Welbevinden afhankelijk van een ander...

"Wat heeft het nou voor zin om je op te vreten over iets waar je geen enkele invloed op hebt? Laat het dan idd los. Zet het van je af. Denk er niet meer aan."

Wat heeft het voor zin je druk te maken over dingen waar je geen enkele invloed op hebt?
Zin heeft het willicht niet, maar doen we dan alleen maar dingen die zinvol zijn? In hoeverre is gevoel te beïnvloeden door de wetenschap of het zinvol is of niet?

Is verdriet zinvol?
Als je verdrietig bent om acties of juist niet-acties van een ander, acties waarop je toch geen enkele invloed hebt, wat is de zin van dat verdriet? En kan je dan verlost worden van dat verdriet door er je bewust van te zijn dat het geen zin heeft?

Afhankelijkheid...
Gevoelens die verband houden met een ander, zijn de representatie van je afhankelijkheid van die ander.
Als je blij en gelukkig wordt omwille van het contact met een ander, word je verdrietig bij het wegvallen van dat contact. Zowel je blijheid als je verdriet tonen die afhankelijkheid aan...

Hoe kan je dan tot een gevoel van welbevinden komen, zonder daarvoor afhankelijk te zijn van een ander?

Wat wil ik? Wat heb ik nodig?

Geen gemakkelijke vragen...

Er moet dringend wat gebeuren... ik merk dat alles me zo zwaar valt... dingen doen met tegenzin, omdat het nu eenmaal moet... niet te genieten... me ongelukkig voelen...

Wat heb ik dan nodig om dit te keren? Dat vroeg ik me af vandaag... Het antwoord weet ik niet...
De kinderen thuis en ik met verlof... het is killing... voel me gebruikt...
Het eenrichtingsverkeer uit het huwelijk gaat gewoon door, maar nu richting kinderen in plaats van richting partner...

Tijd om egoïstisch te worden en alleen nog maar te doen wat ik uit vrije wil, wil doen...
Het is dringend nodig dat ik de vreugde (terug)vind, want zo kan het niet verder... niet voor mezelf, niet voor de kinderen...

reorganisatie van normen en waarden

"De switch is echter niet altijd vanzelfsprekend en kan soms wel jaaaaaaaaren vergen..."

Zo eindigde ik mijn vorige stukje...
Hoe vreemd en bizar dat dat wat jarenlang als onwrikbare zekerheid stond, als onbespreekbaar, als ondenkbaar, dat dat, wanneer in de geest uiteindelijk toch de switch gemaakt werd, ineens zo gemakkelijk uitgevoerd kan worden, als vanzelfsprekend, zonder ook maar enige rem...

Hoe kan het dat iets wat je altijd als verkeerd en verwerpelijk beoordeeld hebt, plots gewoon ok kan aanvoelen? Ik voel wat ik voel, maar dat neemt niet weg dat het wel enige verwarring met zich brengt...

De vastheid van normen en waarden

Een mens kleeft bepaalde normen aan. Wellicht mede geproduceerd door zijn opvoeding thuis en op school. Maar wat nu als op enig moment in je leven die normen je eerder hinderen dan dat ze nog een gedegen richtsnoer kunnen vormen? Moet men soms niet gewoon in staat zijn om wat 'altijd' als vanzelfsprekend gold, te herbekijken in het licht van de gegeven situatie? 'Anders' betekent nog niet normenvrij... Die ene oude denkwijze hoeft niet de alleenzaligmakende te zijn... Enige flexibiliteit in denken kan misschien bevrijdend zijn... Misschien is dit wel te vergelijken met die figuren die perceptueel ambigu zijn, je weet wel, die prentjes waarbij je bepaalde figuren ziet omdat je de prent op een bepaalde manier bekijkt waarbij je het ene als voorgrond en het andere als achtergrond ziet. Het vraagt dan een echte hersenswitch om de andere figuur te zien door voor- en achtergrond om te draaien. M.a.w. je kijkt op een bepaalde strakke manier tegen bepaalde normen aan, maar door het omzetten van een knop zie je plots andere mogelijkheden die daarom niet minder valabel zijn... De switch is echter niet altijd vanzelfsprekend en kan soms wel jaaaaaaaaren vergen...

onrust

Onrust... niet weten wat te willen eigenlijk...

