Het is niet voor me weggelegd

De dingen die me bezig houden... dat is het thema van deze blog. Welnu, 'het is niet voor me weggelegd'... dat is wat me de laatste dagen bezighoudt...
Wat is niet voor me weggelegd? De liefde...
En het is pijnlijk om dit te schrijven.

Want alhoewel je je geloof erin verstandelijk al lang hebt verloren, gevoelsmatig verlang je er toch naar. In welke tekst staat het ook alweer? "Als ik de liefde niet heb, dan ben ik niets" En zo is het... het lijkt iets onmisbaar...

Goh ja, er zullen er zijn die zeggen: "liefde geef je". Wel ja, in dat geval moet ik dan maar concluderen dat ik het niet kan... en dus zit het er voor mij niet in.

Rest: deal with it

Een leven zonder liefde. Dan maar proberen te vullen met... ja wat? 't Wordt alsmaar moeilijker om voldoende voldoening te halen uit werk of studie... en toch is er geen andere keuze... passie zoeken in activiteiten... maar wel liefdeloos.

Verdriet is niet erg

Is het niet een beetje raar?
Mijn scheiding heeft er diep ingehakt en blijkbaar betekent dat dat elke moeilijkheid, elke pijn, elk verdriet enz. afgewogen wordt aan de pijn van toen... en zo valt alles steeds in het niet, want alles is peanuts vergeleken met toen.

Is dat dan wat bedoeld wordt met 'er sterker uitkomen'? Je kan zowat alles dragen immers... 't is toch altijd minder erg dan dat ene dat zo verschrikkelijk was...

Zo merk ik dat ik vol verdriet zit en tegelijkertijd denk: 't is niet erg...


Naarmate de tijd verstrijkt besef ik meer en meer dat ik behoorlijk zwaar depressief ben geweest. Dat maakt ook een verschil... of misschien is dat juist het verschil waar ik het hier over heb... verdrietig en depressief zijn hele verschillende dingen... tenminste, depressie houdt ook verdriet in (denk ik), maar verdriet kan natuurlijk bestaan zonder depressie.

En dus denk ik bij mijn verdriet: "het is niet erg", omdat ik het zware donkere sombere van depressiviteit er niet bij voel...
Zou dat een juiste analyse zijn?

Het is wat het is

In mijn meest eenzame momenten de muziek die paste...
Nu lijkt het alsof het een vooruitblik was.


Solitude (Evanescence)

How many times have you told me you love her
As many times as I've wanted to tell you the truth
How long have I stood here beside you
I live through you
You looked through me

Ooh, Solitude,
Still with me is only you
Ooh, Solitude,
I can't stay away from you

How many times have I done this to myself
How long will it take before I see
When will this hole in my heart be mended
Who now is left alone but me

Ooh, Solitude,
Forever me and forever you
Ooh, Solitude,
Only you, only true

Everyone leaves me stranded
Forgotten, abandoned, left behind
I can't stay here another night

Your secret admirer
Who could it be

Ooh, Can't you see
All along it was me
How can you be so blind
As to see right through me

And Ooh, Solitude,
Still with me is only you
Ooh, Solitude,
I can't stay away from you

Ooh, Solitude,
Forever me and forever you
Ooh, Solitude,
Only you, only true

Oh ironie...

Dan vind je dat je iemand een hart onder de riem moet steken... ook al ken je die persoon helemaal niet, maar de gevoelens waren te vertrouwd uit 'vervlogen' tijden, dus denk je te moeten overbrengen dat het anders kan door te kijken naar wat positief is en dat ook zo te waarderen... om nog geen half uur later zelf overspoeld te worden door diezelfde negatieve gevoelens uit de vervlogen geachte tijden... Oh ironie...

Merkwaardig in feite hoe weinig er nodig is om ineens met (redelijk) 'licht' gemoed door het leven te gaan... een schijn van perspectief, een schijn van hoop, kan voldoende zijn... Maar als die dan ineens weggemaaid worden, is het terug naar af en drijven de donkere schaduwen spoorslags weer binnen om je meteen in hun greep te nemen, gretig geholpen door reeds wachtende demonen uit andere spelonken van de afgelopen tijd.

Opgeslokt door het niets...het oord waar er niets is... en waar vooral niemand is.

