Toevalligheden

Weet je wat zo raar is? Dat van die eigenaardige toevalligheden dingen in je leven kunnen bepalen... of je een richting uitsturen...

Ooit was ik aan het chatten met iemand die terloops liet vallen: wat een stem... Er stond toen in zijn huis blijkbaar een cd op van Melissa Etheridge, waarvan ik toen nog nooit had gehoord... Ik onthield de naam en enige tijd later liep ik zomaar een platenzaak in met de bedoeling een cd van die Melissa Etheridge te kopen, ook al had ik haar nog nooit gehoord. Er bleken 2 cd's van haar in die winkel te zijn... ik koos gewoon op goed geluk... Achteraf bleek het de juiste keuze te zijn... het was haar toen nieuwe cd Skin... Ik zette hem op en elk nummer deed wat met me... herkenning, weet ik veel wat... muziek die compleet paste bij mijn emoties op dat moment... Later las ik over deze cd in een recensie: de ultieme break-up cd... en daar ging het inderdaad over... vandaar al die herkenbare emoties, wensen, verlangens...

Maar dus puur toeval om daarop uit te komen door een terloopse opmerking van een chatter...


En nu is er weer zoiets... een berichtje op een forum over een boek... het trekt mijn aandacht... de verwijzing naar een tv-uitzending... en ik denk: ik moet kijken... Dat doe ik dan ook... tv-uitzending, lezen op een forum... En ik denk: ik moet dat boek lezen... over bijna-dood-ervaringen... En waarom? Iets deed me een verband leggen met mijn 'gevoelservaring' bij de dood van mijn moeder... Ik moet dat boek lezen... misschien vind ik een verklaring, een aanwijzing, een nieuw inzicht...

Vreemd toch die toevalligheden...

Iedereen is beter dan ik.

Iedereen is beter dan ik... of mooier, aantrekkelijker, slimmer, interessanter, boeiender, grappiger... enz...

Waar het vandaan komt, geen idee, maar het zit diep geworteld... ik val altijd in het niet...

Waarom zou ik goed genoeg zijn als vriendin? Zoveel anderen die 'beter' zijn en dus eerder zullen uitgekozen worden, de voorkeur zullen hebben.

Sommigen zullen de oorzaak in de kindertijd gaan zoeken... Nah, kan wel zeggen dat er in mijn kindertijd niks te vinden is. Mijn kindertijd was gewoon goed. Genoeg waardering toen. Geen tekort aan. Daar zal het niet aan liggen.

Hoe komt het dan? In zee met de verkeerde man. Stelselmatig in de loop der jaren mijn 'waarde' laten aantasten. Onbegrijpelijk dat je dat laat gebeuren... en nog meer onbegrijpelijk dat dat onomkeerbaar blijkt te zijn: 'ik ben niet goed genoeg'. Niet als vrouw, niet als moeder, niet als vriendin, niet als werknemer... de boodschap die jarenlang als een soort brainwash werd meegegeven....

Oh jawel, er zijn momenten dat ik in mezelf geloof... maar het minste is goed genoeg om dat geloof te doen wankelen: zie je wel, ik ben niet goed genoeg...

En dan ga je a priori jezelf al geen kans geven... in bijvoorbeeld een nieuwe job... of in relatie tot anderen... want anderen zullen altijd beter zijn dan ik...


(dit heeft een paar dagen in concept gestaan... beetje te Calimero-achtig... nu toch maar publiceren... het is nu eenmaal mijn achillespees...)

twee stemmen

"The test of a first-rate intelligence is the ability to hold two opposed ideas in the mind at the same time, and still retain the ability to function." F. Scott Fitzgerald (uit The Crack-Up)

Dit kreeg ik onlangs van iemand toegestuurd...

Tegenstrijdige gedachten, of tegenstrijdige gevoelens, of een gevoel in tegenstrijd met een gedachte.... wat doe je ermee? Er blij mee zijn omdat dat volgens mijnheer Scott Fitzgerald een teken is van intelligentie? En we zijn toch wel graag intelligent? Zucht...