Ik wil erop uit, onder de mensen zijn, dingen meemaken, ervaren enz...
versus
Ik wil gewoon thuis, niemand om me heen, stilte, mijn eigen dingen...

Ik wil LEVEN
versus
Ik wil gewoon het vastomlijnde, zekere, saaie...

Ik wil IEMAND, een partner
versus
Ik wil niemand, ik wil alleen...

Ik wil vanalles
versus
Ik wil niks...


Kortom, ik weet niet wat ik wil en intussen voel ik me als verlamd, want sta eindeloos te dubben bij de tweesprong welke richting ik uit zou gaan... En ook, al is de beloftevolle, onzekere, spannende richting te bedreigend, die dreiging lijkt dan toch niet voldoende om voluit te gaan voor het zekere, verrassingsloze gezapige...

Als ik morgen doodga, had ik net zo goed niet kunnen leven...

Wat moet ik nou?

The need for being touched...

Aangeraakt worden... het wordt soms een basisbehoefte genoemd...
Zover zou ik niet durven gaan, ik leef immers al 5 jaar zonder aanraking... 5 jaar zonder eten of drank zou ik niet overleefd hebben, dus een basisbehoefte? neeeeeeee...

Toch kan ik er niet omheen... en al zou ik het zelfs anders willen... de 'behoefte' valt niet te ontkennen...

Ken je dat soort mensen die erg lichamelijk ingesteld zijn en die een ander tijdens een gesprek steeds moeten aanraken? Het gaat dan gewoon om een tikje op de schouder ofzo... niks bijzonders... maar de aanraking is er wel...
Vroeger kon ik er me verschrikkelijk in ergeren... Ik heb namelijk een paar collega's die zo zijn ingesteld... En zelf ben ik normaal gesproken erg gesteld op mijn non-entrance zone... de fysieke afstand dus die ik graag bewaar in contact met anderen... (heb bijvoorbeeld ook een hekel aan het gezoen bij een ontmoeting enzo...)
Maar de nood aan aanraking laat zich niet zomaar wegdrukken...
En dus, toen afgelopen week zo'n fysiek ingestelde collega zijn hand op mijn schouder legde, was er weinig spoor van ergernis, maar integendeel een lichaam dat reageert zoals het wellicht ook zou reageren op een slok water na dagenlang door een woestijn gedoold te hebben...
Een spons die hooguit voor 2 seconden opzuigt wat er op te zuigen valt...
Het besef hiervan valt me wat moeilijk, liever was ik stoer en zou ik met overtuiging willen kunnen zeggen: ik heb het niet nodig.
De realiteit blijkt anders te zijn...

Blik in het verleden...

Zoon ging gisteren en vandaag zijn kamer herinrichten. Zakken vol werden er naar beneden gehaald om weg te doen. Maar ook kwam hij af met zwart-wit foto's van ongeveer 10 jaar geleden. Door hem gemaakt met een heel oud fototoestel van mijn moeder en ontwikkeld samen met mijn ex-schoonbroer in zijn donkere kamer.
Foto's van de toen pas gekochte hond, van broer en zus in de tuin...
Het leek allemaal zo ver weg en onwerkelijk... een soort typegezin... en het voelde niet als mijn gezin... net alsof ik een andere wereld inkeek...
Of hoe foto's kunnen bedriegen... want wat je denkt te zien, was er niet dus...

Zelfinzicht of zelfbedrog?

Ik weet niet wat schrijven en wat niet schrijven...
Ik tik en wis het dan weer...

Ik mis niks. Als ik dat vaak genoeg zeg tegen mezelf, dan IS het ook zo, niet? Ik mis niks. En als ik wel iets denk te missen, dan is dat ingegeven door aangeprate noden en behoeftes... toch? Ik mis niks.
En zelfs wanneer ik wel iets zou missen, dan is dat te behappen... een tijdelijk verlangen dat ook weer overgaat... Ik mis niks.
En als ik zou toegeven aan dat verlangen, dan zou het me later opbreken, want het past niet bij me... Ik mis niks.