Maar kom... been there... I can handle it... this is it, en meer is er niet, punt.


Oh ironie bis... uitgerekend vandaag werd ik wat moedeloos van iemand anders blog... omwille van de zwaarmoedigheid en het steeds weerkerende patroon van gebeurtenissen met de daaraan gekoppelde emoties... En zie mij nu... doe ik niet haast hetzelfde? Ach ja, niet wat betreft gebeurtenissen, of toch niet helemaal, maar qua gevoelens en reactie en denkpatroon... het komt steeds weer terug.

In de aanbieding...

Toen ik me nog maar net op het www begeven had met als doel lotgenoten te vinden om vooral over gevoelens bij een relatiebreuk te praten, hoorde ik al snel verhalen van mannen aan wie vrouwen zich bij bosjes (bij wijze van spreken dan)'aanbieden'. Ik las of beluisterde die verhalen altijd met een grote dosis scepsis... 'Het zal wel' dacht ik, 'de wens is de vader van de gedachte'... mannen die het nodig hebben voor hun gevoel van eigenwaarde dat ze ruimschoots vrouwelijke aandacht krijgen...
Ik kon het me niet zo goed voorstellen dat er inderdaad vrouwen zouden zijn die zich wetens en willens opdringen aan mannen.
Maar die verhalen kwamen hardnekkig met enige regelmaat terug, en ook onlangs nog hoorde ik iemand iets zeggen over een man die 'belaagd' wordt en vrouwen die zich aan zijn voeten werpen.
En dan denk ik... wat is dat toch? Wat voor vrouwen zijn dat dan? En waarom doen ze dat? Zijn het dan vrouwen die zich maar compleet voelen wanneer ze mannelijke aandacht krijgen?

En dan kom ik weer terug bij mezelf... en vraag ik me af... maar wat nu als je als single vrouw niet zo wanhopig op zoek bent, en dan toevallig op een keer iemand tegenkomt die 'iets' veroorzaakt, wat doe je dan? Natuurlijk wil je niet bij die horde vrouwen horen die zich amechtig storten op elk mannelijk exemplaar dat passeert. Maar wat dan wel? Gegeven zijnde dat je dus juist niet zomaar te kennen wil geven dat de man in kwestie je 'iets' doet, wat moet je er dan mee? En wat is dat 'iets'? Is dat 'iets' eigenlijk wel betrouwbaar? En gaat dat niet gewoon over?
Van de andere kant, ook gegeven zijnde dat dat 'iets' (wat het dan ook moge zijn) slechts tot iets kan leiden - en dus pas dan aanleiding mag geven tot enige vorm van actie - wanneer de ander datzelfde 'iets' ervaart, ga ik er maar vanuit dat die dingen dan wel vanzelf komen?
Een vraagteken, ja... want herinner ik me niet ooit een avond waarop ik op zijn minst een half uur (als het geen uur was) naar dit scherm zat te staren, wachtende tot iemand die online was op msn, iets zou zeggen... want ja, ik ga mezelf niet opdringen... maar die ander zei niets... en dat later bleek dat hij toen, net als ik, naar zijn scherm zat te staren, wachtende... jawel... wachtende tot ik iets zou zeggen... Dat schiet natuurlijk ook niks op.

Probleem: hoe maak je een omelet zonder eieren te breken?

niet langer gewenst

Iets loslaten... wat heb ik er toch altijd moeite mee...
Het begint eigenlijk al bij doodgewone spullen... moeilijk iets kunnen wegdoen...
Het wordt pas echt erg als het om niet-materiële dingen gaat. Mensen dus...individueel of bepaalde groepjes...

Waarom is het eigenlijk zo moeilijk om een deur dicht te trekken wanneer je toch overduidelijk voelt dat men je buitenkijkt? Waarom blijven hangen waar je niet langer gewenst bent, er niet langer bijhoort?
Omwille van het gezamenlijke verleden? Ja, dat moet het wel zijn... En als iets waarde voor mij had, blijft dat toch ook zo en kan ik moeilijk loslaten, ook al is die waarde dan in het nu verdwenen. Maar het heeft iets masochistisch... door te blijven hangen, krijg je steeds opnieuw de confrontatie met het ongewenst zijn... Dom dus...

