...

Een gelukkige verjaardag aan een van mijn meest trouwe lezers!

Kees, ik ben je niet vergeten. Het was een zeer drukke werkdag en nu zit ik op mijn werkpc waardoor ik je e-mailadres niet bij de hand heb. Dus dacht ik: op de blog dan maar ;-)

Hoop dat je een fijne dag hebt gehad!

Overgevoeligheid

Ik las daarstraks met bijna verbijstering over overgevoeligheid voor zintuiglijke prikkels en hoe men dan poogt om het zo te arrangeren dat het draaglijk blijft. Met verbijstering omdat ik me het beschrevene nauwelijks kan voorstellen.

Anderzijds... ook daarstraks... behoorlijk geraakt door een reactie ergens, waardoor mijn redelijk positief en opgewekt gevoel van de laatste weken als sneeuw voor de zon verdween en plaats maakte voor... nah ja...

En dan... nu zopas... daagt het me... ik lijd ook aan een overgevoeligheid... geen zintuiglijke... maar een emotionele... En net zoals die anderen een way of life zoeken om de toevloed aan zintuiglijke prikkels te beperken om het voor hen leefbaar te houden, doe ik dat ook door zo goed en zo kwaad het kan emotionele afstand proberen te houden in nieuwe contacten.

Meer dan eens keek ik met verwondering toe hoe mensen na een pijnlijke breuk het toch aandurven om opnieuw een emotioneel engagement aan te gaan. Het gros van die nieuwe verbindingen loopt later toch weer uit op een nieuwe breuk. En zelfs dan aarzelt men niet om 'opnieuw te beginnen'. Dan vroeg ik me af: voelen die dan niet die pijn zoals ik die voel? Doet het hen gewoon minder pijn? Ik heb ook wel eens gedacht dat ze gewoon vrij oppervlakkige banden aangaan. Niet diep gaan, de ander niet écht dichtbij laten komen.
Maar de verklaring moet dus gewoon domweg zijn dat ik overgevoelig ben aan dat soort pijn, dat ik inderdaad 'meer' voel dan zij... En dat zij mijn afschermmechanisme niet kunnen begrijpen, het zelfs fout vinden ('afscheid hoort gewoon bij het leven, my dear') omdat zij niet lijden aan die overgevoeligheid.

Drukte

De drukte van het gewone werkregime is weer begonnen. Het maakt dat er me niet zoveel bezig houdt behalve werkgerelateerde dingen. Geen tijd om na te denken of te piekeren. Of ook: werk slorpt mijn aandacht, tijd en passie op. En van de andere kant, ik heb niet zoveel aandacht nodig... het beetje dat sommige mensen mij geven - en zelfs gewoon maar positieve contacten met collega's - is al voldoende om niet in dat eenzame verlaten gevoel te belanden.
Ik zou moeten studeren maar kom er niet aan toe. Moet ik toch eens werk van maken...

Er is misschien een nieuwe verre reis in het vooruitzicht. Naar een niet alledaagse bestemming. En niet via een klassieke reisorganisator. Zin om me erin te gooien, maar als het concreter wordt, zullen de bezwaren (=angsten) nog wel komen denk ik zo. Eerst maar eens afwachten. Maar moest dit doorgaan... dan bewijst dat toch maar dat het leven van toevalligheden aan elkaar hangt. Nooit echt werkelijk gedroomd van verre reizen... nooit mijn streven geweest... maar zie, door veeleer toeval is de reis naar Thailand er gekomen. En moest nu die nieuwe reis doorgaan, dan is dat ook puur toeval. Na Thailand had ik best wel zin om nog te reizen. Bestemmingen kon ik me ook gerust indenken, maar de reis die nu mogelijk in het verschiet ligt, hoort zeker niet bij mijn todo-lijstje. En toch klinkt het aanlokkelijk... én avontuurlijk.


Stelling: als een mens gepassioneerd is door wat dan ook, hebben donkere gevoelens geen kans

ach ja... 't zal wel tijdelijk zijn... tot wanneer ik de waarde van waar ik mee bezig ben niet meer zie en verlang naar dieper contact dan het redelijk oppervlakkige... en dat komt toch...