Voilà... ik mis niks...

zucht...

Joehoe...

25 maart vandaag... mijn vorige post was van nieuwjaar... een kwartaal van 2006 bijna reeds voorbij, wat gaat de tijd snel... Toen was het kerstvakantie, nu nog een week en het is paasvakantie...

Ware het niet dat iemand net nog een comment plaatste, ik zou deze plek bijna vergeten zijn...

3 maanden lang niets om over te schrijven?
Alles is misschien al wel eens gezegd...
Geen drijfveer, geen nood meer om me te uiten...
Misschien later weer meer...

zee

De kerstweek aan zee doorgebracht.
Voor het eerst in de winter aan zee... het heeft wel wat...
'k Vraag me af of ik ooit genoeg kan krijgen van strandwandelingen...
Niets brengt me meer tot rust als lopen langs het strand, zo dicht mogelijk tegen de waterlijn, bij voorkeur als er weinig andere mensen zijn... en liefst op een breed strand zoals aan de westkust...
De uitgestrektheid, de wind, het geluid van de zee... doe er nog een zonnetje bij en 't is perfect... Niets brengt me diezelfde rust...
Mijn batterijen zijn dan ook weer opgeladen!

De laatste dag een toemaatje: sneeuw!!!
Een besneeuwd strand... wow...
's Morgens stond ik al aan het strand.
De winterzon scheen tussen 2 hoge gebouwen door... weerspiegelend in de zee... een smalle lichtstrook op het strand... Daaromheen de sneeuw... En dan de lucht die zo anders dan anders van kleur was... donkerder... Schitterende contrasten...

En ik stond in de lichtstrook...
2 kanten om op te gaan: het licht achter me latend, de donkerte tegemoet... of... me omdraaien en de stralende zon tussen die 2 gebouwen tegemoet...

2006... eindelijk het jaar van het licht en de warmte?

November: genieten van Hollanders

Jaja... ;-)
't Mag misschien wat raar klinken, maar genieten van Hollanders kan echt!

Deze maand 2x naar een optreden geweest. Twee totaal verschillende genres, 2x Nederlands talent, 2x genieten. Absoluut geen spijt van. Ik moet dit meer doen.


Op 9 november naar Anouk in het sportpaleis. Grandioos.
Haar laatste cd kon me al erg bekoren met liedjes als Lost, One word, Fading... een concert van haar meemaken is nog wat anders. Pure klasse, professioneel, helemaal af!
Het doet dan goed als je achteraf de commentaren leest, vast te stellen dat je niet de enige was die dit keigoed vond. Lof alom.

En dan gisteren naar Freek De Jonge.
Tot op het laatste ogenblik getwijfeld of ik wel zou gaan gezien de weersomstandigheden. Bang dat het opnieuw zou gaan sneeuwen en dat ik dan de grootste moeite zou hebben om thuis te geraken. Uiteindelijk toch gegaan (een paar botten in de auto gezet, een paar warme kousen, een extra jas en het nummer van de VAB in mijn gsm opgeslagen ;-)).
Geen spijt van gehad! Wat kan die man moeiteloos improviseren en inspelen op wat er in het publiek gebeurt... Gedurfd ook deze voorstelling, als Nederlander zich wagen aan Belgische politieke toestanden... en dat duidelijk met kennis van zaken en inzicht zeg maar, in de 'Vlaamse' geest... Het was zeker een avondje genieten.
En ben gewoon weer veilig thuis gekomen ;-)

Nog gevonden:
op vrt nieuws
en dit


Enne... dat zinnetje waarmee ik deze blog begon, was natuurlijk maar een grapje. Hollanders zijn leuke mensen, althans, ik kom er geen andere tegen (behalve misschien in Antwerpen).

Bah...

Vandaag mijn jaarafrekening voor de elektriciteit gekregen.
Zowat heel de avond bezig geweest om dat factuur uit te pluizen.

