Bieke's Blog

Melissa and me....

2010-06-07T00:28:00.004+02:00

Eigenlijk wil ik een link doorgeven naar een inspirerend interview met Melissa Etheridge...
Maar zonder achtergrond valt dat misschien gewoon in het ijle... Misschien is het voor mij ook alleen maar inspirerend omwille van 'mijn geschiedenis met Melissa'. Hoedanook, ik denk dat een beetje kadering op zijn plaats is...

Juli 2001... de mokerslag... en daarmee samengaand, de fundamenten onder mijn zijn worden opgeblazen. Daar begint het vreemde verhaal van mijn 'ontmoeting' met Melissa Etheridge.

Enkele maanden later... tijdens een chat zegt iemand 'waauw, wat een stem!'... en zoals dat gaat bij een chat vraag je dan verder naar wie, wat en hoe... zijn vrouw had een cd opgezet van Melissa Etheridge. Ik had nog nooit van die naam gehoord. Waarom weet ik niet, het valt ook niet te verklaren, maar ik onthield die naam.

Een aantal weken later besluit ik zomaar uit het niets een cd-winkel binnen te stappen. Had ik nog nooit gedaan. En ik ga op zoek naar Melissa Etheridge. Let wel, ik had nog nooit of te nooit een nummer van haar gehoord. De enige connectie was dat 'waauw, wat een stem' op mijn scherm tijdens een chat... Wonder o wonder, er bleken twee albums beschikbaar te zijn in de winkel! Welke moest ik nu kiezen? Ik had immers geen idee. Ik kies dus 'zomaar' op goed geluk... op de cover waarschijnlijk... of op gevoel?

Het bleek achteraf haar toen pas uitgebrachte nieuwe album Skin te zijn. Voor hetzelfde geld had ik de andere cd kunnen meenemen en dan had ik nu niet dit verhaal gehad...
Die cd was voor mij een revelatie... Oh ja, inderdaad... wat een stem... zo'n diepe beetje rauwe vrouwenstem hou ik wel van, maar het was het totaalplaatje dat 'm deed... de sfeer van de muziek in combinatie met die stem en de tekst (waar ik pas later op ging letten)... werkelijk elk nummer - op 1 na - kroop onder mijn huid... Nummers die overeenkwamen met mijn pijn, maar ook nummers van hoop om me aan op te trekken zoals Heal me (blijf ik het meest sterke nummer vinden) en I want to be in love.
Later las ik een recensie van deze cd waarin hij omschreven werd als de ultieme break-up cd. Het gros van de nummers zou dan ook ontstaan zijn naar aanleiding van Melissa's breuk met een vorige partner.

Skin was mijn break-up cd... Als een artiest je zo raakt, blijf je die natuurlijk volgen... Er kwam een nieuwe cd uit in 2004, Lucky. Totaal andere sfeer... alom opgewektheid... Melissa was opnieuw 'in love'. Ik was niet mee... Maar Giant op deze cd is wel zo'n nummer waarvan je power krijgt... een echte oppepper. Hoewel ik het altijd betrokken heb op persoonlijke kracht, vindt dit nummer zijn oorsprong in de sfeer die er heerste in Berlijn bij de val van de muur, waar Melissa toevallig bij aanwezig was omdat ze toen net daar aan het touren was.

In datzelfde jaar 2004 trad Melissa op in de Elisabethzaal in Antwerpen. Ik was erbij. Magnifique! Live is ze nog zoveel beter dan op cd. En power, power, power. Haar vertolking daar van Giant bv. was weergaloos.

Later tijdens die Europese tournee ontdekt ze iets in haar borst dat er niet hoort te zijn... Borstkanker... Uiteraard is het dan een hele tijd stil rond haar. Totdat ze optreedt tijdens de Grammy Awards van 2005. Samen met Joss Stone brengt ze Piece of my heart als tribute aan Janis Joplin . Deze video moet je echt bekijken! (ze komt erbij op 2'30) Dit is zo'n statement dat ze maakt... Kaal staat ze op het podium... kijk naar het vuur in haar ogen... en dan die schreeuw op 4'50... Dit staat zó voor kracht en doorgaan. Het uitschreeuwen van haar overwinning op borstkanker.

Ik had gehoopt dat er nog een cd zou komen met muziek geïnspireerd op die ziekteperiode in haar leven, maar die kwam er niet. Wel een soort greatest hits met een nieuw nummer dat naar die periode refereert I run for life (song begint op 2'50).

Melissa werd door Al Gore gevraagd om een nummer te schrijven voor de film An Inconvenient Truth. Met dat nummer I need to wake up won ze een Oscar. In 2007 verschijnt haar cd The Awakening waarover ik verder niks te vertellen heb.

Recent verscheen haar nieuwste cd Fearless Love. Het titelnummer lijkt dan weer aan te grijpen bij mijn huidige zelf.

En zo kom ik bij datgene waar het mij om te doen was, het interview met Melissa waarin je allerlei handvatten kan vinden om je op een of andere manier vooruit te helpen. Geen steriele theorie, maar gevoed door haar eigen levenspad. Authenticiteit staat centraal, wees gewoon wie je bent, toon wie je bent: verberg het niet als je homo/lesbisch bent, als je kaal bent dan ben je kaal en dan mag dat gezien worden, zorg in de eerste plaats voor jezelf want anders kan je niets betekenen voor een ander, stop de negatieve gedachten over jezelf, geloof in jezelf, durf ook te dromen en maak je dromen waar, durf liefhebben zonder angst...