Ach ja, ergens is er ontegensprekelijk ook dat telkens weer ertegenaan lopen dat de waarde van 'leuk' gevonden worden zeer relatief is, want het blijft nooit duren. Het zal wel aan mij liggen, maar snappen doe ik het niet aangezien ik toch niet verander tussen tijdstip A en tijdstip B... ik blijf altijd mijn eigenste zelf...

Ik kan me er dan soms ook over verwonderen dat er een aantal mensen zijn die deze blog blijven volgen... jarenlang al, zelfs na lange periodes van inactiviteit van mijn kant. Wat maakt dan dat zij iedere keer weer de moeite nemen om hier te lezen? En hoelang gaan ze het nog uithouden, vraag ik me dan af vanuit mijn 'telkens weer ertegenaan lopen'...

Torn...

Om mezelf te quoten:

ik weet het nu wel... dat wat me bezighoudt, het houdt mij alleen bezig... Dat waarmee ik worstel... het is uitsluitend mijn worsteling, who cares verder?

Het is soms om de muren van om te lopen... geen kant kan je nog uit... en je blijft maar in je eigen cirkeltjes ronddraaien... eindeloos...

Nou ja, de oplossing zal ook niet van een ander komen... Voor een buitenstaander is het toch alleen maar simpel...

Niet zo voor mij... of toch wel, als ik alleen mijn verstand gebruik. Maar het gevoel komt zich daar altijd tussen mengen... en dan is het niet simpel meer. Of toch wel? Als het verstand zegt dat dat gevoel niet deugt...
Het verstand heeft gelijk zegt het verstand overtuigd... dat gevoel is een 'creatie' zegt het verstand, een hersenschim, een fantasie, een verlangen, een zinsbegoocheling...
En het gevoel... het gevoel is er gewoon, en valt me lastig...

Maar het verstand heeft gelijk...

't Is alleen zo verdomd moeilijk om aan te nemen dat het verstand gewoon gelijk heeft.

En al die strijd... is weer een eenzame strijd...

eenzame tocht

Ik kan niet anders dan vaststellen dat het een rode draad is in mijn leven... Alles wat moeilijk is, moet ik alleen doorheen.
Het heeft me wel eens droef gestemd - en misschien is dat nog steeds zo en vandaar deze posting - je bent fundamenteel alleen...
Misschien op dit moment geen echte droefheid... meer gelatenheid... ik weet het nu wel... dat wat me bezighoudt, het houdt mij alleen bezig... Dat waarmee ik worstel... het is uitsluitend mijn worsteling, who cares verder?

Ik weet het wel... soms zat het eenzame compleet in mezelf... was ik niet in staat een ander deelgenoot te maken... Zoals bv de geboorte van mijn oudste... het was iets bijzonder aangrijpends voor mij waarmee ik nog maanden bezig ben geweest... alleen... niet omdat mijn toenmalige echtgenoot tekortschoot, nee, gewoon omdat ik niet in staat was hem deelgenoot te laten zijn van mijn 'moeilijkheid'.

Bij mijn scheiding verzamelde ik op een of andere manier wel mensen om mijn gevoel mee te delen... eigenaardig in feite, dat die mensen zich dan aandienen omdat ik blijkbaar daar nood aan heb...

Maar nu... hoewel ik het liever zou delen, lijkt dat niet echt mogelijk te zijn.. Blijkbaar vindt men daarboven dat ik het opnieuw wel helemaal alleen aankan...

dagelijkse gedachte...

"Dat waarnaar jij verlangt, verlangt ook naar jou."

Mijn 2e homepage in mijn browser is http://www.dagelijksegedachte.net
Elke dag een nieuwe quote.
Vandaag is het bovenstaande, van ene Roemi.

Goh... was dat maar waar...

Toeval bestaat niet beweert men...

Een paar posts terug schreef ik:

En nu is er weer zoiets... een berichtje op een forum over een boek... het trekt mijn aandacht... de verwijzing naar een tv-uitzending... en ik denk: ik moet kijken... Dat doe ik dan ook... tv-uitzending, lezen op een forum... En ik denk: ik moet dat boek lezen... over bijna-dood-ervaringen... En waarom? Iets deed me een verband leggen met mijn 'gevoelservaring' bij de dood van mijn moeder... Ik moet dat boek lezen... misschien vind ik een verklaring, een aanwijzing, een nieuw inzicht...

