Zoon ging gisteren en vandaag zijn kamer herinrichten. Zakken vol werden er naar beneden gehaald om weg te doen. Maar ook kwam hij af met zwart-wit foto's van ongeveer 10 jaar geleden. Door hem gemaakt met een heel oud fototoestel van mijn moeder en ontwikkeld samen met mijn ex-schoonbroer in zijn donkere kamer.
Foto's van de toen pas gekochte hond, van broer en zus in de tuin...
Het leek allemaal zo ver weg en onwerkelijk... een soort typegezin... en het voelde niet als mijn gezin... net alsof ik een andere wereld inkeek...
Of hoe foto's kunnen bedriegen... want wat je denkt te zien, was er niet dus...
zondag, april 23, 2006
zondag, april 16, 2006
Zelfinzicht of zelfbedrog?
Ik weet niet wat schrijven en wat niet schrijven...
Ik tik en wis het dan weer...
Ik mis niks. Als ik dat vaak genoeg zeg tegen mezelf, dan IS het ook zo, niet? Ik mis niks. En als ik wel iets denk te missen, dan is dat ingegeven door aangeprate noden en behoeftes... toch? Ik mis niks.
En zelfs wanneer ik wel iets zou missen, dan is dat te behappen... een tijdelijk verlangen dat ook weer overgaat... Ik mis niks.
En als ik zou toegeven aan dat verlangen, dan zou het me later opbreken, want het past niet bij me... Ik mis niks.
Voilà... ik mis niks...
zucht...
Ik tik en wis het dan weer...
Ik mis niks. Als ik dat vaak genoeg zeg tegen mezelf, dan IS het ook zo, niet? Ik mis niks. En als ik wel iets denk te missen, dan is dat ingegeven door aangeprate noden en behoeftes... toch? Ik mis niks.
En zelfs wanneer ik wel iets zou missen, dan is dat te behappen... een tijdelijk verlangen dat ook weer overgaat... Ik mis niks.
En als ik zou toegeven aan dat verlangen, dan zou het me later opbreken, want het past niet bij me... Ik mis niks.
Voilà... ik mis niks...
zucht...
zaterdag, maart 25, 2006
Joehoe...
25 maart vandaag... mijn vorige post was van nieuwjaar... een kwartaal van 2006 bijna reeds voorbij, wat gaat de tijd snel... Toen was het kerstvakantie, nu nog een week en het is paasvakantie...
Ware het niet dat iemand net nog een comment plaatste, ik zou deze plek bijna vergeten zijn...
3 maanden lang niets om over te schrijven?
Alles is misschien al wel eens gezegd...
Geen drijfveer, geen nood meer om me te uiten...
Misschien later weer meer...
Ware het niet dat iemand net nog een comment plaatste, ik zou deze plek bijna vergeten zijn...
3 maanden lang niets om over te schrijven?
Alles is misschien al wel eens gezegd...
Geen drijfveer, geen nood meer om me te uiten...
Misschien later weer meer...
zondag, januari 01, 2006
zee
De kerstweek aan zee doorgebracht.
Voor het eerst in de winter aan zee... het heeft wel wat...
'k Vraag me af of ik ooit genoeg kan krijgen van strandwandelingen...
Niets brengt me meer tot rust als lopen langs het strand, zo dicht mogelijk tegen de waterlijn, bij voorkeur als er weinig andere mensen zijn... en liefst op een breed strand zoals aan de westkust...
De uitgestrektheid, de wind, het geluid van de zee... doe er nog een zonnetje bij en 't is perfect... Niets brengt me diezelfde rust...
Mijn batterijen zijn dan ook weer opgeladen!
De laatste dag een toemaatje: sneeuw!!!
Een besneeuwd strand... wow...
's Morgens stond ik al aan het strand.
De winterzon scheen tussen 2 hoge gebouwen door... weerspiegelend in de zee... een smalle lichtstrook op het strand... Daaromheen de sneeuw... En dan de lucht die zo anders dan anders van kleur was... donkerder... Schitterende contrasten...
En ik stond in de lichtstrook...
2 kanten om op te gaan: het licht achter me latend, de donkerte tegemoet... of... me omdraaien en de stralende zon tussen die 2 gebouwen tegemoet...
2006... eindelijk het jaar van het licht en de warmte?
zondag, november 27, 2005
November: genieten van Hollanders
Jaja... ;-)
't Mag misschien wat raar klinken, maar genieten van Hollanders kan echt!
Deze maand 2x naar een optreden geweest. Twee totaal verschillende genres, 2x Nederlands talent, 2x genieten. Absoluut geen spijt van. Ik moet dit meer doen.
Op 9 november naar Anouk in het sportpaleis. Grandioos.
Haar laatste cd kon me al erg bekoren met liedjes als Lost, One word, Fading... een concert van haar meemaken is nog wat anders. Pure klasse, professioneel, helemaal af!
Het doet dan goed als je achteraf de commentaren leest, vast te stellen dat je niet de enige was die dit keigoed vond. Lof alom.
En dan gisteren naar Freek De Jonge.
Tot op het laatste ogenblik getwijfeld of ik wel zou gaan gezien de weersomstandigheden. Bang dat het opnieuw zou gaan sneeuwen en dat ik dan de grootste moeite zou hebben om thuis te geraken. Uiteindelijk toch gegaan (een paar botten in de auto gezet, een paar warme kousen, een extra jas en het nummer van de VAB in mijn gsm opgeslagen ;-)).
Geen spijt van gehad! Wat kan die man moeiteloos improviseren en inspelen op wat er in het publiek gebeurt... Gedurfd ook deze voorstelling, als Nederlander zich wagen aan Belgische politieke toestanden... en dat duidelijk met kennis van zaken en inzicht zeg maar, in de 'Vlaamse' geest... Het was zeker een avondje genieten.
En ben gewoon weer veilig thuis gekomen ;-)
Nog gevonden:
op vrt nieuws
en dit
Enne... dat zinnetje waarmee ik deze blog begon, was natuurlijk maar een grapje. Hollanders zijn leuke mensen, althans, ik kom er geen andere tegen (behalve misschien in Antwerpen).
't Mag misschien wat raar klinken, maar genieten van Hollanders kan echt!
Deze maand 2x naar een optreden geweest. Twee totaal verschillende genres, 2x Nederlands talent, 2x genieten. Absoluut geen spijt van. Ik moet dit meer doen.
Op 9 november naar Anouk in het sportpaleis. Grandioos.
Haar laatste cd kon me al erg bekoren met liedjes als Lost, One word, Fading... een concert van haar meemaken is nog wat anders. Pure klasse, professioneel, helemaal af!
Het doet dan goed als je achteraf de commentaren leest, vast te stellen dat je niet de enige was die dit keigoed vond. Lof alom.
En dan gisteren naar Freek De Jonge.Tot op het laatste ogenblik getwijfeld of ik wel zou gaan gezien de weersomstandigheden. Bang dat het opnieuw zou gaan sneeuwen en dat ik dan de grootste moeite zou hebben om thuis te geraken. Uiteindelijk toch gegaan (een paar botten in de auto gezet, een paar warme kousen, een extra jas en het nummer van de VAB in mijn gsm opgeslagen ;-)).