Nieuw jaar - nieuw decennium

2010-01-03T17:59:00.003+01:00

Zo... een nieuw jaar begonnen. Een nieuw decennium zelfs.

Op persoonlijk vlak was het voorbije decennium niet een dat ik nog eens wil overdoen. Hoewel, alles is relaief natuurlijk. Qua gezondheid en (materieel) welzijn van mijn kinderen en mezelf, totaal geen probleem, en dat is natuurlijk zeer positief. Dat mag absoluut zo blijven. Op affectief emotioneel vlak was het echter een ander verhaal en de impact daarvan is toch niet te onderschatten. De weerslag daarvan op je 'welzijn' is behoorlijk substantieel.

Wat moet dat dan worden de komende jaren? Als het de voorbije paar jaar niet kon keren, hoe zou het dan in de komende periode? Waarom is het eigenlijk ook zo moeilijk om te weten wat ik echt wil? Als ik hetzelf in de hand werk om alleen te zijn met de feestdagen, waarom moet ik dan toch vechten tegen dat alleen, godverlaten gevoel? En als ik wel in gezelschap ben, waarom wil ik er dan aan ontsnappen?

Mijn leven is voor meer dan de helft voorbij, en ik moet nog beginnen leven. Maar hoe?

over sensitiviteit, intuïtie en de emotionele rollercoaster

2009-12-18T01:28:00.006+01:00

18 augustus was mijn laatste post
op dit moment is het 18 december
4 maand later dus

en op dit eigenste ogenblik realiseer ik me pas dat 18 december zo'n speciale datum is... elk jaar een beetje minder, dat wel... en deze keer zelfs bijna vergeten

Maar dit gaat niet over 18 december. Ik heb weer eens zo'n vraag - onduidelijkheid - hypothese - theorie... whatever.

Zou 'gevoeligheid', in de zin van sensitiviteit voor het wezen en de zorgen van een ander, voor de gevoelens van een ander, samenhangen met zelf zich bevinden in emotioneel woelige wateren? Zet je eigen kwetsuur je open voor het aanvoelen van de kwetsuren, of gewoon maar de worstelingen/moeilijkheden, van een ander?
Ik zou het gaan denken... En dus ook omgekeerd hé, rustige wateren maken dat er een soort barrière is waardoor je de signalen van anderen niet meer opvangt...

Maar wat dan met intuïtie? Of met 'de eerste indruk'? Is wat daarvan doorkomt dan nog wel betrouwbaar? Want mij lijken die intuïtie en die sensitiviteit toch wel samen te hangen... Als mijn sensitviteit het laat afweten, mag ik dan nog wel betrouwen op intuïtie? Of heeft 'een slecht gevoel' in dat geval te maken met mezelf en niet met de ander? Als initieel aangevoelde weerstand alleen maar toeneemt, moet ik de oorzaak daarvan dan bij mezelf zoeken, of moet ik wel terdege daarnaar luisteren en niet wegrationaliseren?

vreemde dingen....

herinnering - verlangen

2009-08-18T23:12:00.003+02:00

Mijn eerste werkdag vandaag. Een hele aanpassing na iets meer dan 5 weken vakantie...
En dus besloot ik daarnet om een wandelingtje te gaan maken, nood aan buitenlucht. Mooie zomeravond. Aangename temperatuur. En dan loop je daar door een straat met heel weinig bebouwing. De temperatuur. De sterrenhemel. De warmte die vanuit de bestrating omhoog walmt...

Wat er nog ontbrak waren de palmbomen en het geluid van de zee...

Plots qua gevoel terug op een willekeurige zomeravond lang geleden... ergens op een zuiderse vakantiebestemming...

Dezelfde aangename temperatuur...
Dezelfde rust...
De sterrenhemel...

De arm om me heen...

En de herinnering aan dat ontzettend goed gevoel dat heel die combinatie gaf...

Dat wil ik terug.

Het negatieve van het uitstekende

2009-08-12T03:00:00.001+02:00

Om de gedachte te bepalen...

Als je nooit een airco in de auto hebt gehad, ben je meer dan tevreden met 2 op elkaar openstaande vensters. Ooit wel een airco in de auto ervaren? Dan zal het hoe dan ook ondraaglijk zijn in een auto zonder airco bij mooi weer...

Zolang je geen vaatwasser hebt, mis je hem ook niet.Heb je evenwel wel een vaatwasser en gaat hij stuk, dan moet je zo snel mogelijk een nieuwe hebben, want zonder kan niet meer.

En dan nu mijn stelling: je kan eigenlijk maar beter nooit iets echt goed ervaren, want raak je het kwijt, dan is de pijn navenant en kan je nadien nooit nog tevreden zijn met iets wat minder is dan wat je had....

En nu bedoel ik geen materiële dingen, maar intermenselijke belevingen...