Hechting

Afscheid nemen, het is iets waar ik onnoemlijk veel moeite mee heb. Afscheid in de zin van loslaten van iemand waar ik aan gehecht ben. Ik vind het vreselijk, het doet zeer, I hate it.

Gelukkig hecht ik me niet gemakkelijk. Niet vaak zou ik beter zeggen. Maar in het me gaan hechten ligt wel meteen de toekomstige pijn verscholen. Want om een of andere stomme reden is de 'verbondenheid' altijd maar tijdelijk.

Zit ik dan nog midden in zo'n rotproces van loslaten, komen daar zomaar ineens niet 1 maar liefst wel 3 personen omzeggens tegelijkertijd mijn leven binnenwandelen. Op zich niks mis mee, maar... ik zie het gevaar al opdoemen... Het zijn 'potentiële hechtingsgevallen' om het zo maar te noemen. Ik zie een oranje knipperlicht... OPGEPAST, GEVAAR!

Aan mij om hechting te vermijden en toch volwaardig aanwezig te zijn.
Nou ja, ik loop eigenlijk op de zaken vooruit. Maar er is al dat knipperlicht...

Verlof en verlamd enzo

Ik had nog verlof genomen deze week. Alleen morgen moet ik werken (en dus zou ik nu eigenlijk beter gaan slapen).
Had nochtans de bedoeling om enkele dagen weg te gaan... Is er niet van gekomen. Om een of andere reden lijkt het maar niet te willen lukken om echt eens alleen weg te gaan. Gezien het weer heb ik wel gedacht: gelukkig ben ik niet weg :-)
Maar zo is dit verlof geweest zonder echt verlof te zijn... teveel, echt teveel, met mijn werk bezig geweest. Niet zo slim eigenlijk.

Ik zou beter eens een soort tjdsframe opstellen:
uur A - uur B: werkdingen
uur C - uur D: huisdingen
uur E - uur F: studie
uur G - uur H: fora e.d. (persoonlijk)
...

met een duidelijke inperking van aantal pc-uren en me daaraan dan ook strikt houden...

En verder wil ik weg... ik wil reizen, wil nog iets van de wereld zien.
Nu nog die verlamming kwijtraken zodat er ook werkelijk nog eens iets gebeurt.

radiostilte

Ja, het is wat stil van mijn kant...
Omdat ik weet dat er een paar mensen haast dagelijks komen kijken hier, vind ik dan weer dat ik toch íets moet schrijven.

Op zich is dat eerder een goed teken, die radiostilte. Immers, mijn schrijfbehoefte blijkt recht evenredig te zijn met de mate waarin ik me rot voel. Of heeft het niet daarmee te maken maar wel met de mate van emotionaliteit? Ik vraag me nog steeds af of ik ook de nood aan schrijven zal voelen bij belangrijke positieve gevoelens. Ik heb geen idee...

Er is nochtans nog altijd een belangrijk issue... maar ik verhinder dat het te zeer invloed heeft op mijn welbevinden. Tenminste, dat probeer ik dan toch. En dat lukt ook vrij aardig, zij het niet altijd helemaal...

Wat me op dit moment zou kunnen bezig houden: waarom ga ik niet op tijd naar bed?
Mijn eerste werkweek na de vakantie zit erop en het was wel er meteen weer invliegen. Toch had ik slechts nachten van 5 à 6 uur. Dan neem ik me elke avond opnieuw voor om op tijd (= vóór middernacht) te gaan slapen, maar nooit, NOOIT, wil dat lukken. Waarom is het zo moeilijk om dat bed op te zoeken? Ik moet eerst omvallen... En nu het morgen geen werkdag is, kom ik al helemaal niet dat bed in...