Geen spijt van gehad! Wat kan die man moeiteloos improviseren en inspelen op wat er in het publiek gebeurt... Gedurfd ook deze voorstelling, als Nederlander zich wagen aan Belgische politieke toestanden... en dat duidelijk met kennis van zaken en inzicht zeg maar, in de 'Vlaamse' geest... Het was zeker een avondje genieten.
En ben gewoon weer veilig thuis gekomen ;-)
Nog gevonden:
op vrt nieuws
en dit
Enne... dat zinnetje waarmee ik deze blog begon, was natuurlijk maar een grapje. Hollanders zijn leuke mensen, althans, ik kom er geen andere tegen (behalve misschien in Antwerpen).
donderdag, november 17, 2005
Bah...
Vandaag mijn jaarafrekening voor de elektriciteit gekregen.
Zowat heel de avond bezig geweest om dat factuur uit te pluizen.
Conclusies:
1. Hoewel ik jaar na jaar minder kWh verbruik, moet ik jaar na jaar toch meer betalen
2. Met het vrijkomen van de energiemarkt stapte ik vorig jaar over naar Nuon (op basis van vergelijkende berekening via site van TestAankoop - zou me 200€ opleveren bij gelijk verbruik). Wat zie ik nu? Bij Electrabel zou ik een 30€ goedkoper gesteld geweest zijn! (wel berekend aan de hand van gegevens van laatste Electrabel-afrekening).
3. Mijn maandelijks bedrag wordt zomaar verdubbeld! Als ik het zelf probeer te berekenen, komt ik nooit zo hoog uit...
BAH!
Zowat heel de avond bezig geweest om dat factuur uit te pluizen.
Conclusies:
1. Hoewel ik jaar na jaar minder kWh verbruik, moet ik jaar na jaar toch meer betalen
2. Met het vrijkomen van de energiemarkt stapte ik vorig jaar over naar Nuon (op basis van vergelijkende berekening via site van TestAankoop - zou me 200€ opleveren bij gelijk verbruik). Wat zie ik nu? Bij Electrabel zou ik een 30€ goedkoper gesteld geweest zijn! (wel berekend aan de hand van gegevens van laatste Electrabel-afrekening).
3. Mijn maandelijks bedrag wordt zomaar verdubbeld! Als ik het zelf probeer te berekenen, komt ik nooit zo hoog uit...
BAH!
zaterdag, november 12, 2005
Virtuele armoede...
Het huwelijk van Rose is een paar jaar geleden op de klippen gelopen. Rose is nu alleen.
10 jaar geleden was alleen zijn nog geheel anders dan alleen zijn anno 2005.
Als Rose 's avonds thuiskomt van haar werk, ze gezorgd heeft voor het avondeten, de keuken opgeruimd heeft en de kinderen geholpen heeft met hun schoolwerk, zet ze de pc aan en wentelt zich in de illusie van de virtuele warmte.
Op duizenden plaatsen in het land doen evenzovele mensen hetzelfde als Rose. Internet schept de illusie van verbondenheid, van niet-alleen-zijn. Forumpje hier, forumpje daar, chatbox hier, chatbox daar. Het is geen kunst om virtueel contacten te leggen.
Rose is er stilaan verslaafd aan geraakt. Talloze avonden brengt ze door met het opvolgen van enkele fora. Over en weer klikkend tussen forum 1, forum 2 en misschien ook zelfs nog forum 3 en 4, afgewisseld met het checken van haar mailbox, almaar snakkend naar 'contact'. Het verlangen naar de betrokkenheid van wie dan ook bij haar leven... De vermeende vlucht uit de eenzaamheid...
Als het stil is op de fora, komt het gevoel van ongenoegen opzetten. Niemand daar die de illusie kan levend houden. Dan wordt ze teruggeworpen op haar fundamentele eenzaamheid. Dan doemt de mogelijke waarheid op dat in se eigenlijk niemand in cyberspace of daarbuiten écht geïnteresseerd is in haar, haar leven, haar wezen. Het alleen-zijn valt dan als een donkere schaduw over haar...
Internet als vlucht uit de werkelijkheid... Rose houdt zichzelf voor de gek...
De ene neemt zijn toevlucht tot drank, de andere tot drugs of pillen, Rose zoekt haar heil in de virtuele illusie...
Hoeveel mensen als Rose zitten verstrikt in het wereldwijde web?
Wat zou er pakweg 10 jaar geleden gebeurd zijn met Rose?
10 jaar geleden was alleen zijn nog geheel anders dan alleen zijn anno 2005.
Als Rose 's avonds thuiskomt van haar werk, ze gezorgd heeft voor het avondeten, de keuken opgeruimd heeft en de kinderen geholpen heeft met hun schoolwerk, zet ze de pc aan en wentelt zich in de illusie van de virtuele warmte.
Op duizenden plaatsen in het land doen evenzovele mensen hetzelfde als Rose. Internet schept de illusie van verbondenheid, van niet-alleen-zijn. Forumpje hier, forumpje daar, chatbox hier, chatbox daar. Het is geen kunst om virtueel contacten te leggen.
Rose is er stilaan verslaafd aan geraakt. Talloze avonden brengt ze door met het opvolgen van enkele fora. Over en weer klikkend tussen forum 1, forum 2 en misschien ook zelfs nog forum 3 en 4, afgewisseld met het checken van haar mailbox, almaar snakkend naar 'contact'. Het verlangen naar de betrokkenheid van wie dan ook bij haar leven... De vermeende vlucht uit de eenzaamheid...
Als het stil is op de fora, komt het gevoel van ongenoegen opzetten. Niemand daar die de illusie kan levend houden. Dan wordt ze teruggeworpen op haar fundamentele eenzaamheid. Dan doemt de mogelijke waarheid op dat in se eigenlijk niemand in cyberspace of daarbuiten écht geïnteresseerd is in haar, haar leven, haar wezen. Het alleen-zijn valt dan als een donkere schaduw over haar...
Internet als vlucht uit de werkelijkheid... Rose houdt zichzelf voor de gek...
De ene neemt zijn toevlucht tot drank, de andere tot drugs of pillen, Rose zoekt haar heil in de virtuele illusie...
Hoeveel mensen als Rose zitten verstrikt in het wereldwijde web?
Wat zou er pakweg 10 jaar geleden gebeurd zijn met Rose?
dinsdag, november 01, 2005
Als ik loop, loop ik...
Leven in het nu... tenvolle je aandacht richten op het nu... niet op wat gisteren was, niet op wat straks gaat komen... Waarom is het zo moeilijk? Of ben ik het alleen die hier problemen mee heeft?
Gisteren:
Met jongste op stap... Ik parkeer me ergens en stop geld in de parkeermeter voor een half uur. Ruimschoots voldoende voor wat ik wilde doen. Maar... dan zeg ik aan zoon: "zullen we iets gaan drinken?" Hij meteen enthousiast van ja... Dus trekken we een taverne binnen, voor een kleinigheidje weliswaar, maar een half uurtje is dan natuurlijk niks... I.p.v. te genieten van de warme appeltaart en thee daar samen met mijn zoon, zitten mijn gedachten bij de tijd en de mogelijkheid dat parkeerwachters juist dan zullen voorbijkomen en mij een boete zullen aansmeren waardoor ik daar wel van een bijzonder dure appeltaart zit te eten... DOM DOM DOM!