En zo gebeurde...

"Postmortale ervaringen

Een ander sterk taboe is het praten over het gevoel contact te hebben gehad met (het bewustzijn van) een overleden dierbare persoon in de weken, maanden of jaren na diens overlijden. Dit contact kan bestaan uit het voelen van een aanwezigheid, het zich aangeraakt voelen, het 'zien' van de overledene, al of niet gepaard gaande met communicatie, het ruiken van bepaalde geuren of het ervaren van onverwachte 'toevallige' gebeurtenissen waarbij men innerlijk weet dat dit te maken heeft met de overledene. Deze zogenaamde postmortale ervaring is vaak zo sterk emotioneel gekleurd en gaat zo vaak gepaard met een innerlijke zekerheid dat de ervaring of boodschap afkomstig is van (het bewustzijn van) de overleden dierbare persoon, dat iemand in eerste instantie zelf niet goed kan of durft accepteren dat deze ervaring werkelijk heeft plaatsgevonden."

Een passage uit hoofdstuk 14, Eindeloos bewustzijn, uit het gelijknamige boek van Pim Van Lommel.

Het is vandaag exact 4 jaar geleden dat mijn moeder stierf.
's Morgens rond 7u was er telefoon van mijn broer. Ik wist direct wat de telefoonbel betekende... het stond immers elk moment te gebeuren. Rond 9u waren we in het ziekenhuis. Mijn broer, mijn zus en ikzelf. Het was toen we de ziekenhuiskamer binnengingen waar mijn moeder intussen al opgebaard lag, dat het gebeurde. Ik 'voelde' haar aanwezigheid, als een soort wind die over mijn schouders kwam... geen echte wind, 'gewoon' het gevoel van iets achter mij over mijn schouders... en een onnoemlijke vreugde... Ik hoorde mijn zus zeggen: "kijk, ze lacht"... en op hetzelfde moment zag ik dat ook... de gelukzalige lach op haar gezicht. Woorden schieten tekort om het écht te beschrijven. Ik kom niet verder dan: ik voelde haar aanwezigheid en voelde haar vreugde. De dag nadien toen ik met de kinderen naar het mortuarium ging voor een laatste groet, 'was ze er ook'. Later bij het kisten en op de begrafenis, niet meer.

Aan deze ervaring twijfel ik totaal niet. Het was onverklaarbaar, maar écht. En ik zei tot mezelf dat men ooit hiervoor wel een wetenschappelijke verklaring zou vinden. Dat is wat Van Lommel poogt te doen in zijn boek.

Ik had eerder al een soortgelijke ervaring bij de dood van mijn vader, maar dan anders. Enkele dagen na zijn dood 'voelde' ik als het ware zijn aanwezigheid. In de slaapkamer nota bene. Maar deze ervaring was veel vager. Mijn moeder zelf heeft hem in die dagen 'gezien' bij haar thuis in de zetel. Mijn moeder was erg katholiek gelovig, maar zeker niet zweverig of zoiets. Ze vertelde het met een grote stelligheid en alsof het doodnormaal was.

En dan is er nog het bizarre verhaal van mijn moeder tegenkomen op de bus, 1 jaar ongeveer na haar dood. Hoewel dat ik dat volkomen zou kunnen uitleggen als het voortborduren op toevallige uiterlijke gelijkenissen van een oud vrouwtje op de bus met mijn moeder, is er een soort 'innerlijk weten' dat zij het was (of er was). Hoe stom dit ook moge klinken. Dat verhaal was de aanleiding om deze blog te beginnen en is dus hier nog te vinden.