écht contact bijvoorbeeld... eigenlijk heb ik dat nooit met mijn ex gehad, noch met iemand anders uit mijn verleden... maar dat realiseer je je pas wanneer je dat wél met iemand ervaart... helaas stopt dat ergens op een gegeven moment...
en achteraf... verzinkt alles in het niet vergeleken bij dat ene... en weet je ook hoe zeldzaam en bijzonder dat is....

en dat de kans wel heel klein is om dat ooit opnieuw te mogen beleven... 't is immers niet iets zoals een airco of een vaatwasser die je gewoon in de winkel kan kopen...

De waarheid

2009-07-17T05:08:00.000+02:00

de tijd van woorden is voorbij
op-geschreven
moe-gelezen

genieten kan, jazeker
ja, zelfs echt
echt waar

maar altijd weer aanwezig
sluimerend
tot een woord
uitgesproken

tranen wekt
niet te stuiten

en opnieuw
en opnieuw
en opnieuw

om de waarheid
niet te vergeten

alleen is geen keuze
wel een kruis

de ochtend gloort
vogeltjes fluiten

weer een nacht

voorbij

"Nee!"

2009-06-25T20:38:00.002+02:00

Dat riep ik spontaan uit toen ik vandaag in de auto stapte op weg van mijn werk naar huis, de radio aanzette, en toen meteen hoorde dat Yasmine overleden was...
Je legt in zo'n geval direct de link naar een zelfgekozen dood... immers, te jong, laatst nog op tv aan het presenteren, niks gehoord van ziekte... en helemaal als er gezegd wordt dat ze het de laatste tijd emotioneel heel moeilijk had door de breuk met haar levenspartner... Later op de avond werd dat ook bevestigd...

En dan vraag ik mezelf af: waarom raakt me dit zo?
Ja, ik hield van haar stem, van haar stijl... so what? Zo zijn er nog wel, zonder dat zo'n gebeuren me echt zou kunnen raken, denk ik.
En oh ja, ze gaf altijd de indruk een sterke vrouw te zijn, vond ik... iemand dus die er niet zomaar aan onderdoor gaat... en verder, ik weet het niet, iets dat me aansprak zonder dat ik dat precies kan duiden.

Is het de herkenning met mijn eigen ervaring en het terugkeren naar de pijn van toen? Wéten hoe ingrijpend en hoe destructief een verlies kan zijn?

En dan hoor je in Terzake Martine Prenen over Yasmine... De kracht die ze uitstraalde wordt vernoemd... en het kwetsbare dat daarachter schuilging (belletje rinkelt)... En dan hoor je zeggen: wat ze deed,deed ze heel intens, ging ze helemaal voor, in haar muziek, in haar presentatiewerk... ze was heel intens en ging heel diep in vriendschappen en de liefde... (nog meer belletjes).
Verder nog, hoe haar relatiebreuk al de rest in haar leven betekenisloos leek te maken (nog belletjes).

Dat zal het dan wel zijn zeker? Een combinatie van al het bovenstaande en de herkenning daarvan in mijn eigen persoontje?

Maar ik denk ook verder... en vind het zo verschrikkelijk erg dat iemand die blijkbaar wel voldoende omringd was door familie en vrienden, toch niet die aansluiting, die reddingsboei, vindt of kan grijpen die je uit die diepste impasse, uit die donkerste donkerte kan halen...

Is het niet ontstellend dat relaties je zo totaal kunnen ondermijnen? Relaties zijn gewoon gevaarlijk, dat moet wel de conclusie zijn. Of nog, de liefde is gevaarlijk, dodelijk zelfs.

Lef

2009-06-06T16:55:00.003+02:00

Lef, of noem het zelfverzekerdheid, of nog, jezelf goed genoeg vinden... Het zal wel mijn eeuwige manco blijven zeker?

Gisteren zag ik een oproep van een uitgeverij voor auteurs op het vlak van mijn beroepsbezigheden. Dus niet het creatief schrijven dat ik onlangs een keer gedaan heb, maar professioneel schrijven over mijn eigen vakgebied. En dan is mijn eerste reflex: "dat is iets voor mij", om vervolgens daar direct van terug te komen: "ik ben daar niet goed genoeg voor".

Langer geleden wilde ik mij engageren om mee het beheer van een internetforum op te nemen omdat ik geloof in de waarde van dat specifieke forum. Een jaar of twee jaar lang heb ik nooit mijn kandidatuur durven stellen, want "ik ben daar niet goed genoeg voor". Intussen doe ik dat nu toch en of ik goed genoeg ben, dat weet ik niet, maar aangezien er blijkbaar maar weinige vrijwilligers hiervoor zijn, zal ik op zijn minst wel bruikbaar zijn.

Waar komt dat nu vandaan? Ooit noemde iemand - meerdere op den duur eigenlijk - mij een perfectionist, toen tot mijn grote verbazing eigenlijk. Maar misschien zit daar wel wat in en is dat ook de oorzaak van mijn terughoudendheid om me te profileren. Als ik iets doe, moet het ook goed zijn, en vaak liggen mijn normen over wat goed is misschien wel tamelijk hoog. Haal ik mijn eigen normen niet en ben ik dus niet goed genoeg.

Die cursus creatief schrijven was anders wel een les in bescheidenheid en de bevestiging van 'niet goed genoeg zijn'. In mijn eigen ogen? De interpretatie die ik eraan geef? Dat kan... maar toch...