Zo ook enkele weken geleden toen ik naar een voorstelling in een CC ging en me heel de tijd zorgen zat te maken over hoe ik na de voorstelling de weg zou terugvinden ('t was de eerste keer dat ik er kwam en ik had het maar met moeite gevonden).
En zo laat ik alle genietmomenten domweg voorbijgaan....
Een reiziger komt op zijn reis bij een oude monnik. Hij mag er de nacht doorbrengen. Hij merkt hoe gelukkig de monnik is, en hij verbaast zich daarover. Hij kan het niet nalaten om voor zijn vertrek te vragen: Wat is het geheim van uw geluk?
De monnik glimlacht, want hij had de vraag al verwacht.
"Kijk", zegt hij, "het geheim is dit:
Als ik loop, loop ik; als ik zit zit ik en als ik slaap slaap ik."
De pelgrim wacht op de rest, maar de monnik is uitgesproken.
Maar, zegt hij, dat doe ik toch ook. Als ik eet eet ik, en als ik praat praat ik.
"Nee", zegt de monnik, "dat is niet waar. Als jij loopt ben je al bij het gesprek met je baas, en als jij eet ben je al de afwas aan het doen, en als je afwast vraag je je af waar je dochter blijft, en als zij op bezoek is vraag je je af waarom je zoon niet komt, en als je slaapt ben je vol zorgen over de komende dag, en als je langs de Loire rijdt ben je al aan de Middellandse zee.
Gisteren:
Met jongste op stap... Ik parkeer me ergens en stop geld in de parkeermeter voor een half uur. Ruimschoots voldoende voor wat ik wilde doen. Maar... dan zeg ik aan zoon: "zullen we iets gaan drinken?" Hij meteen enthousiast van ja... Dus trekken we een taverne binnen, voor een kleinigheidje weliswaar, maar een half uurtje is dan natuurlijk niks... I.p.v. te genieten van de warme appeltaart en thee daar samen met mijn zoon, zitten mijn gedachten bij de tijd en de mogelijkheid dat parkeerwachters juist dan zullen voorbijkomen en mij een boete zullen aansmeren waardoor ik daar wel van een bijzonder dure appeltaart zit te eten... DOM DOM DOM!
Zo ook enkele weken geleden toen ik naar een voorstelling in een CC ging en me heel de tijd zorgen zat te maken over hoe ik na de voorstelling de weg zou terugvinden ('t was de eerste keer dat ik er kwam en ik had het maar met moeite gevonden).
En zo laat ik alle genietmomenten domweg voorbijgaan....
Een reiziger komt op zijn reis bij een oude monnik. Hij mag er de nacht doorbrengen. Hij merkt hoe gelukkig de monnik is, en hij verbaast zich daarover. Hij kan het niet nalaten om voor zijn vertrek te vragen: Wat is het geheim van uw geluk?
De monnik glimlacht, want hij had de vraag al verwacht.
"Kijk", zegt hij, "het geheim is dit:
Als ik loop, loop ik; als ik zit zit ik en als ik slaap slaap ik."
De pelgrim wacht op de rest, maar de monnik is uitgesproken.
Maar, zegt hij, dat doe ik toch ook. Als ik eet eet ik, en als ik praat praat ik.
"Nee", zegt de monnik, "dat is niet waar. Als jij loopt ben je al bij het gesprek met je baas, en als jij eet ben je al de afwas aan het doen, en als je afwast vraag je je af waar je dochter blijft, en als zij op bezoek is vraag je je af waarom je zoon niet komt, en als je slaapt ben je vol zorgen over de komende dag, en als je langs de Loire rijdt ben je al aan de Middellandse zee.
zondag, oktober 30, 2005
I said to my soul
Iemand stuurde me dit:
I said to my soul, be still, and wait without hope
For hope would be hope for the wrong thing; wait without love
For love would be love of the wrong thing; there is yet faith
But the faith and the love and the hope are all in the waiting.
Wait without thought, for you are not ready for thought:
So the darkness shall be the light, and the stillness the dancing.
~ T.S. Eliot ~
(The Four Quartets)
Het is donker nu... en stil...
en ik vraag me af: hoelang duurt het wachten? want zoveel tijd heeft een mens niet...
I said to my soul, be still, and wait without hope
For hope would be hope for the wrong thing; wait without love
For love would be love of the wrong thing; there is yet faith
But the faith and the love and the hope are all in the waiting.
Wait without thought, for you are not ready for thought:
So the darkness shall be the light, and the stillness the dancing.
~ T.S. Eliot ~
(The Four Quartets)
Het is donker nu... en stil...
en ik vraag me af: hoelang duurt het wachten? want zoveel tijd heeft een mens niet...
zondag, oktober 16, 2005
Een zonnige oktoberzondag...
Uitslapen want 's avonds stellen we het naar bed gaan zo lang mogelijk uit... zodat het al 's anderendaags vroeg is eigenlijk wanneer we eindelijk dat bed inrollen... Het voorkomt gemaal voor het slapengaan... maar dat komt dan wel bij het wakker worden... eraan ontkomen doe ik dus toch niet...
Ik trek de rolluik op en een stralende zon doet me mijn ogen toeknijpen. 't Is even wennen aan het felle licht. Zomer in oktober... vreemd.
Stilte, absolute stilte...
Radio aan om stilte te doorbreken...
Vaatwasser uitladen, thee zetten, een boterham klaarmaken... intussen de pc gestart...
Eten en tegelijkertijd internetten...Hello anonymous people out there, good morning... De letters op een schermpje vervangen het ontbijtgekeuvel van weleer...
Blijven hangen aan die pc, ook al is er bij god helemaal niks te beleven...
Mooi weer, dus wees verstandig en ga naar buiten! Profiteer van deze late nazomer... Tja...
Was er niet ook iemand jarig waar iedereen welkom was vandaag? Ik zou ernaar toe kunnen... geen onoverkomelijke afstand... gelegenheid wellicht om wat gezichten bij letters te krijgen...Tja... toch maar niet...
Ach ja, na enige tijd toch naar buiten... in die tuin kan je je ALTIJD wel bezig houden. Gisteren het gras gemaaid, dan nu maar de boorden omspitten want die zitten alweer vol onkruid. De rozen gesnoeid. Ook hier absolute stilte... hooguit het geluid van de wind die door de baderen van de bomen en struiken ruist... En het is warm... my God, wat is het warm in de zon... Half oktober en zweten in een t-shirtje in de zon... en stilte... stilte... stilte...
Het aardappelveld naast dit huis wordt blijkbaar niet gerooid. De aardappelen zijn al weken geleden 'rijp gevallen', maar gerooid wordt er niet. Waarschijnlijk te slechte oogst en dus is de investering voor het huren van de rooimachine te hoog? Ik bedenk me dat ik dan best wel zelf wat aardapppelen uit dat veld mag halen. En inderdaad, meest kleine patatten en ook veel rot... Ik vul een halve kruiwagen... Stilte... stilte... en een zon die steeds lager begint te staan...
Die aardappelen... 't is maar bezigheidstherapie of zo... hoewel er nog genoeg ander werk in die tuin is...