Non-lokale verstrengeling van bewustzijn

"De non-lokale verstrengeling of verbondenheid van het bewustzijn lijkt wetenschappelijk bewezen te zijn dor onderzoek dat is verricht door telkens twee proefpersonen in twee gescheiden kooien van Faraday te plaatsen, hetgeen elke elektromagnetische informatieoverdracht onmogelijk maakt. Deze twee proefpersonen moesten zich wel op een of andere manier met elkaar verbonden voelen door bijvoorbeeld een goed ouder-kindrelatie of een voorafgaande jarenlange gezamenlijke meditatie. In de ene geïsoleerde ruimte van Faraday veroorzaakt een zintuiglijke prikkeling door willekeurig computergestuurde lichtflitsen visueel uitgelokte elektrische activiteit ("evoked potentials") in de EEG-registratie van de gestimuleerde persoon, en deze activiteit wordt op datzelfde ogenblik ontvangen door de andere, niet-gestimuleerde persoon in de andere kooi van Faraday. Dit heeft tot gevolg dat de geregistreerde patronen in het EEG van de niet-gestimuleerde persoon veranderen op exact hetzelfde moment dat in de andere kooi van Faraday lichtflitsen optreden. Deze overgedragen elektrische activiteit, zogenaamde 'transferred potentials', dus de opgetreden coherentie of onderlinge samenhang van beide EEG's, kan alleen worden verklaard op basis van non-lokale beïnvloeding. Vooral vanwege het feit dat de proefopstelling elektromagnetische informatieoverdracht uitsluit kan deze correlatie niet met klassiek-wetenschappelijke modellen verklaard worden."

Uit hoofdstuk 12, Hersenen en bewustzijn, van het boek "Eindeloos bewustzijn" van Pim Van Lommel.

Opmerkelijk... bijzonder opmerkelijk...
De verklaring wordt vervolgens gezocht in de kwantumfysica.

Die enkele bijzondere ervaringen, zoals met iemand chatten en vaststellen dat je op hetzelfde moment aan hetzelfde denkt en dan nog haast in dezelfde bewoordingen... en nog: op een gegeven moment 'aanvoelen' wat de ander bezighoudt.... Dit zou je kunnen zien als een illustratie van het bovenstaande? En dus van het 'verstrengeld' zijn van elkaars bewustzijn?

Of loop ik nu te hard?

Gevoel

"Een hoop woorden, voor een gevoel van een fractie van een seconde. Die verdraaide taal ook. Kon ik mijn gevoel maar gewoon via gevoel overbrengen dan had ik al deze woorden niet nodig. Zonder de beperking van woorden en beelden, en met liefde en helder bewustzijn is alles uit te drukken en over te brengen zoals het werkelijk is en niet zoals men het zal opvatten. Alles is dan helder en duidelijk."

Een passage uit het boek "Eindeloos bewustzijn" van Pim Van Lommel waarin hij een vrouw aan het woord laat over haar bijna dood ervaring.
Zonder het op dit moment over de kern van dat boek te willen hebben... 't is zo'n vertrouwde verzuchting voor mij: "Een hoop woorden, voor een gevoel van een fractie van een seconde. Die verdraaide taal ook. Kon ik mijn gevoel maar gewoon via gevoel overbrengen dan had ik al deze woorden niet nodig."

"Gevoel".... ik heb het zo vaak over gevoel... misschien had ik het wel al die keren over 'bewustzijn'...

Toevalligheden

Weet je wat zo raar is? Dat van die eigenaardige toevalligheden dingen in je leven kunnen bepalen... of je een richting uitsturen...

Ooit was ik aan het chatten met iemand die terloops liet vallen: wat een stem... Er stond toen in zijn huis blijkbaar een cd op van Melissa Etheridge, waarvan ik toen nog nooit had gehoord... Ik onthield de naam en enige tijd later liep ik zomaar een platenzaak in met de bedoeling een cd van die Melissa Etheridge te kopen, ook al had ik haar nog nooit gehoord. Er bleken 2 cd's van haar in die winkel te zijn... ik koos gewoon op goed geluk... Achteraf bleek het de juiste keuze te zijn... het was haar toen nieuwe cd Skin... Ik zette hem op en elk nummer deed wat met me... herkenning, weet ik veel wat... muziek die compleet paste bij mijn emoties op dat moment... Later las ik over deze cd in een recensie: de ultieme break-up cd... en daar ging het inderdaad over... vandaar al die herkenbare emoties, wensen, verlangens...

Maar dus puur toeval om daarop uit te komen door een terloopse opmerking van een chatter...


En nu is er weer zoiets... een berichtje op een forum over een boek... het trekt mijn aandacht... de verwijzing naar een tv-uitzending... en ik denk: ik moet kijken... Dat doe ik dan ook... tv-uitzending, lezen op een forum... En ik denk: ik moet dat boek lezen... over bijna-dood-ervaringen... En waarom? Iets deed me een verband leggen met mijn 'gevoelservaring' bij de dood van mijn moeder... Ik moet dat boek lezen... misschien vind ik een verklaring, een aanwijzing, een nieuw inzicht...