Ik blog ook professioneel. Dat gaat in de lijn als waar die uitgeverij naar op zoek is. Toevallig wordt er naar een recente post vanuit verschillende plaatsen gelinkt en heb ik daar mooie commentaar op gekregen. Maar toch... Als ik kijk naar collega bloggers, vooral dan in Nederland, dan kan ik daar in de verste verte niet aan tippen.

Dus mij kandidaat stellen bij die uitgeverij?
Bwah... nee... Daar zou dan toch een deel van mijn vrije tijd naartoe gaan, laat ik me in mijn vrije tijd maar bezig houden met iets anders dan met mijn vakgebied...

Lef dus... of het gebrek daaraan.

De sound van goeie muziek

2009-06-05T00:44:00.006+02:00

De blonde van U2 aan het woord: eerst maken we een sound, de gitaar gaat de ene of de andere kant op, de sound levert een gevoel, een sfeer op, en daarna schrijft Bono er de lyrics voor... Dit was althans de strekking van wat hij zei (in een tv-uitzending over the making of the Joshua tree).

Dit komt nu eens precies overeen met hoe ik goeie muziek ervaar!
Ik hoor allereerst de sound, die geeft een bepaald gevoel - ik heb het nu wel uitsluitend over muziek die iets met me doet, die ergens iets raakt - pas daarna ga ik luisteren naar de tekst. Bij muziek die op deze manier mijn aandacht getrokken heeft, zullen de woorden altijd kloppen met het gevoel dat de muziek in eerste instantie al opriep.

Ik heb dit gehad bij nummers van U2, maar ook met bv. Lost van Anouk en The Immortal van Evanescence, en nog wat andere nummers.

Goeie muziek, een sound die raakt dus en daarmee de perfecte expressie is van een gevoel. De tekst komt maar achteraf.

Vlinders

2009-05-22T00:44:00.006+02:00

Ze was helemaal alleen daar in de velden. Het was een vrije dag en het mooie weer had uitgenodigd tot een lange wandeling. Liefst zocht ze de rustige wegen en veldwegen op, en dan vond ze het heerlijk als er in de verste verte niemand anders te bekennen viel. Alleen in de natuur... alleen met de eigen gedachten... de mensenstilte... het geroep van vogels boven haar hoofd...

Op het kaartje dat ze vooraf bekeken had, stond een doodlopende weg aangegeven. Een heel eind de velden in, en dan ineens niks meer. Ach, er zou wel een weggetje zijn dat de verbinding maakte met de gewone straat die een hondertal meter verder moest liggen. Dat was echter een misrekening. De weg stopte inderdaad gewoon bruusk. Wat verderop kwam men uit op de achtertuinen van een rij woningen. Geen doorgang te bekennen. Er zat dus niks anders op dan gewoon rechtsomkeer te maken. Zo erg was dat nu ook weer niet. De weg liep door vrij uitgestrekte vlaktes en over het hoogste punt van de omgeving. Met weer als dat van vandaag leverde dat mooie vergezichten.

Ze had rechtsomkeer gemaakt en even later dartelde een stel schoenmakervlinders vrolijk om haar heen. Ze hield halt om hen wat beter te kunnen bekijken. Een mooi stel vlinders... ze brachten een licht, onbezorgd blij gevoel... alsof het hart een sprongetje maakt.

Ze liep weer door. De vlinders bleven echter voor haar uit vrolijk ronddartelen, om elkaar heen fladderend en buitelend. Was dat nu wel steeds datzelfde koppel? Of waren er zoveel vlinders dat het ene koppel om de zoveel meter het andere koppel afloste?
Vreemd overigens... op de heenweg had ze geen enkele vlinder gezien. Het ging wellicht toch om één koppel dat haar dus maar bleef vergezellen. Hé, dacht ze, zou dit een bedoeling hebben? Dit opgewekte stel vlinders staat voor iets waar 'men' mij op attent wil maken? Associaties werden snel gelegd... vlinders van de hoop, van een belofte... Maar enkele meters verder was het stel geen stel meer... één vlinder bleef nog een hele tijd voor haar uit vrolijk rondfladderen. De opdoemende associatie probeerde ze te negeren... maar dat lukte niet echt. Het heeft ook geen zin bedacht ze zich... Als 'het universum' iets komt vertellen, moet je het hele verhaal nemen en niet alleen dat deel dat je zint...

Ze bereikte net weer de bewoonde wereld. De vlinder had haar al iets eerder verlaten. Ze grinnikte om zichzelf en haar vreemde associaties... maar terzelfdertijd was er dat ontegensprekelijke bewustzijn/weten van opnieuw op de grens met die andere wereld gelopen te hebben.

het gevoelsaspect

2009-04-12T01:21:00.003+02:00

Als er iets is wat ik van de zojuist afgeronde cursus gespreksvoering geleerd heb, dan is het wel dat ik nu meer dan ooit inzie dat het gevoelsaspect in gesprekken - van welke aard ze dan ook mogen zijn - het meest belangrijke is, het meest impact heeft.

Wie goed kan omgaan met de gevoelens van zijn gesprekspartner(s) - ze opmerkt en ze perfect weet te reflecteren qua lading en qua intensiteit en dat dan ook nog eens juist getimed - is diegene die het gesprek in handen heeft en het meest kan bereiken.