Alleen... stilte... het niet bepaald omarmen... en toch is het mijn keuze... misschien kom ik ooit nog wel eens tot een modus vivendi waar ik me wél prettig bij kan voelen... Zou het?
Ik trek de rolluik op en een stralende zon doet me mijn ogen toeknijpen. 't Is even wennen aan het felle licht. Zomer in oktober... vreemd.
Stilte, absolute stilte...
Radio aan om stilte te doorbreken...
Vaatwasser uitladen, thee zetten, een boterham klaarmaken... intussen de pc gestart...
Eten en tegelijkertijd internetten...Hello anonymous people out there, good morning... De letters op een schermpje vervangen het ontbijtgekeuvel van weleer...
Blijven hangen aan die pc, ook al is er bij god helemaal niks te beleven...
Mooi weer, dus wees verstandig en ga naar buiten! Profiteer van deze late nazomer... Tja...
Was er niet ook iemand jarig waar iedereen welkom was vandaag? Ik zou ernaar toe kunnen... geen onoverkomelijke afstand... gelegenheid wellicht om wat gezichten bij letters te krijgen...Tja... toch maar niet...
Ach ja, na enige tijd toch naar buiten... in die tuin kan je je ALTIJD wel bezig houden. Gisteren het gras gemaaid, dan nu maar de boorden omspitten want die zitten alweer vol onkruid. De rozen gesnoeid. Ook hier absolute stilte... hooguit het geluid van de wind die door de baderen van de bomen en struiken ruist... En het is warm... my God, wat is het warm in de zon... Half oktober en zweten in een t-shirtje in de zon... en stilte... stilte... stilte...
Het aardappelveld naast dit huis wordt blijkbaar niet gerooid. De aardappelen zijn al weken geleden 'rijp gevallen', maar gerooid wordt er niet. Waarschijnlijk te slechte oogst en dus is de investering voor het huren van de rooimachine te hoog? Ik bedenk me dat ik dan best wel zelf wat aardapppelen uit dat veld mag halen. En inderdaad, meest kleine patatten en ook veel rot... Ik vul een halve kruiwagen... Stilte... stilte... en een zon die steeds lager begint te staan...
Die aardappelen... 't is maar bezigheidstherapie of zo... hoewel er nog genoeg ander werk in die tuin is...
Alleen... stilte... het niet bepaald omarmen... en toch is het mijn keuze... misschien kom ik ooit nog wel eens tot een modus vivendi waar ik me wél prettig bij kan voelen... Zou het?
maandag, oktober 10, 2005
Bruggen verbranden
Slechts een gedachteoefening...
Stel... ik blaas alles op wat ik de afgelopen 4 jaar, sinds uur 0, opgebouwd heb.. 'Opgebouwd' is een groot woord... maar stel dus...
Op uur 0 was alles met de grond gelijk, nog erger, een diepe rokende krater was wat er over bleef...
Me opsluiten en helemaal terugtrekken, dat was de bedoeling...
Internet werd echter een soort navelstreng met de buitenwereld...
En als ik die nu eens zou doorknippen?
Terug naar uur 0. Me alone. Proberen te herrijzen, zonder de vlucht in de drug die internet heet...
Zou dit wat zijn? Of sla ik door? Wordt het mijn ondergang? Of wordt het mijn redding?
Dokter 1 aan dokter 2: "Trekken we de stekker eruit? Kan de patiënt op eigen kracht overleven zonder medicatie Internet?"
Dokter 2: "'t Is een twijfelachtig geval..."
Dokter 1: "Ja... maar heeft het zin 'een leven' op deze manier kunstmatig te lengen?"
Dokter 2: "Als er geen hoop meer is op echt herstel, lijkt me van niet, nee"
Dokter 1: "De medicatie resorteert de laatste tijd geen enkel effect meer..."
Dokter 2: "Nee, dat is waar... Laten we het maar proberen, we sluiten de lijn..."
Dokter 1: "Goed... "
1 week later...
scenario 1:
Dokter 1: "Waar is patiënt B?"
Verpleegster: "Die is vertrokken dokter, bestemming onbekend. Ze leek uit een nieuwe krachtbron te putten, ik begreep er niets van."
scenario 2:
patiënt overleden...
Ach... 't is slechts een gedachteoefening... of een fantasietje...
Stel... ik blaas alles op wat ik de afgelopen 4 jaar, sinds uur 0, opgebouwd heb.. 'Opgebouwd' is een groot woord... maar stel dus...
Op uur 0 was alles met de grond gelijk, nog erger, een diepe rokende krater was wat er over bleef...
Me opsluiten en helemaal terugtrekken, dat was de bedoeling...
Internet werd echter een soort navelstreng met de buitenwereld...
En als ik die nu eens zou doorknippen?
Terug naar uur 0. Me alone. Proberen te herrijzen, zonder de vlucht in de drug die internet heet...
Zou dit wat zijn? Of sla ik door? Wordt het mijn ondergang? Of wordt het mijn redding?
Dokter 1 aan dokter 2: "Trekken we de stekker eruit? Kan de patiënt op eigen kracht overleven zonder medicatie Internet?"
Dokter 2: "'t Is een twijfelachtig geval..."
Dokter 1: "Ja... maar heeft het zin 'een leven' op deze manier kunstmatig te lengen?"
Dokter 2: "Als er geen hoop meer is op echt herstel, lijkt me van niet, nee"
Dokter 1: "De medicatie resorteert de laatste tijd geen enkel effect meer..."
Dokter 2: "Nee, dat is waar... Laten we het maar proberen, we sluiten de lijn..."
Dokter 1: "Goed... "
1 week later...
scenario 1:
Dokter 1: "Waar is patiënt B?"
Verpleegster: "Die is vertrokken dokter, bestemming onbekend. Ze leek uit een nieuwe krachtbron te putten, ik begreep er niets van."
scenario 2:
patiënt overleden...
Ach... 't is slechts een gedachteoefening... of een fantasietje...
zondag, oktober 09, 2005
Verlamming
Iemand wees me erop dat het zo stil blijft op mijn blog...
Tja... 't is inderdaad al van 24 september geleden...
De tijd schuift voorbij... sneller dan je denkt... het leven gaat aan je voorbij...
Och ja, dat laatste is een foute uitspraak! NOT DONE!!! Je hebt immers geheel zelf je eigen leven in handen, hebt helemaal zelf alle mogelijkheden om ervan te maken wat je ervan maken wil...
Yeah right...
Het pepert je er nog maar even goed in dat je niet deugt, dat je faalt met een grote F... wat een zwakkeling, niet in staat om zijn/haar eigen leven in handen te nemen.
Verlamming, daar lijkt het wel wat op...
Tijdens de week loopt alles op het eerste zicht op rolletjes. Je werkt, draait mee in deze maatschappij, kortom je speelt de rol die van je verwacht wordt. En voldoen aan de eisen, maakt dat je je wel ok voelt...
Tijdens het weekend ben jezelf diegene die de eisen stelt... aan jezelf... en daar kan je dan weer niet aan voldoen... je schiet steeds tekort... je kan niet dit en je kan niet dat, je bent een lamlendeling want je 'doet' niks...
De 'zin' van alles is ver te zoeken... maar zeur toch niet zo, want 'zin' is iets wat je zelf maakt... en vervolgens ben je te stom om dan die 'zin' inderdaad zelf te maken...