Of wat met het voortdurend in vraag stellen van je gevoel? Je gevoel inkaderen dus... het binnen de perken van het 'redelijke' manoeuvreren...

En wanneer wordt een gevoel een gedachte? Misschien zelfs nog meer dan een gedachte... een fantasie, een wens, een droombeeld, een illusie... of zelfs een waanbeeld?

En hoe kan je het onderscheid maken tussen dit alles? Zucht... zucht... zucht...

Soms zou je toch willen gewoon je gevoel uitleven - hoe gek dat dan ook moge zijn - zonder je te hoeven bekommeren om reacties van anderen... gewoonweg simpelweg niet intelligent zijn. En wellicht op je bek gaan dan, maar aangezien je dan niet gehinderd wordt door intelligentie, heb je daar toch geen benul van en dus geen last...

Het went wel op den duur...

Je wel eens geïsoleerd gevoeld?

Omdat je je alleen voelt staan...
Omdat je je genegeerd voelt...
Omdat je je eenzaam voelt...
Omdat je respons verwacht die er niet komt...

Oh, daar zullen we het hebben: VERWACHTINGEN

Verwachtingen leiden maar al te vaak tot teleurstellingen... schrap dus de verwachtingen...

Tegenwoordig ben ik misschien wel bedreven geworden in het verwachten van... genegeerd worden, geen respons krijgen, geen interesse enz... Het maakt het makkelijker... rest slechts nog een zacht schrijnende vage pijn die niet zodanig veel impact heeft op mijn gevoel... Een beetje maar...

Het went.

40+

Lezen over iemands 40e verjaardag, de felicitaties, het verslag van het feest... het stilstaan bij dit ronde getal, de terugblik op het verleden, de blijheid en dankbaarheid voor zovele dierbaren om haar heen, de verwachtingsvolle blik op de toekomst... want het leven begint bij 40, nietwaar?

Het brengt me terug naar toen ik zelf 40 werd... Het werd een keerpunt, jawel... maar niet in de zin die je hoopt of verwacht... het débâcle... het einde i.p.v. het begin...
Nou ja... het einde van een huwelijk... het einde van een bepaald soort leven...

Mijn 40er jaren... niet bepaald de leukste van mijn leven... En ze lopen al naar hun einde... 't Geeft wel eens het gevoel dat het leven aan me voorbij snelt... verloren tijd... het stemmetje dat zegt: "haast je wat, voor je 't weet is het voorbij, je hebt al 7 jaar verloren"... maar haasten voor wat? haasten waar naartoe?

Echt een nieuwe start nemen... de eerste was een valse start, met vervolgens het verkeerde parcours... Niettemin kun je toch nog waardevolle dingen treffen op die verkeerde wegen...
Wanneer komt die dan, die goeie nieuwe start? Bij 50? 50... het klinkt zo oud... een halve eeuw... normaal de tijd om uit te bollen i.p.v. te starten toch?

Ach... de tijd dringt... waarom wachten op 50? 47,5 is ook een mooi startgetal...
En wie weet... over x jaar zeg ik misschien: "mijn leven begon bij 40"
Aan het bouwen van de fundamenten van een huis is ook weinig moois te ontdekken... maar als het huis helemaal opgericht is daarentegen...

Denkstoel

Nu de spanning omtrent gezondheid zoon (voorlopig) weggeëbt is, is er weer ruimte voor mijn denkstoel...

Er is een tijd geweest dat ik enorm leed onder eenzaamheid. Niet dat dat iets continu was, maar wel iets dat toen geregeld prominent aanwezig was. Is het niet raar dat ondanks dat er niks in mijn situatie veranderd is, ik daar al tijden geen last meer van heb gehad? Ik vind dat raar... De facto ben ik nog altijd even eenzaam, eigenlijk zelfs nóg eenzamer, maar toch valt het me niet meer zo zwaar. Zou dit acceptatie zijn? Of (eindelijk) losgekomen van 'afhankelijkheid'? Of zou het op een gegeven ogenblik toch weer de kop opsteken?