Vreemd toch die toevalligheden...

Iedereen is beter dan ik.

Iedereen is beter dan ik... of mooier, aantrekkelijker, slimmer, interessanter, boeiender, grappiger... enz...

Waar het vandaan komt, geen idee, maar het zit diep geworteld... ik val altijd in het niet...

Waarom zou ik goed genoeg zijn als vriendin? Zoveel anderen die 'beter' zijn en dus eerder zullen uitgekozen worden, de voorkeur zullen hebben.

Sommigen zullen de oorzaak in de kindertijd gaan zoeken... Nah, kan wel zeggen dat er in mijn kindertijd niks te vinden is. Mijn kindertijd was gewoon goed. Genoeg waardering toen. Geen tekort aan. Daar zal het niet aan liggen.

Hoe komt het dan? In zee met de verkeerde man. Stelselmatig in de loop der jaren mijn 'waarde' laten aantasten. Onbegrijpelijk dat je dat laat gebeuren... en nog meer onbegrijpelijk dat dat onomkeerbaar blijkt te zijn: 'ik ben niet goed genoeg'. Niet als vrouw, niet als moeder, niet als vriendin, niet als werknemer... de boodschap die jarenlang als een soort brainwash werd meegegeven....

Oh jawel, er zijn momenten dat ik in mezelf geloof... maar het minste is goed genoeg om dat geloof te doen wankelen: zie je wel, ik ben niet goed genoeg...

En dan ga je a priori jezelf al geen kans geven... in bijvoorbeeld een nieuwe job... of in relatie tot anderen... want anderen zullen altijd beter zijn dan ik...


(dit heeft een paar dagen in concept gestaan... beetje te Calimero-achtig... nu toch maar publiceren... het is nu eenmaal mijn achillespees...)

twee stemmen

"The test of a first-rate intelligence is the ability to hold two opposed ideas in the mind at the same time, and still retain the ability to function." F. Scott Fitzgerald (uit The Crack-Up)

Dit kreeg ik onlangs van iemand toegestuurd...

Tegenstrijdige gedachten, of tegenstrijdige gevoelens, of een gevoel in tegenstrijd met een gedachte.... wat doe je ermee? Er blij mee zijn omdat dat volgens mijnheer Scott Fitzgerald een teken is van intelligentie? En we zijn toch wel graag intelligent? Zucht...

Of wat met het voortdurend in vraag stellen van je gevoel? Je gevoel inkaderen dus... het binnen de perken van het 'redelijke' manoeuvreren...

En wanneer wordt een gevoel een gedachte? Misschien zelfs nog meer dan een gedachte... een fantasie, een wens, een droombeeld, een illusie... of zelfs een waanbeeld?

En hoe kan je het onderscheid maken tussen dit alles? Zucht... zucht... zucht...

Soms zou je toch willen gewoon je gevoel uitleven - hoe gek dat dan ook moge zijn - zonder je te hoeven bekommeren om reacties van anderen... gewoonweg simpelweg niet intelligent zijn. En wellicht op je bek gaan dan, maar aangezien je dan niet gehinderd wordt door intelligentie, heb je daar toch geen benul van en dus geen last...

Het went wel op den duur...

Je wel eens geïsoleerd gevoeld?

Omdat je je alleen voelt staan...
Omdat je je genegeerd voelt...
Omdat je je eenzaam voelt...
Omdat je respons verwacht die er niet komt...

Oh, daar zullen we het hebben: VERWACHTINGEN

Verwachtingen leiden maar al te vaak tot teleurstellingen... schrap dus de verwachtingen...

Tegenwoordig ben ik misschien wel bedreven geworden in het verwachten van... genegeerd worden, geen respons krijgen, geen interesse enz... Het maakt het makkelijker... rest slechts nog een zacht schrijnende vage pijn die niet zodanig veel impact heeft op mijn gevoel... Een beetje maar...

Het went.