ACTIE! ACTIE! ACTIE!
Yeah right... maar die verlamming hé...
Tja... 't is inderdaad al van 24 september geleden...
De tijd schuift voorbij... sneller dan je denkt... het leven gaat aan je voorbij...
Och ja, dat laatste is een foute uitspraak! NOT DONE!!! Je hebt immers geheel zelf je eigen leven in handen, hebt helemaal zelf alle mogelijkheden om ervan te maken wat je ervan maken wil...
Yeah right...
Het pepert je er nog maar even goed in dat je niet deugt, dat je faalt met een grote F... wat een zwakkeling, niet in staat om zijn/haar eigen leven in handen te nemen.
Verlamming, daar lijkt het wel wat op...
Tijdens de week loopt alles op het eerste zicht op rolletjes. Je werkt, draait mee in deze maatschappij, kortom je speelt de rol die van je verwacht wordt. En voldoen aan de eisen, maakt dat je je wel ok voelt...
Tijdens het weekend ben jezelf diegene die de eisen stelt... aan jezelf... en daar kan je dan weer niet aan voldoen... je schiet steeds tekort... je kan niet dit en je kan niet dat, je bent een lamlendeling want je 'doet' niks...
De 'zin' van alles is ver te zoeken... maar zeur toch niet zo, want 'zin' is iets wat je zelf maakt... en vervolgens ben je te stom om dan die 'zin' inderdaad zelf te maken...
ACTIE! ACTIE! ACTIE!
Yeah right... maar die verlamming hé...
zaterdag, september 24, 2005
Daveren op je grondvesten
Een collega van me die nu in de scheidingellende zit, zei me eergisteren: jij, die toch ook altijd overkwam als een sterke vrouw en onafhankelijk... jij hebt toch óók gedaverd op je grondvesten...
Daveren op je grondvesten...
Het was een treffende omschrijving...
Weet je, als je een aantal jaren verder bent, heb je de neiging om die vreselijke periode te minimaliseren. Alsof het allemaal niet zo erg was en dat je sterk overdreven hebt. Er zijn zoveel ergere dingen die een mens kan tegenkomen en een scheiding is slechts een faît divers geworden... Maar dat is niet terecht: het is wél erg en je hebt niet overdreven...
Een scheiding is een van de meest ingrijpende dingen die een mens kan overkomen.
Vroeger zei ik wel eens dat ik me maar 1 ding kon voorstellen dat erger zou kunnen zijn: ernstige ziekte of het verlies van een kind...
Maar zelfs dat, hoe vreselijk ook, zal niet vergelijkbaar zijn.
Wat een scheiding zoals de mijne (maar niet alle scheidingen) zo ingrijpend maakt, is dat je als persoon, als mens, compleet onderuit gehaald wordt. Daveren op je grondvesten, inderdaad... Tot de grond gelijk gemaakt... je zelfvertrouwen, je eigenwaarde, je zelfbeeld...allemaal vernietigd... En dat moet je dan terug zien op te bouwen... 't is niet eenvoudig!
Je staande houden in de emotionele rollercoaster... ga er maar aanstaan...
Het ongeloof, het verdriet... en dan die overweldigende woede... Ik heb vroeger nooit geweten dat ik zó kwaad kon worden. En wát een energie dat die woede opslorpt! Woede is fysiek uitputtend terwijl je niet eens fysiek actief bent...
Wat na de woede? Van de ene emotie hobbelend naar de andere... als een biljartbal kris kras schietend tussen verdriet, angst, spijt en woede... tot die beweging uiteindelijk uitsterft... met af en toe nog een opflakkering...
En wordt het dan beter? Je zoekt zingeving... en kan ze nauwelijks vinden... Het leven voelt vlak, zinloos en inhoudsloos aan. Het rare is, vroeger dacht je daar helemaal niet over na... je nam het zoals het was en zoals het kwam. Hooguit af en toe een naar gevoel van 'is dit het nu?', maar langer dan 2 dagen duurde dat niet.
Er is de eenzaamheid... Ach ja, sommigen vluchten in een overvloed van activiteiten... of in nieuwe relaties... Het is niet mijn keuze, maar of ik beter af ben dan die anderen? Ik durf het soms betwijfelen... Strikt genomen was ik vroeger ook eenzaam, maar het voelde niet zo, het was geen probleem, ik dacht er niet over na en ik had er geen last van. Nu daarentegen kan het soms zwaar opspelen. Komt daar bij dat je moet erkennen dat het onvervuld blijven van een paar (basis?) behoeften toch wel lastig is om het eufemistisch uit te drukken. De nood aan beminnen en bemind worden, de nood aan fysiek contact... het is er... maar of het nu 2 verschillende dingen zijn of gewoon 2 gezichten van dezelfde behoefte, dat is me nog niet duidelijk.
Dit is dus het volgende obstakel dat ik moet leren te tacklen... Het zal ook wel weer lukken, one way or the other...
Maar komt er nu ook nog ooit zoiets als 'gelukkig zijn'? Wie zal het zeggen...
Daveren op je grondvesten...
Het was een treffende omschrijving...
Weet je, als je een aantal jaren verder bent, heb je de neiging om die vreselijke periode te minimaliseren. Alsof het allemaal niet zo erg was en dat je sterk overdreven hebt. Er zijn zoveel ergere dingen die een mens kan tegenkomen en een scheiding is slechts een faît divers geworden... Maar dat is niet terecht: het is wél erg en je hebt niet overdreven...
Een scheiding is een van de meest ingrijpende dingen die een mens kan overkomen.
Vroeger zei ik wel eens dat ik me maar 1 ding kon voorstellen dat erger zou kunnen zijn: ernstige ziekte of het verlies van een kind...
Maar zelfs dat, hoe vreselijk ook, zal niet vergelijkbaar zijn.
Wat een scheiding zoals de mijne (maar niet alle scheidingen) zo ingrijpend maakt, is dat je als persoon, als mens, compleet onderuit gehaald wordt. Daveren op je grondvesten, inderdaad... Tot de grond gelijk gemaakt... je zelfvertrouwen, je eigenwaarde, je zelfbeeld...allemaal vernietigd... En dat moet je dan terug zien op te bouwen... 't is niet eenvoudig!
Je staande houden in de emotionele rollercoaster... ga er maar aanstaan...
Het ongeloof, het verdriet... en dan die overweldigende woede... Ik heb vroeger nooit geweten dat ik zó kwaad kon worden. En wát een energie dat die woede opslorpt! Woede is fysiek uitputtend terwijl je niet eens fysiek actief bent...
Wat na de woede? Van de ene emotie hobbelend naar de andere... als een biljartbal kris kras schietend tussen verdriet, angst, spijt en woede... tot die beweging uiteindelijk uitsterft... met af en toe nog een opflakkering...
En wordt het dan beter? Je zoekt zingeving... en kan ze nauwelijks vinden... Het leven voelt vlak, zinloos en inhoudsloos aan. Het rare is, vroeger dacht je daar helemaal niet over na... je nam het zoals het was en zoals het kwam. Hooguit af en toe een naar gevoel van 'is dit het nu?', maar langer dan 2 dagen duurde dat niet.