Een ander iets waar mijn gedachten naar uitgaan... zal ik nieuwe mensen in mijn leven toelaten? De mogelijkheid lijkt er te zijn, en dat doet me wel plezier, maar aan de andere kant... iedereen verdwijnt ook altijd maar weer :-( en daar kan ik niet mee omgaan, behalve wanneer ik ze voldoende ver van mijn hart kan houden.
Soms denk ik dat ik de truuk te pakken heb... gewoon genieten van aangename momenten zonder dat de gedachte aan verlies ervan bedreigend voelt.. maar dat is niet gemakkelijk... De mate waarin dat lukt schijnt samen te hangen met de mate waarin ik me ok voel.

Enfin... ik val om, ik zal dus maar eens bedwaarts keren... Gedachtenloos in slaap vallen, zal wel lukken nu, nietwaar?

Moodswings?

Weet je, ik snap er eigenlijk niks van, van hoe een mens qua gevoelsbeleving in mekaar zit...
Ik heb een rotperiode van weken, nee maanden, achter de rug van me ongelukkig, slecht, miserabel, eenzaam enz voelen. Dat klonk wel door in wat ik hier schreef denk ik. Maar nu, sinds wanneer eigenlijk... begin augustus of zowat... is dat verdwenen. Zonder aanleiding, zonder aanwijsbare reden, zomaar.
Niet dat het nu ineens de ultieme vrolijkheid zou zijn, zeker niet, maar dat 'bezwarende' is er op dit moment niet meer. In mijn situatie of in mijn omgeving is er niks veranderd, dus daar ligt het niet aan.
Dat soort niet te verklaren stemmingswisselingen vind ik tergend... En dat nu niemand het waagt om te zeggen dat het dan onbelangrijk is. Mijn negatieve gevoelens zijn zeer reëel, veroorzaken veel 'distress' en aan een opmerking als 'ach, het gaat ook weer over' heb ik totaal geen boodschap.
Ik heb nu meer zoiets van: 'voor hoelang? want alle elementen die me naar beneden halen, zijn er gewoon nog steeds... zoals ik al zei: er is in mijn situatie of omgeving niks veranderd.

Het zou goed zijn als ik wat meer controle had over mijn gemoed.

Openheid

Het virtuele wereldje is een raar wereldje... Roep je bij de ene vooringenomenheid en geïrriteerdheid op, bij de andere is het totaal anders. Die vindt je schrijfsels dan weer, ook na jaren, nog steeds interessant en herkenbaar.
Van de ene krijg je het verwijt niks van je te laten kennen terwijl de andere je juist bewondert om je openheid. Dit soort contrast is wel erg frappant. De verwondering voorbij, is mijn verklaring dat de eerste er gewoon niks van begrijpt van wat ik schrijf en de tweede dus wel.

Ik ben me ervan bewust dat mijn laatste berichten vrij somber zijn. Dat een aantal mensen daarvan schrikken, kan ik wel begrijpen. De verrassing was des te groter toen iemand me meldde het niet zo diep treurig te vinden. Ik denk dat zij het gewoon erg goed aanvoelt... En toen kwam het 'gesprek' op openheid. Ik wilde haar visie op mijn zogenaamde openheid wat temperen door aan te geven dat ik irl eigenlijk erg gesloten ben. Maar toen kwam er een uitspraak de nu al 2 weken geregeld terug in mijn hoofd komt spoken: "als je op 1 plaats open kunt zijn weet je wel dat het ergens in je zit he"

Het brengt me terug naar mijn kindertijd... Ik babbelde er blijkbaar nogal op los met mensen tot ergernis van mijn moeder. Ik moest niet zoveel vertellen, ik moest geen gazet zijn enz. Betekent dat misschien dat ik 'van nature' dus wel open ben, maar dat dat door mijn 'opvoeding' afgeleerd werd? En dat de anonieme en daardoor veilig geachte internetomgeving me de gelegenheid gaf mijn eigen natuur opnieuw te beleven? Met zelfs de consequentie dat als virtueel reëel werd, er nog meer openheid mogelijk werd dan die die virtueel getoond werd. Openheid in gradaties dus, maar dat is niet echt vreemd denk ik.