Een ander 'raar' fenomeen... Redelijk heftig voelen op een gegeven ogenblik door 'externe dingen'... wat door elkaar geschud omdat je dit niet echt verwachtte... proberen te analyseren wat je juist voelt, waar het precies vandaan komt, maar natuurlijk geen afdoend antwoord daarop vinden.... en dan, na verloop van tijd, blijkbaar de spontane uitdoving... Was het dan niet echt? Gaat elk gevoel vanzelf dood als het niet gevoed wordt? Of zit het gewoon in sluimertoestand, geduldig wachtend op reactivatie?

Alles ik ok. Bis.

Alles is ok.
Alles is ok.

Ik werk, ben althans aanwezig, en ja, ik doe vanalles... en ik vergeet vanalles... maar ik ben steeds bezig.

Ik lees soms interessante thema's, maar kan mijn gedachten er niet aan wijden... laat maar waaien... zo belangrijk is het niet.

Alles is ok.
Alles is ok.

"Als ze nu niks vinden ga ik boos zijn"

En ik: "ik hoop dat ze niks vinden"

Hij snapt het.

Alles is ok.
Alles is ok.

Alles is ok. Punt.

In een van mijn vorige posts had ik het over zegeningen... Ik startte hem met 'ik ben gezond, mijn kinderen zijn gezond'... Is dit niet zowat de grootste zegening die er maar kan zijn? Een die we gewoon maar voor vanzelfsprekend aannemen en dus niet direct als zegening aanzien...Totdat die vanzelfsprekendheid er niet meer is... totdat zich een probleem op dat vlak aandient... dan pas besef je wat een grote zegening gezondheid is... en hoe kwetsbaar je bent als het om je kinderen gaat... Dan pas komen de gedachten aan 'wat als...' en grijpt paniek je bij de keel... om dat vervolgens onmiddellijk de kop in te drukken... want... of course... alles is ok... móet ok zijn... niks aan de hand... punt.

Wat drijft een mens?

Onze gevoelens jegens anderen, waarop zijn die eigenlijk gebaseerd?
Bijvoorbeeld, als je je aangetrokken voelt tot iemand, hoe komt dat dan? Heeft het te maken met 'klaar zijn voor een nieuwe relatie'? Of met 'behoefte'? Nood aan 'iemand'? En is het dan je eigen geest die allerlei eigenschappen toeschrijft aan die ander? Eigenschappen die je toevallig zelf erg waardeert? Of merk je dat die ander daadwerkelijk die eigenschappen heeft? Of wil je dat alleen maar erg graag geloven? Creëren we onze eigen werkelijkheid? Maar stel dat dat zo zou zijn, waarom is dan niet elke persoon geschikt om je eigen projecties op los te laten? Waarom juist die ene?

Questions, questions, questions...

Inspiratieloos

Inspiratieloos ben ik een beetje... niet weten waarover te schrijven... of meer niet in staat mijn gedachten op een rijtje te krijgen...
Verschillende thema's dwarrelen al tijden door mijn hoofd... niet uitgewerkt... niet in staat om treffelijk uit te werken...

Directheid/indirectheid

Met mijn Hollandse 'vrienden' wil ik op dit vlak wel eens botsen. Hollanders zijn direct. Het is hun natuur en omdat het voor hen zo normaal is, kunnen ze niet begrijpen dat wij Vlamingen bijvoorbeeld niet diezelfde directheid aan de dag leggen. Soms kan het bij sommigen leiden tot irritatie en ongeduld. Wij zijn wat voorzichtiger bij het benaderen van mensen, wat meer omfloerst, wat we willen zeggen pakken we wat meer in om zodoende de ander te ontzien.Dit geldt trouwens niet alleen voor dingen die voor de ander wat hard zouden kunnen aankomen, het geldt evenzeer voor positieve boodschappen. Een Hollander zal bijvoorbeeld rechttoe rechtaan zeggen: "ik vind je leuk" ("ik vind je niet leuk" of "ik vind je stom" zullen ze overigens met hetzelfde gemak verkondigen). Een Vlaming gaat dit niet zo snel over zijn lippen laten komen. Die zal eerst proberen evidentie te achterhalen of de ander hem of haar ook leuk vindt, en pas als hij/zij reden heeft om te denken dat dat zo is, zal hij/zij voorzichtig een ballonnetje oplaten. Hollanders snappen hier niks van en worden soms zelfs wanhopig van dit gedrag.Maar toegegeven, soms kan onze indirectheid verschrikkelijk ingewikkeld worden en bij wijlen zelfs disfunctioneel. Ja, dan zou je zelfs nog gaan verlangen voor even een Hollander te kunnen zijn. Zucht.