Er is de eenzaamheid... Ach ja, sommigen vluchten in een overvloed van activiteiten... of in nieuwe relaties... Het is niet mijn keuze, maar of ik beter af ben dan die anderen? Ik durf het soms betwijfelen... Strikt genomen was ik vroeger ook eenzaam, maar het voelde niet zo, het was geen probleem, ik dacht er niet over na en ik had er geen last van. Nu daarentegen kan het soms zwaar opspelen. Komt daar bij dat je moet erkennen dat het onvervuld blijven van een paar (basis?) behoeften toch wel lastig is om het eufemistisch uit te drukken. De nood aan beminnen en bemind worden, de nood aan fysiek contact... het is er... maar of het nu 2 verschillende dingen zijn of gewoon 2 gezichten van dezelfde behoefte, dat is me nog niet duidelijk.
Dit is dus het volgende obstakel dat ik moet leren te tacklen... Het zal ook wel weer lukken, one way or the other...
Maar komt er nu ook nog ooit zoiets als 'gelukkig zijn'? Wie zal het zeggen...
zondag, september 18, 2005
Solitude
Sommigen zullen me vinden zwelgen... maar soit...
Ik zwelg niet, ik uit...
Perfect passende muziek dit moment: Solitude van Evanescence
How many times have you told me you love her
As many times as I've wanted to tell you the truth
How long have I stood here beside you
I live through you
You looked through me
Ooh, Solitude,
Still with me is only you
Ooh, Solitude,
I can't stay away from you
How many times have I done this to myself
How long will it take before I see
When will this hole in my heart be mended
Who now is left alone but me
Ooh, Solitude,
Forever me and forever you
Ooh, Solitude,
Only you, only true
Everyone leaves me stranded
Forgotten, abandoned, left behind
I can't stay here another night
Your secret admirer
Who could it be
Ooh, Can't you see
All along it was me
How can you be so blind
As to see right through me
And Ooh, Solitude,
Still with me is only you
Ooh, Solitude,
I can't stay away from you
Ooh, Solitude,
Forever me and forever you
Ooh, Solitude,
Only you, only true
Ik zwelg niet, ik uit...
Perfect passende muziek dit moment: Solitude van Evanescence
How many times have you told me you love her
As many times as I've wanted to tell you the truth
How long have I stood here beside you
I live through you
You looked through me
Ooh, Solitude,
Still with me is only you
Ooh, Solitude,
I can't stay away from you
How many times have I done this to myself
How long will it take before I see
When will this hole in my heart be mended
Who now is left alone but me
Ooh, Solitude,
Forever me and forever you
Ooh, Solitude,
Only you, only true
Everyone leaves me stranded
Forgotten, abandoned, left behind
I can't stay here another night
Your secret admirer
Who could it be
Ooh, Can't you see
All along it was me
How can you be so blind
As to see right through me
And Ooh, Solitude,
Still with me is only you
Ooh, Solitude,
I can't stay away from you
Ooh, Solitude,
Forever me and forever you
Ooh, Solitude,
Only you, only true
zaterdag, september 17, 2005
Somewhere in between...
Ergens tussen ok en niet ok... daar bevind ik me... en dein op en neer tussen die 2, maar niet naar de uitersten... zo een beetje waggelend van de ene naar de andere kant over een soort neutraal punt... of een dood punt?
Van: ok, best goed zo, mijn vrijheid, doen en laten wat ik wil, me goed voelen met wat kleinigheden, de afwezigheid van spanningen
over: ok, dit is het dan, meer is er niet en moet ik niet verwachten, dit is het, doe het ermee
naar: dit is het niet, ik mis 'de liefde', ik zou willen dat iemand naar mij verlangt en ik naar hem, ik wil speciaal zijn voor iemand, ik heb het nodig dat er van mij gehouden wordt... de afwezigheid hiervan voelt zo....... eenzaam....
het eerste voelt oppervlakkig...
het tweede... vlak... doods...
het derde is de wens naar het onmogelijke...het onbestaande...
Erover nadenken is helemaal niet goed... confronteert pas goed met het gemis... en je schiet er niks mee op...
Laat ik het gras maar gaan maaien... zucht...
Van: ok, best goed zo, mijn vrijheid, doen en laten wat ik wil, me goed voelen met wat kleinigheden, de afwezigheid van spanningen
over: ok, dit is het dan, meer is er niet en moet ik niet verwachten, dit is het, doe het ermee
naar: dit is het niet, ik mis 'de liefde', ik zou willen dat iemand naar mij verlangt en ik naar hem, ik wil speciaal zijn voor iemand, ik heb het nodig dat er van mij gehouden wordt... de afwezigheid hiervan voelt zo....... eenzaam....
het eerste voelt oppervlakkig...
het tweede... vlak... doods...
het derde is de wens naar het onmogelijke...het onbestaande...
Erover nadenken is helemaal niet goed... confronteert pas goed met het gemis... en je schiet er niks mee op...
Laat ik het gras maar gaan maaien... zucht...
woensdag, september 14, 2005
slabakken...
Hmmm... weblog is aan het slabakken... We zitten opnieuw in het normale arbeidsregime en dan is dit het eerste wat erbij inschiet....
Of is dit slechts een flauw excuus?
Er waren niet echt dingen die me bezig hielden... of toch geen dingen waarover ik wil schrijven...
Qua 'gevoelsleven' is mijn verstand zeer alert om het minste verdrietige gevoel (dat toch altijd wel komt opzetten, vooral in de auto) opzij te schuiven...
De ene keer denk ik: het gaat goed, alles is ok zo...
En de andere keer: dit is niks, ik wil dat puntjepuntjepuntje... (en dan worden automatisch de verkeerde-gedachten-killers opgetrommeld en in stelling gebracht...)
Iets anders... sinds half augustus ben ik opnieuw beginnen joggen. Vorig jaar was ik gestart met zo'n start-to-run programma bij een atletiekgroep in de buurt. Na 10 weken zou je dan in staat zijn om 5km te joggen. Halverwege die 10 weken kreeg ik echter ineens zomaar een of andere blessure waardoor ik een paar maand gemankt heb en er dus helemaal geen sprake meer was van lopen.
Nu dus op mijn eentje terug begonnen... trouw volgens het trainingsschema van toen... 3 keer per week...
En elke keer zeg ik: volgende keer lukt het me niet meer. De duurtijd van het lopen wordt immers stelselmatig opgebouwd. Toen ik 5min kon, dacht ik: 6 is onmogelijk. En toen ik 6min liep, dacht ik: 7 lukt me nooit. En toen ik 7min liep, dacht ik: de 8 haal ik nooit. Maar gisteren toch die 8 gedaan.
De volgende keer gaat echter écht niet lukken: 4 keer 8 minuten met telkens 1 of 2 minuten stappen tussendoor... dat lukt niet! (het schema van gisteren was: 5min lopen - 1 minuut stappen - 5 min lopen - 2 min stappen - 7 min lopen - 2 min stappen - 8 min lopen)
En waarom doet een mens dat toch? Het is afzien! Maar raar genoeg heb je na afloop wel een goed gevoel...
Enfin... tot nog toe heel disciplinevol het schema gevolgd... maar morgen zal het er niet van komen wegens andere verplichtingen en vrijdag zal ik het ook niet kunnen inpassen... en na 3 dagen tussen, zal het helemaal niet meer gaan, toch?