40+

Lezen over iemands 40e verjaardag, de felicitaties, het verslag van het feest... het stilstaan bij dit ronde getal, de terugblik op het verleden, de blijheid en dankbaarheid voor zovele dierbaren om haar heen, de verwachtingsvolle blik op de toekomst... want het leven begint bij 40, nietwaar?

Het brengt me terug naar toen ik zelf 40 werd... Het werd een keerpunt, jawel... maar niet in de zin die je hoopt of verwacht... het débâcle... het einde i.p.v. het begin...
Nou ja... het einde van een huwelijk... het einde van een bepaald soort leven...

Mijn 40er jaren... niet bepaald de leukste van mijn leven... En ze lopen al naar hun einde... 't Geeft wel eens het gevoel dat het leven aan me voorbij snelt... verloren tijd... het stemmetje dat zegt: "haast je wat, voor je 't weet is het voorbij, je hebt al 7 jaar verloren"... maar haasten voor wat? haasten waar naartoe?

Echt een nieuwe start nemen... de eerste was een valse start, met vervolgens het verkeerde parcours... Niettemin kun je toch nog waardevolle dingen treffen op die verkeerde wegen...
Wanneer komt die dan, die goeie nieuwe start? Bij 50? 50... het klinkt zo oud... een halve eeuw... normaal de tijd om uit te bollen i.p.v. te starten toch?

Ach... de tijd dringt... waarom wachten op 50? 47,5 is ook een mooi startgetal...
En wie weet... over x jaar zeg ik misschien: "mijn leven begon bij 40"
Aan het bouwen van de fundamenten van een huis is ook weinig moois te ontdekken... maar als het huis helemaal opgericht is daarentegen...

Denkstoel

Nu de spanning omtrent gezondheid zoon (voorlopig) weggeëbt is, is er weer ruimte voor mijn denkstoel...

Er is een tijd geweest dat ik enorm leed onder eenzaamheid. Niet dat dat iets continu was, maar wel iets dat toen geregeld prominent aanwezig was. Is het niet raar dat ondanks dat er niks in mijn situatie veranderd is, ik daar al tijden geen last meer van heb gehad? Ik vind dat raar... De facto ben ik nog altijd even eenzaam, eigenlijk zelfs nóg eenzamer, maar toch valt het me niet meer zo zwaar. Zou dit acceptatie zijn? Of (eindelijk) losgekomen van 'afhankelijkheid'? Of zou het op een gegeven ogenblik toch weer de kop opsteken?

Een ander 'raar' fenomeen... Redelijk heftig voelen op een gegeven ogenblik door 'externe dingen'... wat door elkaar geschud omdat je dit niet echt verwachtte... proberen te analyseren wat je juist voelt, waar het precies vandaan komt, maar natuurlijk geen afdoend antwoord daarop vinden.... en dan, na verloop van tijd, blijkbaar de spontane uitdoving... Was het dan niet echt? Gaat elk gevoel vanzelf dood als het niet gevoed wordt? Of zit het gewoon in sluimertoestand, geduldig wachtend op reactivatie?

Alles ik ok. Bis.

Alles is ok.
Alles is ok.

Ik werk, ben althans aanwezig, en ja, ik doe vanalles... en ik vergeet vanalles... maar ik ben steeds bezig.

Ik lees soms interessante thema's, maar kan mijn gedachten er niet aan wijden... laat maar waaien... zo belangrijk is het niet.

Alles is ok.
Alles is ok.

"Als ze nu niks vinden ga ik boos zijn"

En ik: "ik hoop dat ze niks vinden"

Hij snapt het.

Alles is ok.
Alles is ok.

Alles is ok. Punt.

In een van mijn vorige posts had ik het over zegeningen... Ik startte hem met 'ik ben gezond, mijn kinderen zijn gezond'... Is dit niet zowat de grootste zegening die er maar kan zijn? Een die we gewoon maar voor vanzelfsprekend aannemen en dus niet direct als zegening aanzien...Totdat die vanzelfsprekendheid er niet meer is... totdat zich een probleem op dat vlak aandient... dan pas besef je wat een grote zegening gezondheid is... en hoe kwetsbaar je bent als het om je kinderen gaat... Dan pas komen de gedachten aan 'wat als...' en grijpt paniek je bij de keel... om dat vervolgens onmiddellijk de kop in te drukken... want... of course... alles is ok... móet ok zijn... niks aan de hand... punt.