't Is toch een eyeopener moet ik toegeven... Ik heb de neiging al mijn aandacht te richten op het inhoudelijke, het cognitieve, het rationele... Dom, want datgene wat in de eerste plaats belangrijk is, zijn de gevoelens, hoezeer wij (ik) ook mogen denken dat die ondergeschikt zijn en eigenlijk eerder een te onderdrukken stoorzender zijn.

Als ik het zo overloop, in alle gespreksmodellen die aan bod zijn gekomen, ook de zakelijke, zijn het eigenlijk de gevoelens die de dienst uitmaken.

En als ik dan kijk naar de gang van zaken op fora - 't is eigenlijk dáár dat ik ineens 'het licht' zag - dan is het ook daar een en al emotie die hoogtij viert.
Het inhoudelijke staat eigenlijk pas op de tweede rij.

Mensen draaien zich toch echt een rad voor ogen door er vanuit te gaan dat ze rationele wezens zijn...

Twee dingen

2009-04-05T00:50:00.002+02:00

Twee dingen die me de laatste tijd opvallen.

Ik raakte vroeger gemakkelijk geïrriteerd als iemand zei me sterk te vinden. Vond het altijd de grootste bullshit, want vond mezelf alles behalve sterk. Waarom niet? Omdat ik vreselijk leed onder mijn scheiding. Lijden, pijn hebben, stond voor mij gelijk met zwak zijn. Sterk zijn betekende, daar boven staan, onkwetsbaar zijn als het ware, en in ieder geval: geen pijn lijden... sterk genoeg zijn om die pijn af te houden.
Maar nu hoor of lees ik soms verhalen van vrouwen die ook na hun scheiding zich nog vanalles laten zeggen, laten controleren, laten domineren, door hun ex, dat ik denk... ja, op dat vlak zou je me dan 'sterk' genoemd kunnen hebben. Dat moet bij mij toch ongeveer vanaf dag 1 na 'de schok' verleden tijd zijn geweest. En wees maar zeker dat dat een verschil betekende van dag tegen nacht.
Ik moet daarbij altijd denken aan de woorden van mijn vader toen ik thuis ging zeggen dat we zouden gaan trouwen... "Dat duurt geen 5 jaar. Gij geeft altijd maar toe en dat ligt niet in uwen aard." Dat niet naar 'mijnen aard' leven heb ik wel nog 19 jaar uitgehouden. Maar, geen huwelijk meer, dat stond gelijk met: 'terug naar mijnen aard'. En dat wilde zeggen: MIJN mening telt, MIJN belang telt, Bieke staat terug op de kaart en is niet langer diegene die zich schikt naar de wensen van mijnheer.
Misschien is dat voor hem wel een schok geweest? Ik zou het niet weten...
In ieder geval denk ik dat ik toch ook vrij immuun was tegen zijn kritiek ('t was eigenlijk veel erger dan kritiek...) op mijn rol als moeder. Ook dat zou ik nu bij nader inzien, als 'sterk' kunnen bestempelen... Ik ging dat vanaf toen immers invullen vanuit mijn eigen visie, niet meer vanuit een moeizaam compromis met zijn visie. 't Moet wel gezegd dat de houding van mijn kinderen mij bevestigde in mijn visie. Wat niet wegneemt dat ik mezelf niet bepaald geslaagd vind als moeder, maar dan om andere redenen dan zijn redenen. Enfin, zijn pijlen op mijn moederschap ketsten redelijk goed af op het schild van herrezen eigen aard.

Het tweede waar ik de laatste tijd mee geconfronteerd word...
Het heeft me vroeger meermaals geërgerd als mensen zeiden niet verantwoordelijk te zijn voor mijn gevoel... Ben er ooit (en wellicht meer dan eens) heftig over in discussie gegaan... (en eigenlijk vind ik dat nog altijd, dat iemand wel degelijk verantwoordelijk kan zijn voor het gevoel van een ander). En toch, ondervind ik nu iets waarbij ik diegene ben die denk (het nog niet zegt): "als dat jouw gevoel is, dan is dat jouw zaak, ik heb daar niks mee te maken". Raar om plotsklaps 'aan de andere kant' te staan...

leren schrijven bis

2009-03-21T00:18:00.002+01:00

De 3e en laatste opdracht:
Schrijf iets over iemand die ergens vertrekt om een krant te gaan kopen.
Waar het om gaat is de beweging: iemand gaat van de ene locatie naar een andere, schrijf wat er onderweg gebeurt.

Een opdracht dus met zeer veel vrijheid.

't Is klaar. En voor deze ga ik er met een zekere angst naar toe. Omdat dit stuk niet buiten mezelf staat.

Bij de eerste opdracht had ik een gebrek aan inspiratie en vond ik mijn draai niet. Dat leverde in ieder geval wel de bedenking op: ik kan eigenlijk helemaal niet schrijven.

Bij de tweede opdracht wist ik goed wat ik wilde brengen, maar kwam het er niet uit zoals ik eigenlijk gewild had. Opnieuw de bedenking: ik kan het gewoonweg niet.
Als de reacties erop vrij positief waren, dan beschouwde ik dat als een beleefde welwillendheid of dat iedereen gewoon beter gezind was dan de keer ervoor.