Of is dit slechts een flauw excuus?
Er waren niet echt dingen die me bezig hielden... of toch geen dingen waarover ik wil schrijven...
Qua 'gevoelsleven' is mijn verstand zeer alert om het minste verdrietige gevoel (dat toch altijd wel komt opzetten, vooral in de auto) opzij te schuiven...
De ene keer denk ik: het gaat goed, alles is ok zo...
En de andere keer: dit is niks, ik wil dat puntjepuntjepuntje... (en dan worden automatisch de verkeerde-gedachten-killers opgetrommeld en in stelling gebracht...)
Iets anders... sinds half augustus ben ik opnieuw beginnen joggen. Vorig jaar was ik gestart met zo'n start-to-run programma bij een atletiekgroep in de buurt. Na 10 weken zou je dan in staat zijn om 5km te joggen. Halverwege die 10 weken kreeg ik echter ineens zomaar een of andere blessure waardoor ik een paar maand gemankt heb en er dus helemaal geen sprake meer was van lopen.
Nu dus op mijn eentje terug begonnen... trouw volgens het trainingsschema van toen... 3 keer per week...
En elke keer zeg ik: volgende keer lukt het me niet meer. De duurtijd van het lopen wordt immers stelselmatig opgebouwd. Toen ik 5min kon, dacht ik: 6 is onmogelijk. En toen ik 6min liep, dacht ik: 7 lukt me nooit. En toen ik 7min liep, dacht ik: de 8 haal ik nooit. Maar gisteren toch die 8 gedaan.
De volgende keer gaat echter écht niet lukken: 4 keer 8 minuten met telkens 1 of 2 minuten stappen tussendoor... dat lukt niet! (het schema van gisteren was: 5min lopen - 1 minuut stappen - 5 min lopen - 2 min stappen - 7 min lopen - 2 min stappen - 8 min lopen)
En waarom doet een mens dat toch? Het is afzien! Maar raar genoeg heb je na afloop wel een goed gevoel...
Enfin... tot nog toe heel disciplinevol het schema gevolgd... maar morgen zal het er niet van komen wegens andere verplichtingen en vrijdag zal ik het ook niet kunnen inpassen... en na 3 dagen tussen, zal het helemaal niet meer gaan, toch?
zondag, september 04, 2005
feeling good?
Het gaat al lang goed...
'goed' altijd relatief bezien natuurlijk... eerder als de afwezigheid van donkere gedachten en slecht voelen, danwel de aanwezigheid van positieve dingen..
en dan...
hoor je dingen over een zoon die niet meer naar zijn moeder wil...
is daar het gezicht van een collega dat ik binnen de seconde 'gelezen' heb...
is daar het verhaal van iemand wiens relatie pas beëindigd is en haar aanwezigheid op een trouwfeest...
...
stuk voor stuk dingen die 'alles' weer terug oproepen...
plots is het weer zo dichtbij...
de pijn blijkt minder veraf dan je zou denken...
en ik zeg: nee... tot hier en niet verder meer... weg ermee... duw duw duw... het is genoeg geweest...
ik ga het niet uitspitten.... niet analyseren... ik schrijf hier of waar dan ook: niks, niks, niks...
ik ga verder met dingen waar ik me prettig bij voel... punt.
'goed' altijd relatief bezien natuurlijk... eerder als de afwezigheid van donkere gedachten en slecht voelen, danwel de aanwezigheid van positieve dingen..
en dan...
hoor je dingen over een zoon die niet meer naar zijn moeder wil...
is daar het gezicht van een collega dat ik binnen de seconde 'gelezen' heb...
is daar het verhaal van iemand wiens relatie pas beëindigd is en haar aanwezigheid op een trouwfeest...
...
stuk voor stuk dingen die 'alles' weer terug oproepen...
plots is het weer zo dichtbij...
de pijn blijkt minder veraf dan je zou denken...
en ik zeg: nee... tot hier en niet verder meer... weg ermee... duw duw duw... het is genoeg geweest...
ik ga het niet uitspitten.... niet analyseren... ik schrijf hier of waar dan ook: niks, niks, niks...
ik ga verder met dingen waar ik me prettig bij voel... punt.
zondag, augustus 28, 2005
It's been so long....
It's been so long since I've touched
So long since I wanted
Een stukje uit de song Please forgive me van Melissa Etheridge
dat in mijn hoofd zit en blijft hangen... Soms kan muziek zo perfect weergeven wat je voelt...
Aanraken en nog veel meer aangeraakt worden... heikel thema...
Je gedachten bepalen je gevoelens... eindeloos heb ik hierover op een forum wel eens gediscussieerd. Ik geloof dat namelijk niet, niet in de zin van dat ELK gevoel vooraf gegaan wordt door een gedachte. Nochtans, in de psychologie hangt men deze visie blijkbaar aan... ik kwam het in ieder geval de voorbije maand tegen in twee verschillende boeken. Als dit inderdaad de gangbare overtuiging is in de psychologie ga ik mijn eigen theorie ontwikkelen...
Stel dat het waar is dat je gedachten je gevoelens bepalen, dan moet het toch simpel zijn om van een onaangenaam gevoel af te komen?
Ik mis de aanraking... Alleen al dit toegeven, toegeven dat ik snak naar een hand op mijn lijf, is godsallemachtig moeilijk... Ik mis niks natuurlijk, dat is gewoon idiotie, een zwakheid misschien, natuurlijk heb ik dat niet nodig... Met andere woorden, met mijn gedachten probeer ik het gevoel te killen... In werkelijkheid is het echter geen killen, maar een verdringen... en wat je verdringt komt steeds weer terug boven... Ik mis... En aan dat gevoel van missen, van ontberen, gaat geen gedachte vooraf... Het komt opzetten zomaar... maar wel altijd op stiltemomenten, als mijn geest met niks bezig is... 's morgens soms ook, bij het wakker worden...
Of geheel onverwacht door iets wat gebeurt... zoals die keer dat een collega zijn handen in mijn nek legde en licht masserende bewegingen maakte... het duurde hooguit 5 seconden, maar djeees... iemand die dagen door de woestijn gedoold heeft en dan een slok water te drinken krijgt, moet ongeveer hetzelfde voelen denk ik... En waar is dan de gedachte die eraan vooraf zou gaan? Handeling ---> voelen, niks geen gedachte ertussen, die komt als steeds achteraf...
Zit ik hier niet mooi een voor mij zeer dichtbij thema te verpakken in psychologisch getheoretiseer? De aandacht verleggen van datgene waarover het gaat naar het veilige intellectuele?
It's been so long since I've touched
So long since I wanted
....
So long since I wanted
Een stukje uit de song Please forgive me van Melissa Etheridge
dat in mijn hoofd zit en blijft hangen... Soms kan muziek zo perfect weergeven wat je voelt...
Aanraken en nog veel meer aangeraakt worden... heikel thema...
Je gedachten bepalen je gevoelens... eindeloos heb ik hierover op een forum wel eens gediscussieerd. Ik geloof dat namelijk niet, niet in de zin van dat ELK gevoel vooraf gegaan wordt door een gedachte. Nochtans, in de psychologie hangt men deze visie blijkbaar aan... ik kwam het in ieder geval de voorbije maand tegen in twee verschillende boeken. Als dit inderdaad de gangbare overtuiging is in de psychologie ga ik mijn eigen theorie ontwikkelen...