Hechting... nog zo'n thema... maar dat houden we maar voor een volgende blog.


ps. vanzelfsprekend heb ik het niet in absolute termen over Hollanders en Vlamingen... natuurlijk zijn er ook directe Vlamingen en indirecte Hollanders (zou het?), etc etc etc

Pijn

Goh... ik ga er geen lang stuk aan wijden...

Pijn... mensen kunnen elkaar zoveel pijn doen... en vaak zo onnodig...
Communicatiestoornis... elkaar niet begrijpen, laat staan aanvoelen... dovemansgesprek... door onbegrip de ander als bedreigend aanvoelen...
Harde woorden... verwijt... onwaarheden... demonisering...
Terwijl in essentie eenieder 'menselijk' is... met zijn zwakheden... met zijn sterke punten... met zijn kwetsbaarheid...

Af en toe leidt de communicatiestoornis tot heftige gebeurtenissen... en dan blijft er iemand achter met zoveel pijn...
Zeker wanneer je het zelf ervaren hebt voor een stukje, voel je je zo machteloos om die ander voor die pijn te behoeden...

Verhard en verbitterd...

Er was daar een stukje op een forum dat hier bleef nagalmen... Het ging over de bevestiging nog geen verharde verbitterde oude tante geworden te zijn aangezien de persoon in kwestie een allesdoordringende verliefdheid had kunnen toelaten...

Dus... wanneer men in staat is te 'voelen', is men niet verhard of verbitterd...
Ach... ik beschouw mezelf wel als verhard en soms ook wel als verbitterd... maar... ik voel meer dan me lief is.... Zoals iemand die me redelijk goed kent, zei: jij bent gevoelsmatig heftig en soms te heftig...

En dan ten tweede... verliefdheid enzo... is dat dan iets dat je bewust toelaat? Is dat niet iets dat je gewoon overkomt? Willen of niet? Ach ja, je zal er wel op een of andere manier voor moeten openstaan... 'k bedoel, ik acht het nog steeds uitgesloten dat ik tijdens mijn huwelijk verliefd had kunnen worden op iemand anders, aangezien ik daar nooit voor open had kunnen staan... maar als er geen belemmering t.g.v. normen en waarden aanwezig is... dan kan het je toch gewoon overkomen? Dat is dan geen kwestie van 'actief' toelaten...

Nah ja, eigenlijk is de stelling dat als je gevoelens van verliefdheid kan ervaren dat je dan niet verhard of verbitterd bent.... en vanuit de logica impliceert dit dus dat wanneer je verhard of verbitterd bent, dat je dan niet verliefd kan worden of meer algemeen: dat je dan niet heftig kan voelen...

De conclusie moet dus zijn dat ik niet verhard en verbitterd ben... Hmmm....

Waarom...

Waar is het toch, dat die omslag er komt in een relatie? Van blij en enthousiast met elkaar dingen ondernemen naar het chagrijnige en de ander steken onder water toedienende? Het laatste is natuurlijk een uiting van de onvrede met elkaar... maar waarom komt die onvrede er toch precies? Waarom blijft het niet gewoon koek en ei?

Voor mij als buitenstaander dit observerende... zeg ik: IK - WIL - DIT - NIET - NEVER - NOOIT - NIET - MEER

Je zou nog moeten besluiten: ga NOOIT meer samenwonen, laat staan trouwen... Niks zo destructief voor een relatie als samenwonen en trouwen. Maar dit kan niet kloppen toch?


(ik was vanavond op bezoek bij een hertrouwde vriendin en het was niet bepaald van die aard om haar situatie te benijden...)

De behoefte om geliefd te zijn

"ik heb niet de behoefte om geliefd te zijn" schreef Anila in een reactie op vorige blog. Daarover wil ik even doorgaan...