Maar voor deze derde opdracht heb ik risico genomen. Zoals ik al zei, het staat niet buiten mij, m.a.w. het is erg eigen. Het is ongeveer geworden wat ik wilde. Hoewel ik kan blijven sleutelen, maar in tegenstelling tot de vorige keer, is er het gevoel van "ja, het staat er zoals ik het wil brengen, het geeft de sfeer en het gevoel weer zoals het ook werkelijk was".

Als dit morgen afgeschoten wordt, zal dat niet leuk zijn...

leren schrijven

2009-03-11T00:03:00.002+01:00

Schrijfcursus is van start gegaan.
Neen, ik ga hier niet zeggen hoe het was.

Opdracht voor volgende keer is: denk aan iemand die je goed kent en die de anderen niet kennen en zet daarvan een beeld neer in 500 woorden. Voor de lezer moet het duidelijk zijn wat je voor die persoon voelt.

- zet een beeld neer
- wees concreet en specifiek
- geen ballast

Aardige opdracht wel...
't Valt alleen vies tegen als je dat probeert te doen.

Concreet en specifiek is natuurlijk ook verre van mijn handelsmerk :-)
Ik hou juist van het vage en suggestieve...
Om maar te zeggen dat ik 'bots'.

Laat

2009-02-21T01:49:00.003+01:00

Het is weer eens laat. Later dan ik dacht.
En zie, dan gaan de gedachten toch weer naar datgene wat wonder-o-wonder de laatste paar weken toch meer naar de achtergrond gedrongen was.
Dus is het tijd om te gaan slapen zou de conclusie moeten zijn...

Laat ik het over wat anders hebben... Ik zou een schrijfcursus gaan volgen schreef ik ergens in de eindejaarsperiode. Het was zeker niet een vast voornemen, meer een wild idee, meer zoiets van: ik zou nog veel kunnen leren. Maar zie, dan komt zoiets zomaar ineens aanwaaien. Alhoewel... aanwaaien is een beetje veel gezegd, aangezien er eerst nog een 'assertieve' (from me of all people) actie vereist was van mijnentwege om 'toegelaten' te worden.

Waar ben ik nu weer aan begonnen, heb ik natuurlijk al gedacht... 'k Zou er me nog altijd kunnen aan onttrekken denk ik dan. De maand maart is het wanneer het moet gebeuren. En de eerste opdracht ligt er. Schrijf een column tegen de eerste sessie.
Jaja... Ik heb nog wel even...

Waarover zou ik een column kunnen schrijven? En welke stijl hanteer ik?
Zal ik het hebben over iets actueels? De crisis? Het onbegrijpelijke geweld in onze Vlaamse samenleving? Brussel-Halle-Vilvoorde en de Vlaams-Waalse strijd?
Of zal ik het hebben over iets dat aanleunt bij mijn professionele bezigheden? Een column over Twitter bijvoorbeeld? Of Facebook?
Of zal ik het hebben over all-time and all-cultures aangelegenheden? Zoals liefde en vriendschap? Waarmee ik terug bij het begin van deze blogpost ben...

slaapwel

Plant

2009-01-26T00:09:00.002+01:00

Ach, laat ik deze hier ook maar plaatsen....

Plant

bijzondere plant
van een bijzonder iemand

oersterk
bestand tegen mijn verwaarlozing
tot op zekere hoogte
dan gaan je blaadjes hangen
je verschrompelt
troosteloos

een slokje water
en zie...
je leeft weer op
blaadjes recht
en weer fris

maar hoe vaak
mag ik je verwaarlozen
eer je...
dood gaat?

plant?
of spiegelbeeld...

letters - woorden - zinnen

2009-01-17T18:35:00.002+01:00

zo bizar...

letters maken woorden maken zinnen

drie of vier zinnen
ontsproten uit diepe pijn
geladen met emotie

dagen
weken
later
ze lezen doet de pijn
de emotie laaien
rauwe pijn

en nog weken later
zinnen
woorden
letters
ze lezen...
het lijkt steriel

emotie
pijn
slechts in herinnering

diezelfde
letters - woorden - zinnen
een wereld van verschil

bizar...
wie of wat knipt die verbinding
tussen
letters - woorden - zinnen
en
emotie en pijn?

geen illusies
verbinding
wordt ooit
wel hersteld....

Klopgeest

2008-12-27T12:13:00.003+01:00

Het gebeurde wel eens dat ik 's morgens geluiden op zolder hoorde. Alsof er beesten aan het rondcrossen waren. Te zwaar voor muizen. Nooit achtergekomen wat het was... Eigenlijk kwam dat altijd terug zo in het voorjaar, maar niet dit jaar. Maar guess what... sinds enkele dagen is het er weer. Zo rond een uur of 9, wat betekent dat het al langer er kan zijn want op dat uur ben ik natuurlijk normaal op mijn werk en in het weekend houden die beesten misschien ook weekend.

Enfin... het rondgecross is er dus weer... En gisteren werd ik zelfs onverhoeds wakker door geklop boven mijn hoofd! Echt hard geklop. Op zolder... Zo leek het toch... Maar het hield ook op.
En vandaag? Hetzelfde liedje! Eeeh... geklop dus...
Een klopgeest? Een geest die wel erg veel lawaai maakt dan.
Of heb ik gewoon teveel Allende gelezen misschien?