Niet dat het zoveel belang heeft, maar 't zijn toch vragen die nu even in mijn hoofd spelen.

betrouwbaar

Ik heb nog eens een tentamen afgelegd... Dat maakte dat ik de afgelopen 2 weken o.a. me heb moeten toeleggen op 'betrouwbaarheid'. In het kader van psychologische testen dan, maar 'k grijp dit graag aan om dit stukje in te leiden :-) Betrouwbaarheid is dan de mate waarin bij herhaalde testafname hetzelfde resultaat bekomen wordt...

De betrouwbaarheid waar ik het nu over wil hebben slaat niet op testen maar op mensen... Het gelijklopende evenwel is dat je bij een betrouwbare test kan rekenen op een geloofwaardig (betrouwbaar) resultaat en dat je bij een betrouwbare persoon kan rekenen op zijn/haar gedrag... 'Rekenen op' dus.

Ik wou dat er wat meer mensen op mijn pad zouden komen waarop ik blindelings zou kunnen rekenen... Dat beloften nagekomen worden of dat, wanneer dat om wat voor reden dan ook niet kan, dat dat dan even gemeld wordt. Niet dat ik er nog zoveel problemen mee heb... ervaring heeft me geleerd nooit nog zomaar te 'vertrouwen'. Het woord of een belofte van een ander heeft zelden de waarde van mijn woord of belofte.

Ik blijf het wel vreemd vinden... Als ik iemand iets beloof, dan voel ik me ook verplicht om die belofte na te komen, of het nu om iets groots of kleins gaat. Voor anderen werkt dat blijkbaar vaak niet zo. De belofte is nog niet uitgesproken of ze zijn ze alweer vergeten. Snappen doe ik het niet, maar goed, het blijkt een gegeven te zijn. Ik heb dus geleerd niet voort te gaan - niet te betrouwen op dus - op beloften van anderen. Ik heb geleerd te betrouwen op de onbetrouwbaarheid van anderen... Het is zeker wel een bescherming tegen pijn en teleurstellingen, maar 't neemt niet weg dat ik wel snak naar 'betrouwbare' mensen... Het zou zo veel makkelijker zijn... het zou zo'n verademing zijn... het zou zoveel rust geven... Een woord is een woord, en daarop kunnen rekenen. Zowel wat betreft beloftes als wat betreft de eerlijkheid van het gesprokene.

Op de wei...

Op de wei van Werchter
Prachtige zonnige dag
Wat een geluk na zo'n sombere regenweek

Tussen de massa
Meer dan alleen
Tranen in een genietende zorgeloze mensenzee

Gelukkig is daar de zon
En dus donker gekleurde glazen
Het vocht kan zweet zijn, toch...

Vechten tegen dat gevoel
Vakantie, zon, Werchter en muziek
Dat is alleen genieten toch?

James Blunt
De enige die voor even mijn volle aandacht heeft
Een magistrale beklijvende vertolking van... Goodbye my lover

Ik sta in de massa
Maar behoor er niet toe
Dissociatie

Medegezel besluit vroeg naar huis te gaan
Letterlijk achtergelaten
Reeds meermaals geleerde les: geen verwachtingen, geen vanzelfsprekendheden

Er is geen massa
Er is alleen ik
En verder niemand

Die gedachte moet ik weren
Anders komen de tranen weer
En in de schemering geen donkere glazen

Nee, ik moet niet alleen gaan reizen
Want dan ga ik nog meer tranen tegemoet
Telkemale opnieuw de spiegel van eenzaamheid

De onbegrijpelijke contradictie
Alleen zijn opzoeken
De pijn van me alleen te weten

Wat is er het eerst?
De waarneming of de gedachte?
Zie ik elkaar liefkozende mensen of is mijn focus daarop gericht?

Passend in zelfbeklag
Mijn eenzaamheidsgevoel uitvergrotende
Iedereen heeft het, behalve ik

Maar ik ben te moeilijk
Niet toegankelijk
Afhoudend

Eigen keuze dus
Niet willen
En toch willen

Of niet weten wat te willen?
Het onmogelijke willen?
Ik moet leren dat ik mijn eigen alfa en omega ben...

Tjonge...