Goh goh goh... 'de behoefte om geliefd te zijn', is dit niet eigenlijk een basisbehoefte? Onmiddellijk komende na de fysiologische behoeften van drank, eten, kleding?

Wat stelt een mens eigenlijk voor wanneer hij niet geliefd wordt?

Ja... ik denk dat dit de kern is van zovele van mijn schrijfsels...Mijn geworstel met het thema 'emotionele afhankelijkheid' dat al bijna jaren duurt... het gaat inderdaad over 'geliefd' willen zijn en nog veel meer: geliefd willen blijven.

Is het besluit dan nu: laat varen die behoefte, en al wat je te zwaar valt verdwijnt daardoor?
Kan een mens gedijen zonder zich geliefd te weten?
Mij lijkt van niet...

"Geld maakt niet gelukkig" zeggen diegenen die er geen gebrek aan hebben...
"Gezondheid' is geen zorg voor wie gezond is...
"Een partner maakt niet gelukkig" zeggen diegenen die een partner hebben...
"Ik heb niet de behoefte aan geliefd te zijn" zeggen diegenen die geliefd zijn...
...

't Is eigenlijk gewoon zo'n evidentie hé... natuurlijk heeft men geen behoefte aan datgene waarvan men ruimschoots voorzien is... Behoeften en gemis gaan over datgene wat men ontbreekt.

De waarde van virtuele vriendschappen...

Best mogelijk dat ik hierover al eens eerder geschreven heb...

De komst van het www heeft een nieuw soort vriendschap in het leven geroepen: de virtuele vriendschap.Of bestaat die niet? En is het gewoon vriendschap als een andere? En als ze wel bestaat, wat is het eigene er dan van?

Het hangt natuurlijk al van je eigen invulling van het begrip 'vriendschap' af.

Virtueel zijn er de fora, de chatrooms en de 1 op 1 chat. Als je bedenkt dat mensen op bijvoorbeeld fora toch heel wat tijd met elkaar samen doorbrengen, zou je inderdaad kunnen zeggen dat het om vriendschap gaat. Je zoekt elkaar per slot van rekening toch zeer frequent op op die virtuele plek. En aangezien dit geheel verloopt via het internet en niet in real life, is het dus virtuele vriendschap. Hoewel... niet noodzakelijk vriendschap... op fora zal je sowieso communiceren met mensen waarmee je irl nooit bevriend zou raken. Soms kan dit juist een meerwaarde zijn, maar vaker zal het neerkomen op elkaar noodgedwongen dulden.

Vaak ga je echter zien dat mensen na verloop van tijd ook face to face met elkaar gaan afspreken. Vanaf dan krijg je een mengvorm van irl en virtueel contact en veranderen de verhoudingen. Mensen die elkaar in het echt ontmoet hebben gaan toch op een of andere manier 'anders' virtueel communiceren dan mensen die elkaar slechts virtueel kennen. Vriendschap irl blijkt dan toch nog iets anders dan zuiver virtueel. Maar waar zit dat verschil dan juist?

Afhankelijk van de aard van het forum, kunnen heel erg persoonlijke en gevoelsmatige dingen met elkaar gedeeld worden. En daar ligt misschien wel het gevaar... dat men omwille van dat intieme karakter van het virtuele contact, dit contact meer waarde gaat toekennen dan het eigenlijk heeft. En ziedaar, de bron van mogelijk diepe teleurstellingen. Want soms blijkt 'niets is wat het lijkt' hier zeer toepasselijk te zijn.

Hoe sta je zelf in het virtuele contact? En wat is de drijfveer van de ander? Als hier een discrepantie tussen bestaat, kan je er donder op zeggen dat er teleurstelligen van komen. De verwachtingen zijn verschillend, de betekenis van de ene voor de ander en vice versa is verschillend. Is dit eigen aan het virtuele of speelt dit evengoed ook irl? Ik weet het zo niet...