Conclusies:

1. Hoewel ik jaar na jaar minder kWh verbruik, moet ik jaar na jaar toch meer betalen
2. Met het vrijkomen van de energiemarkt stapte ik vorig jaar over naar Nuon (op basis van vergelijkende berekening via site van TestAankoop - zou me 200€ opleveren bij gelijk verbruik). Wat zie ik nu? Bij Electrabel zou ik een 30€ goedkoper gesteld geweest zijn! (wel berekend aan de hand van gegevens van laatste Electrabel-afrekening).
3. Mijn maandelijks bedrag wordt zomaar verdubbeld! Als ik het zelf probeer te berekenen, komt ik nooit zo hoog uit...

BAH!

Virtuele armoede...

Het huwelijk van Rose is een paar jaar geleden op de klippen gelopen. Rose is nu alleen.
10 jaar geleden was alleen zijn nog geheel anders dan alleen zijn anno 2005.
Als Rose 's avonds thuiskomt van haar werk, ze gezorgd heeft voor het avondeten, de keuken opgeruimd heeft en de kinderen geholpen heeft met hun schoolwerk, zet ze de pc aan en wentelt zich in de illusie van de virtuele warmte.
Op duizenden plaatsen in het land doen evenzovele mensen hetzelfde als Rose. Internet schept de illusie van verbondenheid, van niet-alleen-zijn. Forumpje hier, forumpje daar, chatbox hier, chatbox daar. Het is geen kunst om virtueel contacten te leggen.

Rose is er stilaan verslaafd aan geraakt. Talloze avonden brengt ze door met het opvolgen van enkele fora. Over en weer klikkend tussen forum 1, forum 2 en misschien ook zelfs nog forum 3 en 4, afgewisseld met het checken van haar mailbox, almaar snakkend naar 'contact'. Het verlangen naar de betrokkenheid van wie dan ook bij haar leven... De vermeende vlucht uit de eenzaamheid...

Als het stil is op de fora, komt het gevoel van ongenoegen opzetten. Niemand daar die de illusie kan levend houden. Dan wordt ze teruggeworpen op haar fundamentele eenzaamheid. Dan doemt de mogelijke waarheid op dat in se eigenlijk niemand in cyberspace of daarbuiten écht geïnteresseerd is in haar, haar leven, haar wezen. Het alleen-zijn valt dan als een donkere schaduw over haar...

Internet als vlucht uit de werkelijkheid... Rose houdt zichzelf voor de gek...
De ene neemt zijn toevlucht tot drank, de andere tot drugs of pillen, Rose zoekt haar heil in de virtuele illusie...

Hoeveel mensen als Rose zitten verstrikt in het wereldwijde web?
Wat zou er pakweg 10 jaar geleden gebeurd zijn met Rose?

Als ik loop, loop ik...

Leven in het nu... tenvolle je aandacht richten op het nu... niet op wat gisteren was, niet op wat straks gaat komen... Waarom is het zo moeilijk? Of ben ik het alleen die hier problemen mee heeft?

Gisteren:
Met jongste op stap... Ik parkeer me ergens en stop geld in de parkeermeter voor een half uur. Ruimschoots voldoende voor wat ik wilde doen. Maar... dan zeg ik aan zoon: "zullen we iets gaan drinken?" Hij meteen enthousiast van ja... Dus trekken we een taverne binnen, voor een kleinigheidje weliswaar, maar een half uurtje is dan natuurlijk niks... I.p.v. te genieten van de warme appeltaart en thee daar samen met mijn zoon, zitten mijn gedachten bij de tijd en de mogelijkheid dat parkeerwachters juist dan zullen voorbijkomen en mij een boete zullen aansmeren waardoor ik daar wel van een bijzonder dure appeltaart zit te eten... DOM DOM DOM!

Zo ook enkele weken geleden toen ik naar een voorstelling in een CC ging en me heel de tijd zorgen zat te maken over hoe ik na de voorstelling de weg zou terugvinden ('t was de eerste keer dat ik er kwam en ik had het maar met moeite gevonden).