Als ik zo de titels afloop van mijn voorbije berichten... me herinnerend waarover het ook alweer ging...tjonge tjonge... je zou er acuut depressief van worden...
Ook al ging het over wat me bezig hield, toch schept het een somberder beeld dan dat het werkelijk is.

Of ligt het maar aan mijn stemming van het moment?

De ene dag kan ik me immers totaal moedeloos voelen, eenzaam en verlaten, en de andere dag - zoals vandaag - maakt dezelfde concrete situatie niks uit...
Een dag zonder een woord gezegd te hebben... een dag compleet alleen dus zoals al wel vaker gebeurt, maar zonder mezelf zielig te vinden. Gisteren was overigens ook zo'n dag, al stond toen ineens 's avonds wel jongste zoon daar en is die ook nog de hele avond gebleven.

Confrontatie met weer maar eens die kloteziekte bij iemand die ik ken, maakt dat ik weer besef hoe gepriviligieerd te zijn... Geen ziektes bij mezelf of mijn kinderen, financieel alles ok, vergeleken met zovele anderen een ware luxesituatie...
En opnieuw het besef: ik moet zien zoveel mogelijk te genieten zolang het kan...

Ik las vandaag ook grote stukken terug van mijn reisblog van vorig jaar... wat was dat toch een geweldige reis... en wederom, wat een luxe om dat te hebben mogen meemaken. Mijn stijl van schrijven... zo anders als hier... Het positieve, het genieten, de verwondering, het opslorpen als een spons van al het mooie... Ik wil nóg... Wat let mij? Tja... de wetenschap dat het niet hetzelfde zou zijn alleen... Dat het kunnen delen van de ervaring met mensen die dichtbij je staan, die je dierbaar zijn, essentieel is...
En toch heb ik de afgelopen weken zitten kijken om deze zomer nog ergens naar toe te gaan... alleen dan weliswaar... Wat tot voor kort nog ondenkbaar leek, wil ik nu toch overwegen. Ik moet het dan maar leren om ook geheel in mijn eentje te kunnen genieten. Zou dat echt kunnen lukken?

En terwijl ik dit zit te typen, wordt het me te machtig en is het gevoel van eenzaamheid prominent daar... maar anderzijds ook het besef gezond te zijn en alles te kunnen doen wat ik maar wil...

Memorabele maand?

De maand juni is ten einde. De maand waarin een einde kwam aan een periode van ongeveer 8 maand die in het licht stond van hoop, van dromen en van een voorzichtig geloof in de mogelijkheid van een niet-eenzame toekomst.
Het is weer weggemaaid... maar, zoals ik schreef, 't is allemaal niet zo erg. Peanuts... Ondanks tranen 's avonds en in de file. Het is niet erg. Het is wat het is.

Alleen is het zo dat alles dan weer relatief van waarde wordt... Werk? Heeft het zin om daarin mijn passie te leggen? Als ik daar verdwijn, ben ik ook zo weer vervangen... Dus, wat ben ik eigenlijk waard? Niks dus.

Conclusie: criterium om ergens mijn passie in te leggen, moet zuiver egoïstisch zijn: "wat zit er voor mij in qua gevoel?"

Ik had overigens afgelopen week een lastige confrontatie met mijn (nieuwe) diensthoofd waardoor ik ging denken ook vooral niet te moeten verwachten om nog veel voldoening uit mijn job te halen en dus daar niet mijn passie in moet gaan leggen. Toen ik later deze week mijn gevoel hierover ventileerde tegenover mijn 'oude' diensthoofd, zei die dat het normaal was wat er gebeurde want dat ik een bedreiging was voor dat nieuwe diensthoofd. Ik ontkende dat direct omdat ik helemaal geen ambitie heb voor die functie, maar hij bedoelde het anders. Ik ben een bedreiging omdat ik een te grote kennis heb... En toen ik daarover nadacht, moest ik hem gelijk geven... Nah ja, blijft natuurlijk dat ik toch maar niet teveel waarde moet gaan hechten aan mijn werk. Als het erop aan komt, is het toch niet je expertise of bekwaamheid die telt, maar de belangen van de persoon of personen boven je. Ik moet dat leren loskoppelen: geen waardering of steun krijgen betekent niet noodzakelijk dat ik professioneel niets zou voorstellen.