Ik vermoed dat het virtuele voor veel mensen gewoonweg veel vrijblijvender is en vaak niet meer is dan tijdopvulling, bezigheid, snelle consumptie... zonder veel écht contact of diepgang of consideratie met de ander. Dit heeft als consequentie dat mensen virtueel gemakkelijk inruilbaar zijn. Hoe vaak lees of hoor je niet de uitspraak: 'het is maar virtueel'? Waarmee diegene die dit zegt duidelijk aangeeft wat voor hem/haar de waarde is van dat virtuele...

Voor wie zich niet op het internet begeeft met zo'n consumptiegerichte houding schuilt er dus groot gevaar. Misschien gaat dit nog wel bij uitstek op voor mensen die irl vrij introvert zijn en die zich virtueel juist vrijer voelen om zich te uiten... helaas, o ironie, die voorzichtig verworven openheid kan dan wel eens in verkeerde handen vallen.

Voortbordurende op de reacties op vorige post...

"Is dit nu alles?"... de midlifecrisis-vraag?

De vraag alleen al wordt door sommigen aanzien als een luxe-vraag... Inderdaad... wie bijvoorbeeld gezondheidszorgen heeft of wie elke maand opnieuw al zijn creativiteit nodig heeft om de eindjes aan elkaar te knopen, heeft gewoon geen tijd om zich met dit soort vragen bezig te houden. Geluk is dan respectievelijk: niet al te veel zorgen met de gezondheid of beterschap, en een financieel zorgeloze maand...

Zo bekeken moet het inderdaad ergerlijk zijn voor mensen in deze situatie om de vraag "is dit nu alles?" te lezen van mensen die alles hebben wat zij niet hebben...

Dit is de filosofie achter: tel je zegeningen!

Ik probeer het te doen... want ik weet en besef: ik bén gezegend...

En toch en toch en toch... ik was als kind veel gelukkiger met materieel zo goed als niks maar met de liefde en geborgenheid die mijn ouders me gaven... Als nakomertje was ik absoluut niet gepland, en ik kondigde me aan op het moment dat mijn ouders totaal aan de grond zaten... maar op geen enkel moment heb ik me ongewenst gevoeld... ik was dat ook niet... niet gepland, maar niet ongewenst.
Terugdenkende aan mijn kinderjaren, waren voor mij de 'gelukkigste' momenten, momenten van samenzijn en samen praten ... bijvoorbeeld wanneer op zondag mijn getrouwde broer op bezoek kwam... of op die zomeravonden dat ik samen met mijn moeder en de oudste dochter van mijn zus buiten 'op de koer' zat en we er daar samen lustig op los filosofeerden... momenten met een gouden randje...

Is het niet zo dat je in je volwassen leven, diezelfde geborgenheid, liefde en intimiteit hoort te ervaren in een partnerrelatie? En is het dan niet zo, dat wanneer dat ontbreekt, je je 'afgesloten' voelt van datgene waar je nood aan hebt? Ja, het is een beetje een gevaarlijke vraagstelling... alsof een partner een absolute voorwaarde is... Nee, dat is ie niet... of toch niet in de zin van dat er ALTIJD een partner moet zijn... Jaren zonder hoeft geen probleem te zijn (look who's talking...), maar op lange termijn?

Kan die nood op een andere manier ingevuld worden? Of... diegenen die beweren dat geluk uitsluitend in jezelf zit en onafhankelijk is van de aanwezigheid van anderen, hoe vullen zij dat dan in?

Zegeningen

Ik ben gezond.
Mijn kinderen zijn gezond.
Ik heb een job waarin ik meestal content ben en waarmee ik genoeg verdien om financieel geen zorgen te hebben.
Ik heb een eigen huis, een auto, enz...

Zegeningen heet dat dan...

Laat dan vooral niet horen dat je eigenlijk niet gelukkig bent... hoe durf je, zo'n gepriviligieerd persoon zijnde... zeker last van 'the unbearable lightness of being'?

Hè ja... het is zo, ik ben een gezegend mens... in materieel oogpunt...
Als kind was dat wel even anders... maar toen was ik anderszins 'rijk'...
Ik weet dus waarover ik het heb...