Wezens die mijn zolder bevolken, klopgeesten die zich daar hebben gevestigd... 't is niet zo dat ik er bang van word of zo... nee, om mij ongerust te maken is er meer nodig... een good-looking charming Franstalige tuinman bijvoorbeeld die adorerende gedichten stuurt, want dat kan echt niet kloppen. Maar goed, ik wijk af...

Dus het onverklaarbare leven op mijn zolder ten spijt, sta ik gewoon rustig op en ga ontbijten in de keuken. En dan, rustig gezeten aan de keukentafel met een kom Special K en een kop thee, hoor ik ineens nog veel luider dan op mijn slaapkamer.... GEKLOP! Vrij dichtbij... Ik kijk naar buiten en zie de staart van een ekster aan de dakgoot hangen... Mysterie opgelost! Mijn klopgeest is 'slechts' een ekster die verwoed in mijn dakgoot zit te pikken!

Zie je wel... alles is toch zo simpel verklaarbaar.
En die rondcrossende beesten op de zolder dan? Dat is gewoon de Sint die - zij het wel wat laat op het jaar - nog over mijn dak gallopeert.

En hoe zou het zijn om...

2008-12-23T10:52:00.002+01:00

En hoe zou het zijn om
al was het maar voor één dag
voor een paar uurtjes misschien

normen en waarden te vergeten
opvoeding te vergeten

te luisteren naar die andere stemmen
me over te geven aan de zinnen
verboden dromen te beleven

I'll never know...

Hoe zou het zijn?

2008-12-23T01:36:00.000+01:00

Hoe zou het zijn
als elke uitspraak oprecht zou zijn
als 'ik vind je leuk' zou betekenen 'ik vind je leuk'
en niet 'ik wil iets van je'
als 'ik bewonder je' zou betekenen 'ik bewonder je'
en niet doelbewust gevlei

Hoe zou het zijn
als ik alles onmiddellijk kon geloven
als ik alles zonder meer mocht vertrouwen

Hoe zou het zijn
om nooit meer naar achterliggende bedoelingen te moeten zoeken
om nooit meer argwanend te moeten zijn
om nooit meer alert te hoeven zijn

Hoe zou het zijn
om gewoon argeloos mensen tegemoet te kunnen treden
open en vrij
zonder nadien daarvoor afgestraft te worden

Hoe zou het zijn
als het woord 'naïviteit' betekenisloos geworden zou zijn?

Voornemens 2009 bis

2008-12-08T23:46:00.003+01:00

Ik ben eigenlijk helemaal niet zo van de voornemens.
En niet van de plannen....
Dus erger ik me als mijn kinderen vragen wat mijn plannen zijn voor Kerstmis en/of Nieuwjaar.
IK PLAN NIET!
Ik hou niet van plannen.
Daarom ook dat mijn ex en ik totaal niet bij elkaar pasten. Hij was van de plannen...
Soit...

Bij mij valt iets gewoon in.
Gewoon.
Zomaar.
Ineens.
Op een gegeven ogenblik.

Zoals vandaag dus.
Zoals de Thailandreis vorig jaar.

Ik zag een boek van zoon.
Over stijl.
Gekregen van zijn meter.
Voor sinterklaas.
Zoon studeert voor journalist....
Oh... dacht ik... moet ik eens lezen...
En vervolgens: ik moet maar eens een schrijfcursus gaan volgen.

Voilà.
Een schrijfcursus.
Ik schrijf al van in het 1e leerjaar.
's Avonds aan de keukentafel.
Hele verhalen.
Later zou ik boeken schrijven.
Jaja...

Nu is dus later.
Het is al lang later...

Ik schrijf.
Jawel.
Maar geen boeken.
Ik blog.
Ik forum.
Is dat een werkwoord, forummen?
Ik mail.
Ik schrijf handleidingen.

En nu is het misschien wel eens tijd om eindelijk, eindelijk...

TE LEREN SCHRIJVEN!

voornemens 2009

2008-12-07T22:47:00.002+01:00

In praktijk zetten van het volgende...

"The most exquisite paradox ...as soon as you give it all up , you can have it all ... "

Zal wel niet uitkomen, want dan verwachten we weer iets en verwachtingen zijn er om niet voldaan te worden.

Eigenwaarde en zelfvertrouwen maken het leven 'licht'?

2008-11-06T00:33:00.001+01:00

Een reactie op mijn blogposting over overgevoeligheid is de aanleiding tot deze post... In die reactie werd gesteld dat een te grote gevoeligheid zou te wijten zijn aan een gebrek aan eigenwaarde en zelfvertrouwen.

Het was een nadenkertje...

Wat er ook gebeurt, als je maar genoeg eigenwaarde en zelfvertrouwen hebt, kan je het aan en kan je verder werd er gezegd.
Dit wil ik eigenlijk niet contesteren... maar, aankunnen en doorgaan staat nog niet gelijk met 'luchtig' en 'gezwind', zonder pijn doorgaan...

Waarom zou een behoorlijke dosis eigenwaarde en zelfvertrouwen een bescherming vormen tegen de pijn van verlies van een geliefd iemand?
Staat eigenwaarde en zelfvertrouwen dan gelijk met zelfgenoegzaamheid? Men heeft genoeg aan zichzelf alleen, en anderen vormen slechts een decor die het geheel wat opfleuren, leuk voor zolang het duurt maar ten allen tijde vervangbaar door andere exemplaren?