Stel dat het waar is dat je gedachten je gevoelens bepalen, dan moet het toch simpel zijn om van een onaangenaam gevoel af te komen?
Ik mis de aanraking... Alleen al dit toegeven, toegeven dat ik snak naar een hand op mijn lijf, is godsallemachtig moeilijk... Ik mis niks natuurlijk, dat is gewoon idiotie, een zwakheid misschien, natuurlijk heb ik dat niet nodig... Met andere woorden, met mijn gedachten probeer ik het gevoel te killen... In werkelijkheid is het echter geen killen, maar een verdringen... en wat je verdringt komt steeds weer terug boven... Ik mis... En aan dat gevoel van missen, van ontberen, gaat geen gedachte vooraf... Het komt opzetten zomaar... maar wel altijd op stiltemomenten, als mijn geest met niks bezig is... 's morgens soms ook, bij het wakker worden...
Of geheel onverwacht door iets wat gebeurt... zoals die keer dat een collega zijn handen in mijn nek legde en licht masserende bewegingen maakte... het duurde hooguit 5 seconden, maar djeees... iemand die dagen door de woestijn gedoold heeft en dan een slok water te drinken krijgt, moet ongeveer hetzelfde voelen denk ik... En waar is dan de gedachte die eraan vooraf zou gaan? Handeling ---> voelen, niks geen gedachte ertussen, die komt als steeds achteraf...
Zit ik hier niet mooi een voor mij zeer dichtbij thema te verpakken in psychologisch getheoretiseer? De aandacht verleggen van datgene waarover het gaat naar het veilige intellectuele?
It's been so long since I've touched
So long since I wanted
....
donderdag, augustus 25, 2005
Over The Rainbow
Over The Rainbow
(Arlen-Harburg)
Somewhere over the rainbow
Way up high
There's a land that I heard of
Once in a lullaby
Somewhere over the rainbow
Skies are blue
And the dreams that you dare to dream
Really do come true
Some day I'll wish upon a star
And wake up where the clouds are far behind me
Where troubles melt like lemondrops
Away above the chimney tops
That's where you'll find me
Somewhere over the rainbow
Bluebirds fly
Birds fly over the rainbow
Why then, oh why can't I?
Some day I'll wish upon a star
And wake up where the clouds are far behind me
Where troubles melt like lemondrops
Away above the chimney tops
That's where you'll find me
Somewhere over the rainbow
Bluebirds fly
Birds fly over the rainbow
Why then, oh why can't I?
If happy little bluebirds fly
Beyond the rainbow
Why, oh why can't I?
zondag, augustus 21, 2005
Het streven naar je goed voelen...
Telkens wanneer ik geconfronteerd word met het overlijden van iemand van mijn eigen leeftijd, of iets ouder of jonger, krijg ik een soort benauwdheidsgevoel. Plots lijkt 'mijn tijd' dan ineens zo kort en vind ik het zo oerdom die tijd door te brengen met me niet in mijn sas voelen, en in verdriet. Telkens weer besluit ik dan dat ik moet gaan genieten en alleen maar dingen moet doen waar ik me goed bij voel.
In de praktijk verandert er echter nooit wat, ondanks dat voornemen. Nu zijn er ook gewoon een aantal dingen die moeten en die niet direct leuk zijn... Ook al heb ik geen zin in het gras afmaaien, het moet wel... Ook al heb ik niet altijd zin in eten klaarmaken, het moet wel... Ook al hou ik niet van poetsen, het moet wel... De was en strijk moet ook gebeuren... enz enz enz... Morgen moet ik weer gaan werken en ik heb geen zin, maar het moet wel...
En genieten, wat is dat eigenlijk?
Ik moet toch besluiten dat de aanwezigheid van anderen iets tot genieten maakt... en dat terwijl je me moeilijk een erg sociaal wezen kan noemen...
Uit eten? Alleen, is het weggegooid geld... samen met anderen wordt het iets gezelligs...
Naar een optreden? Als ik alleen ga, zegt het me weinig tot niks, komt eerder het gevoel boven: wat doe ik hier eigenlijk? Samen met anderen wordt het echter weer iets aangenaams...
Ik ga dus maar niet uittesten om alleen op vakantie te gaan, dat wordt gegarandeerd twee keer niks...
Alleen genieten, bestaat dat dan? En kan ik dat?
Van muziek kan ik alleen genieten... en van een boek... Van een wandeling misschien? Ja, maar het was veel aangenamer vroeger met de hond...
Ik wil zo'n raar soort mix van samen en alleen eigenlijk... Het is echter niet gemakkelijk om dat in de praktijk gedaan te krijgen...
En verder is er nog een soort van hoger niveau... doen in je leven wat het best bij je past, waar je je dus het meest goed bij voelt, waarin je het best tot je recht komt... Maar wat past het best bij mij? Waarom bijvoorbeeld een switch maken in loopbaan? Wie zegt dat iets anders beter zou passen dan wat ik nu doe? Ook de eventuele financiële consequenties zijn toch niet verwaarloosbaar...
Is uiteindelijk dat genieten niet gewoon een synoniem voor accepteren wat er is?
In de praktijk verandert er echter nooit wat, ondanks dat voornemen. Nu zijn er ook gewoon een aantal dingen die moeten en die niet direct leuk zijn... Ook al heb ik geen zin in het gras afmaaien, het moet wel... Ook al heb ik niet altijd zin in eten klaarmaken, het moet wel... Ook al hou ik niet van poetsen, het moet wel... De was en strijk moet ook gebeuren... enz enz enz... Morgen moet ik weer gaan werken en ik heb geen zin, maar het moet wel...
En genieten, wat is dat eigenlijk?
Ik moet toch besluiten dat de aanwezigheid van anderen iets tot genieten maakt... en dat terwijl je me moeilijk een erg sociaal wezen kan noemen...
Uit eten? Alleen, is het weggegooid geld... samen met anderen wordt het iets gezelligs...
Naar een optreden? Als ik alleen ga, zegt het me weinig tot niks, komt eerder het gevoel boven: wat doe ik hier eigenlijk? Samen met anderen wordt het echter weer iets aangenaams...
Ik ga dus maar niet uittesten om alleen op vakantie te gaan, dat wordt gegarandeerd twee keer niks...
Alleen genieten, bestaat dat dan? En kan ik dat?
Van muziek kan ik alleen genieten... en van een boek... Van een wandeling misschien? Ja, maar het was veel aangenamer vroeger met de hond...
Ik wil zo'n raar soort mix van samen en alleen eigenlijk... Het is echter niet gemakkelijk om dat in de praktijk gedaan te krijgen...
En verder is er nog een soort van hoger niveau... doen in je leven wat het best bij je past, waar je je dus het meest goed bij voelt, waarin je het best tot je recht komt... Maar wat past het best bij mij? Waarom bijvoorbeeld een switch maken in loopbaan? Wie zegt dat iets anders beter zou passen dan wat ik nu doe? Ook de eventuele financiële consequenties zijn toch niet verwaarloosbaar...
Is uiteindelijk dat genieten niet gewoon een synoniem voor accepteren wat er is?
Abonneren op:
Posts (Atom)