'Geluk zit in jezelf' zeggen ze dan... niet in materiële of relationele rijkdom... en zolang je geluk nastreeft door materiële rijkdom na te jagen of door (een) relatie(s) na te jagen, zal je het niet vinden...
Ja, het zal wel allemaal... alsof jij als geïsoleerd persoontje, los van wat dan ook, gewoon op zichzelf staande, 'gelukkig' kan zijn... Ik geloof er geen sikkepit van...
Misschien heb ik wel even in die illusie geleefd... maar het ervaren van een hart dat weer even door iemand beroerd kon worden, leert me dat 'geluk' hoedanook toch zit in het hebben van emotionele banden met anderen. Dat is als het ware de 'levensadem' van geluk...

De machthebbers - de meelopers - de onderdrukten - de dissidenten

Overal waar mensen samen zijn, vind je het terug. Mensen die de macht in handen hebben, daar een zekere status aan ontlenen, hun macht willen uitoefenen en vooral willen behouden en vandaaruit een typisch gedrag ontwikkelen. De 'gewone' mens wordt in de tang genomen, monddood gemaakt. Haantjesgedrag zet de lijnen uit wie de baas is. De enkele vermetele die durft opstaan, buigt al snel het hoofd, geïntimideerd - of erger - door al dan niet verbaal geweld.

En dan zijn er de meelopers... de kontlikkers, slechts uit op eigen gewin en de veiligheid van het eigen hachje. Zij draaien moeiteloos mee met de wind wanneer op enig moment een machtswissel plaatsgrijpt.
De groep onverschilligen kan je ook rekenen onder de meelopers. Voor hen maakt het allemaal niet uit zolang ze persoonlijk nergens last van hebben.

Tenslotte zijn er nog wat zeldzame, noem het dissidenten, die lak hebben aan het manifest machtsvertoon en die - als het de spuigaten uitloopt - opkomen voor de onderdrukte(n) vanuit een soort hogere moraal. Met zo'n dissident kan het er hevig aan toe gaan... die vormt immers een intrinsieke bedreiging voor 'het bestel'.

De dissidentstatus is een eenzame status... Hoewel aanvankelijk gesteund bij middel van vertrouwelijke boodschappen, zal hij menigmaal de arena verlaten met 'niets'. Behalve de commotie en de oprispingen verandert er niets en blijft hij alleen achter als een paria. Verguisd door de machthebbers, schichtig gemeden door de meelopers en vergeten door diegenen waarvoor hij op de barricaden ging staan. En in het slechtste geval... als hij zelf in welk opzicht dan ook, kwetsbaar was, dan heeft men die plek zeker gevonden.

En toch zal een dissident een dissident blijven.

Disappointed

Soms kan je iets nergens nog kwijt... bis

quotes that say it all...

Expecting the world to treat you fairly because you are a good person is a little like expecting the bull not to attack you because you are a vegetarian. (Dennis Wholey)

'Blessed is the man who expects nothing, for he shall never be disappointed' was the ninth beatitude. (Alexander Pope)

"Wie aan niets is gehecht, heeft geen verlies te vrezen." (Lao-Tse)

"Nergens is men zo eenzaam als in een grote stad. Wie daar het kleine nest van zijn gezin verlaat en de huisdeur achter zich sluit, wordt plotseling een silhouet in de straat, een voorbijganger, een naamloze." (Godfried Bomans)

"Veel soorten van verdriet, ik noem ze niet. Maar een, het afstand doen en scheiden. En niet het snijden doet zo'n pijn, maar het afgesneden zijn." (M.Vasalis)

Gemis...

Lang geleden dat ik hier nog was...

Soms kan je iets nergens nog kwijt... maar hier kan altijd...

'k Zag vandaag een tv-programma waarin mensen samenwerkten om een bepaald doel te bereiken. En als dat doel bereikt was, vielen ze in elkaars armen...

Ik heb er nooit zo'n last van gehad, mensen die elkaar omhelzen, maar vandaag... was het de confrontatie met een pijnlijk gemis... vooral als het duidelijk partners waren...

Maar ach... daartegenover staan al die dingen waarvoor ik blij mag zijn...
Dus... geen aandacht aan geven... het is.