En zo laat ik alle genietmomenten domweg voorbijgaan....


Een reiziger komt op zijn reis bij een oude monnik. Hij mag er de nacht doorbrengen. Hij merkt hoe gelukkig de monnik is, en hij verbaast zich daarover. Hij kan het niet nalaten om voor zijn vertrek te vragen: Wat is het geheim van uw geluk?
De monnik glimlacht, want hij had de vraag al verwacht.
"Kijk", zegt hij, "het geheim is dit:
Als ik loop, loop ik; als ik zit zit ik en als ik slaap slaap ik."
De pelgrim wacht op de rest, maar de monnik is uitgesproken.
Maar, zegt hij, dat doe ik toch ook. Als ik eet eet ik, en als ik praat praat ik.
"Nee", zegt de monnik, "dat is niet waar. Als jij loopt ben je al bij het gesprek met je baas, en als jij eet ben je al de afwas aan het doen, en als je afwast vraag je je af waar je dochter blijft, en als zij op bezoek is vraag je je af waarom je zoon niet komt, en als je slaapt ben je vol zorgen over de komende dag, en als je langs de Loire rijdt ben je al aan de Middellandse zee.

I said to my soul

Iemand stuurde me dit:

I said to my soul, be still, and wait without hope
For hope would be hope for the wrong thing; wait without love
For love would be love of the wrong thing; there is yet faith
But the faith and the love and the hope are all in the waiting.
Wait without thought, for you are not ready for thought:
So the darkness shall be the light, and the stillness the dancing.
~ T.S. Eliot ~

(The Four Quartets)


Het is donker nu... en stil...

en ik vraag me af: hoelang duurt het wachten? want zoveel tijd heeft een mens niet...

Een zonnige oktoberzondag...

Uitslapen want 's avonds stellen we het naar bed gaan zo lang mogelijk uit... zodat het al 's anderendaags vroeg is eigenlijk wanneer we eindelijk dat bed inrollen... Het voorkomt gemaal voor het slapengaan... maar dat komt dan wel bij het wakker worden... eraan ontkomen doe ik dus toch niet...

Ik trek de rolluik op en een stralende zon doet me mijn ogen toeknijpen. 't Is even wennen aan het felle licht. Zomer in oktober... vreemd.
Stilte, absolute stilte...
Radio aan om stilte te doorbreken...
Vaatwasser uitladen, thee zetten, een boterham klaarmaken... intussen de pc gestart...
Eten en tegelijkertijd internetten...Hello anonymous people out there, good morning... De letters op een schermpje vervangen het ontbijtgekeuvel van weleer...

Blijven hangen aan die pc, ook al is er bij god helemaal niks te beleven...
Mooi weer, dus wees verstandig en ga naar buiten! Profiteer van deze late nazomer... Tja...
Was er niet ook iemand jarig waar iedereen welkom was vandaag? Ik zou ernaar toe kunnen... geen onoverkomelijke afstand... gelegenheid wellicht om wat gezichten bij letters te krijgen...Tja... toch maar niet...

Ach ja, na enige tijd toch naar buiten... in die tuin kan je je ALTIJD wel bezig houden. Gisteren het gras gemaaid, dan nu maar de boorden omspitten want die zitten alweer vol onkruid. De rozen gesnoeid. Ook hier absolute stilte... hooguit het geluid van de wind die door de baderen van de bomen en struiken ruist... En het is warm... my God, wat is het warm in de zon... Half oktober en zweten in een t-shirtje in de zon... en stilte... stilte... stilte...

Het aardappelveld naast dit huis wordt blijkbaar niet gerooid. De aardappelen zijn al weken geleden 'rijp gevallen', maar gerooid wordt er niet. Waarschijnlijk te slechte oogst en dus is de investering voor het huren van de rooimachine te hoog? Ik bedenk me dat ik dan best wel zelf wat aardapppelen uit dat veld mag halen. En inderdaad, meest kleine patatten en ook veel rot... Ik vul een halve kruiwagen... Stilte... stilte... en een zon die steeds lager begint te staan...
Die aardappelen... 't is maar bezigheidstherapie of zo... hoewel er nog genoeg ander werk in die tuin is...