Soit... een veel te lange uitwijding...
't Is maar om aan te geven dat alles zo verdomd relatief is.
Wat rest er dan nog? Alleen maar instant genot zeker? Waarmee ik eigenlijk bedoel dat alleen mijn eigen voldoening en mijn eigen waardering van mezelf, van belang zijn en niet het oordeel van een ander. Of dit nu om privé-aangelegenheden gaat of om een professionele context.

Het is niet voor me weggelegd

De dingen die me bezig houden... dat is het thema van deze blog. Welnu, 'het is niet voor me weggelegd'... dat is wat me de laatste dagen bezighoudt...
Wat is niet voor me weggelegd? De liefde...
En het is pijnlijk om dit te schrijven.

Want alhoewel je je geloof erin verstandelijk al lang hebt verloren, gevoelsmatig verlang je er toch naar. In welke tekst staat het ook alweer? "Als ik de liefde niet heb, dan ben ik niets" En zo is het... het lijkt iets onmisbaar...

Goh ja, er zullen er zijn die zeggen: "liefde geef je". Wel ja, in dat geval moet ik dan maar concluderen dat ik het niet kan... en dus zit het er voor mij niet in.

Rest: deal with it

Een leven zonder liefde. Dan maar proberen te vullen met... ja wat? 't Wordt alsmaar moeilijker om voldoende voldoening te halen uit werk of studie... en toch is er geen andere keuze... passie zoeken in activiteiten... maar wel liefdeloos.

Verdriet is niet erg

Is het niet een beetje raar?
Mijn scheiding heeft er diep ingehakt en blijkbaar betekent dat dat elke moeilijkheid, elke pijn, elk verdriet enz. afgewogen wordt aan de pijn van toen... en zo valt alles steeds in het niet, want alles is peanuts vergeleken met toen.

Is dat dan wat bedoeld wordt met 'er sterker uitkomen'? Je kan zowat alles dragen immers... 't is toch altijd minder erg dan dat ene dat zo verschrikkelijk was...

Zo merk ik dat ik vol verdriet zit en tegelijkertijd denk: 't is niet erg...


Naarmate de tijd verstrijkt besef ik meer en meer dat ik behoorlijk zwaar depressief ben geweest. Dat maakt ook een verschil... of misschien is dat juist het verschil waar ik het hier over heb... verdrietig en depressief zijn hele verschillende dingen... tenminste, depressie houdt ook verdriet in (denk ik), maar verdriet kan natuurlijk bestaan zonder depressie.

En dus denk ik bij mijn verdriet: "het is niet erg", omdat ik het zware donkere sombere van depressiviteit er niet bij voel...
Zou dat een juiste analyse zijn?

Het is wat het is

In mijn meest eenzame momenten de muziek die paste...
Nu lijkt het alsof het een vooruitblik was.


Solitude (Evanescence)

How many times have you told me you love her
As many times as I've wanted to tell you the truth
How long have I stood here beside you
I live through you
You looked through me

Ooh, Solitude,
Still with me is only you
Ooh, Solitude,
I can't stay away from you

How many times have I done this to myself
How long will it take before I see
When will this hole in my heart be mended
Who now is left alone but me

Ooh, Solitude,
Forever me and forever you
Ooh, Solitude,
Only you, only true

Everyone leaves me stranded
Forgotten, abandoned, left behind
I can't stay here another night

Your secret admirer
Who could it be

Ooh, Can't you see
All along it was me
How can you be so blind
As to see right through me

And Ooh, Solitude,
Still with me is only you
Ooh, Solitude,
I can't stay away from you

Ooh, Solitude,
Forever me and forever you
Ooh, Solitude,
Only you, only true

Oh ironie...