Alleen... stilte... het niet bepaald omarmen... en toch is het mijn keuze... misschien kom ik ooit nog wel eens tot een modus vivendi waar ik me wél prettig bij kan voelen... Zou het?

Bruggen verbranden

Slechts een gedachteoefening...

Stel... ik blaas alles op wat ik de afgelopen 4 jaar, sinds uur 0, opgebouwd heb.. 'Opgebouwd' is een groot woord... maar stel dus...
Op uur 0 was alles met de grond gelijk, nog erger, een diepe rokende krater was wat er over bleef...
Me opsluiten en helemaal terugtrekken, dat was de bedoeling...
Internet werd echter een soort navelstreng met de buitenwereld...
En als ik die nu eens zou doorknippen?
Terug naar uur 0. Me alone. Proberen te herrijzen, zonder de vlucht in de drug die internet heet...

Zou dit wat zijn? Of sla ik door? Wordt het mijn ondergang? Of wordt het mijn redding?

Dokter 1 aan dokter 2: "Trekken we de stekker eruit? Kan de patiënt op eigen kracht overleven zonder medicatie Internet?"
Dokter 2: "'t Is een twijfelachtig geval..."
Dokter 1: "Ja... maar heeft het zin 'een leven' op deze manier kunstmatig te lengen?"
Dokter 2: "Als er geen hoop meer is op echt herstel, lijkt me van niet, nee"
Dokter 1: "De medicatie resorteert de laatste tijd geen enkel effect meer..."
Dokter 2: "Nee, dat is waar... Laten we het maar proberen, we sluiten de lijn..."
Dokter 1: "Goed... "



1 week later...

scenario 1:

Dokter 1: "Waar is patiënt B?"
Verpleegster: "Die is vertrokken dokter, bestemming onbekend. Ze leek uit een nieuwe krachtbron te putten, ik begreep er niets van."


scenario 2:

patiënt overleden...


Ach... 't is slechts een gedachteoefening... of een fantasietje...

Verlamming

Iemand wees me erop dat het zo stil blijft op mijn blog...

Tja... 't is inderdaad al van 24 september geleden...

De tijd schuift voorbij... sneller dan je denkt... het leven gaat aan je voorbij...
Och ja, dat laatste is een foute uitspraak! NOT DONE!!! Je hebt immers geheel zelf je eigen leven in handen, hebt helemaal zelf alle mogelijkheden om ervan te maken wat je ervan maken wil...

Yeah right...

Het pepert je er nog maar even goed in dat je niet deugt, dat je faalt met een grote F... wat een zwakkeling, niet in staat om zijn/haar eigen leven in handen te nemen.

Verlamming, daar lijkt het wel wat op...

Tijdens de week loopt alles op het eerste zicht op rolletjes. Je werkt, draait mee in deze maatschappij, kortom je speelt de rol die van je verwacht wordt. En voldoen aan de eisen, maakt dat je je wel ok voelt...

Tijdens het weekend ben jezelf diegene die de eisen stelt... aan jezelf... en daar kan je dan weer niet aan voldoen... je schiet steeds tekort... je kan niet dit en je kan niet dat, je bent een lamlendeling want je 'doet' niks...
De 'zin' van alles is ver te zoeken... maar zeur toch niet zo, want 'zin' is iets wat je zelf maakt... en vervolgens ben je te stom om dan die 'zin' inderdaad zelf te maken...

ACTIE! ACTIE! ACTIE!

Yeah right... maar die verlamming hé...

Daveren op je grondvesten

Een collega van me die nu in de scheidingellende zit, zei me eergisteren: jij, die toch ook altijd overkwam als een sterke vrouw en onafhankelijk... jij hebt toch óók gedaverd op je grondvesten...



Daveren op je grondvesten...

Het was een treffende omschrijving...

Weet je, als je een aantal jaren verder bent, heb je de neiging om die vreselijke periode te minimaliseren. Alsof het allemaal niet zo erg was en dat je sterk overdreven hebt. Er zijn zoveel ergere dingen die een mens kan tegenkomen en een scheiding is slechts een faît divers geworden... Maar dat is niet terecht: het is wél erg en je hebt niet overdreven...

Een scheiding is een van de meest ingrijpende dingen die een mens kan overkomen.
Vroeger zei ik wel eens dat ik me maar 1 ding kon voorstellen dat erger zou kunnen zijn: ernstige ziekte of het verlies van een kind...
Maar zelfs dat, hoe vreselijk ook, zal niet vergelijkbaar zijn.
Wat een scheiding zoals de mijne (maar niet alle scheidingen) zo ingrijpend maakt, is dat je als persoon, als mens, compleet onderuit gehaald wordt. Daveren op je grondvesten, inderdaad... Tot de grond gelijk gemaakt... je zelfvertrouwen, je eigenwaarde, je zelfbeeld...allemaal vernietigd... En dat moet je dan terug zien op te bouwen... 't is niet eenvoudig!

Je staande houden in de emotionele rollercoaster... ga er maar aanstaan...
Het ongeloof, het verdriet... en dan die overweldigende woede... Ik heb vroeger nooit geweten dat ik zó kwaad kon worden. En wát een energie dat die woede opslorpt! Woede is fysiek uitputtend terwijl je niet eens fysiek actief bent...

Wat na de woede? Van de ene emotie hobbelend naar de andere... als een biljartbal kris kras schietend tussen verdriet, angst, spijt en woede... tot die beweging uiteindelijk uitsterft... met af en toe nog een opflakkering...

En wordt het dan beter? Je zoekt zingeving... en kan ze nauwelijks vinden... Het leven voelt vlak, zinloos en inhoudsloos aan. Het rare is, vroeger dacht je daar helemaal niet over na... je nam het zoals het was en zoals het kwam. Hooguit af en toe een naar gevoel van 'is dit het nu?', maar langer dan 2 dagen duurde dat niet.
Er is de eenzaamheid... Ach ja, sommigen vluchten in een overvloed van activiteiten... of in nieuwe relaties... Het is niet mijn keuze, maar of ik beter af ben dan die anderen? Ik durf het soms betwijfelen... Strikt genomen was ik vroeger ook eenzaam, maar het voelde niet zo, het was geen probleem, ik dacht er niet over na en ik had er geen last van. Nu daarentegen kan het soms zwaar opspelen. Komt daar bij dat je moet erkennen dat het onvervuld blijven van een paar (basis?) behoeften toch wel lastig is om het eufemistisch uit te drukken. De nood aan beminnen en bemind worden, de nood aan fysiek contact... het is er... maar of het nu 2 verschillende dingen zijn of gewoon 2 gezichten van dezelfde behoefte, dat is me nog niet duidelijk.
Dit is dus het volgende obstakel dat ik moet leren te tacklen... Het zal ook wel weer lukken, one way or the other...

Maar komt er nu ook nog ooit zoiets als 'gelukkig zijn'? Wie zal het zeggen...

Solitude

Sommigen zullen me vinden zwelgen... maar soit...
Ik zwelg niet, ik uit...

Perfect passende muziek dit moment: Solitude van Evanescence

How many times have you told me you love her
As many times as I've wanted to tell you the truth
How long have I stood here beside you
I live through you
You looked through me

Ooh, Solitude,
Still with me is only you
Ooh, Solitude,
I can't stay away from you

How many times have I done this to myself
How long will it take before I see
When will this hole in my heart be mended
Who now is left alone but me

Ooh, Solitude,
Forever me and forever you
Ooh, Solitude,
Only you, only true

Everyone leaves me stranded
Forgotten, abandoned, left behind
I can't stay here another night

Your secret admirer
Who could it be

Ooh, Can't you see
All along it was me
How can you be so blind
As to see right through me

And Ooh, Solitude,
Still with me is only you
Ooh, Solitude,
I can't stay away from you

Ooh, Solitude,
Forever me and forever you
Ooh, Solitude,
Only you, only true