Dan vind je dat je iemand een hart onder de riem moet steken... ook al ken je die persoon helemaal niet, maar de gevoelens waren te vertrouwd uit 'vervlogen' tijden, dus denk je te moeten overbrengen dat het anders kan door te kijken naar wat positief is en dat ook zo te waarderen... om nog geen half uur later zelf overspoeld te worden door diezelfde negatieve gevoelens uit de vervlogen geachte tijden... Oh ironie...

Merkwaardig in feite hoe weinig er nodig is om ineens met (redelijk) 'licht' gemoed door het leven te gaan... een schijn van perspectief, een schijn van hoop, kan voldoende zijn... Maar als die dan ineens weggemaaid worden, is het terug naar af en drijven de donkere schaduwen spoorslags weer binnen om je meteen in hun greep te nemen, gretig geholpen door reeds wachtende demonen uit andere spelonken van de afgelopen tijd.

Opgeslokt door het niets...het oord waar er niets is... en waar vooral niemand is.

Maar kom... been there... I can handle it... this is it, en meer is er niet, punt.


Oh ironie bis... uitgerekend vandaag werd ik wat moedeloos van iemand anders blog... omwille van de zwaarmoedigheid en het steeds weerkerende patroon van gebeurtenissen met de daaraan gekoppelde emoties... En zie mij nu... doe ik niet haast hetzelfde? Ach ja, niet wat betreft gebeurtenissen, of toch niet helemaal, maar qua gevoelens en reactie en denkpatroon... het komt steeds weer terug.

In de aanbieding...

Toen ik me nog maar net op het www begeven had met als doel lotgenoten te vinden om vooral over gevoelens bij een relatiebreuk te praten, hoorde ik al snel verhalen van mannen aan wie vrouwen zich bij bosjes (bij wijze van spreken dan)'aanbieden'. Ik las of beluisterde die verhalen altijd met een grote dosis scepsis... 'Het zal wel' dacht ik, 'de wens is de vader van de gedachte'... mannen die het nodig hebben voor hun gevoel van eigenwaarde dat ze ruimschoots vrouwelijke aandacht krijgen...
Ik kon het me niet zo goed voorstellen dat er inderdaad vrouwen zouden zijn die zich wetens en willens opdringen aan mannen.
Maar die verhalen kwamen hardnekkig met enige regelmaat terug, en ook onlangs nog hoorde ik iemand iets zeggen over een man die 'belaagd' wordt en vrouwen die zich aan zijn voeten werpen.
En dan denk ik... wat is dat toch? Wat voor vrouwen zijn dat dan? En waarom doen ze dat? Zijn het dan vrouwen die zich maar compleet voelen wanneer ze mannelijke aandacht krijgen?

En dan kom ik weer terug bij mezelf... en vraag ik me af... maar wat nu als je als single vrouw niet zo wanhopig op zoek bent, en dan toevallig op een keer iemand tegenkomt die 'iets' veroorzaakt, wat doe je dan? Natuurlijk wil je niet bij die horde vrouwen horen die zich amechtig storten op elk mannelijk exemplaar dat passeert. Maar wat dan wel? Gegeven zijnde dat je dus juist niet zomaar te kennen wil geven dat de man in kwestie je 'iets' doet, wat moet je er dan mee? En wat is dat 'iets'? Is dat 'iets' eigenlijk wel betrouwbaar? En gaat dat niet gewoon over?
Van de andere kant, ook gegeven zijnde dat dat 'iets' (wat het dan ook moge zijn) slechts tot iets kan leiden - en dus pas dan aanleiding mag geven tot enige vorm van actie - wanneer de ander datzelfde 'iets' ervaart, ga ik er maar vanuit dat die dingen dan wel vanzelf komen?
Een vraagteken, ja... want herinner ik me niet ooit een avond waarop ik op zijn minst een half uur (als het geen uur was) naar dit scherm zat te staren, wachtende tot iemand die online was op msn, iets zou zeggen... want ja, ik ga mezelf niet opdringen... maar die ander zei niets... en dat later bleek dat hij toen, net als ik, naar zijn scherm zat te staren, wachtende... jawel... wachtende tot ik iets zou zeggen... Dat schiet natuurlijk ook niks op.

Probleem: hoe maak je een omelet zonder eieren te breken?