En is het dan zo dat iemand die een ander diep in zijn hart draagt, een tekort aan die eigenwaarde en dat zelfvertrouwen moet hebben? Waarbij ik hier dus impliciet de gevolgtrekking maak dat iemand verliezen die diep in je hart zit gepaard gaat met pijn.

Ik dacht het niet...

Het is niet omdat je pijn lijdt dat je geen eigenwaarde of zelfvertrouwen zou hebben. Natuurlijk 'kan je het aan' en ga je verder. Wat kan je anders?

Nee, ik kan er me niet in vinden dat voldoende eigenwaarde en zelfvertrouwen je immuum zou maken voor de pijn van verlies.

Schrijven is...

2008-10-29T00:52:00.002+01:00

"Schrijven is langdurig je blik naar binnen richten, een reis naar de donkerste holen in jezelf, een langzame overpeinzing"

uit Paula van Isabel Allende

Deze moest ik even vastleggen...

vrijdagavond-zaterdagmorgen-zaterdagavond...

2008-10-18T00:34:00.004+02:00

De werkweken worden alsmaar drukker. Geen tijd om tijdens de week nog stil te staan bij 'eigen' dingen... dankbaar (?) opgeslorpt door de serieux van de werkcontext... Maar dan is het vrijdag (of zaterdagmorgen doezelend, of zaterdagavond)'... niks speciaals te doen... en dan komt het... het gemis, het afgesneden zijn van what really matters', het verdriet om wat verloren is... het verdriet om wat niet kan zijn...

Het reflecteren ook over de relativiteit van de waarde van mijn werk... Oh ja zeker... ik ben met een zekere passie bezig met mijn werk, maar wat is op de keper beschouwd het belang ervan? Het houdt me bezig, het houdt me van het bovenstaande af, maar wat is uiteindelijk de waarde ervan? Beperkt, zeer beperkt. Niet thuis horende bij 'the things that really matter'.

Maar wat is er nog dat really matters? Dát is nu net het confronterende en pijnlijke op momenten dat ik niet in beslag genomen wordt door 'so called important things', dat er niks is dat nog really matters. Laat staan dat ik zelf zou 'really matter'.

Op tijd en stond word ik er met de neus opgedrukt - zoals vandaag - kan alleen op mezelf rekenen. Dat is de enige certitude.

Een gelukkige verjaardag...

2008-10-09T23:33:00.002+02:00

Een gelukkige verjaardag aan een van mijn meest trouwe lezers!

Kees, ik ben je niet vergeten. Het was een zeer drukke werkdag en nu zit ik op mijn werkpc waardoor ik je e-mailadres niet bij de hand heb. Dus dacht ik: op de blog dan maar ;-)

Hoop dat je een fijne dag hebt gehad!

Overgevoeligheid

2008-10-04T03:02:00.002+02:00

Ik las daarstraks met bijna verbijstering over overgevoeligheid voor zintuiglijke prikkels en hoe men dan poogt om het zo te arrangeren dat het draaglijk blijft. Met verbijstering omdat ik me het beschrevene nauwelijks kan voorstellen.

Anderzijds... ook daarstraks... behoorlijk geraakt door een reactie ergens, waardoor mijn redelijk positief en opgewekt gevoel van de laatste weken als sneeuw voor de zon verdween en plaats maakte voor... nah ja...

En dan... nu zopas... daagt het me... ik lijd ook aan een overgevoeligheid... geen zintuiglijke... maar een emotionele... En net zoals die anderen een way of life zoeken om de toevloed aan zintuiglijke prikkels te beperken om het voor hen leefbaar te houden, doe ik dat ook door zo goed en zo kwaad het kan emotionele afstand proberen te houden in nieuwe contacten.

Meer dan eens keek ik met verwondering toe hoe mensen na een pijnlijke breuk het toch aandurven om opnieuw een emotioneel engagement aan te gaan. Het gros van die nieuwe verbindingen loopt later toch weer uit op een nieuwe breuk. En zelfs dan aarzelt men niet om 'opnieuw te beginnen'. Dan vroeg ik me af: voelen die dan niet die pijn zoals ik die voel? Doet het hen gewoon minder pijn? Ik heb ook wel eens gedacht dat ze gewoon vrij oppervlakkige banden aangaan. Niet diep gaan, de ander niet écht dichtbij laten komen.
Maar de verklaring moet dus gewoon domweg zijn dat ik overgevoelig ben aan dat soort pijn, dat ik inderdaad 'meer' voel dan zij... En dat zij mijn afschermmechanisme niet kunnen begrijpen, het zelfs fout vinden ('afscheid hoort gewoon bij het leven, my dear') omdat zij niet lijden aan die overgevoeligheid.

Drukte

2008-09-23T23:43:00.003+02:00

De drukte van het gewone werkregime is weer begonnen. Het maakt dat er me niet zoveel bezig houdt behalve werkgerelateerde dingen. Geen tijd om na te denken of te piekeren. Of ook: werk slorpt mijn aandacht, tijd en passie op. En van de andere kant, ik heb niet zoveel aandacht nodig... het beetje dat sommige mensen mij geven - en zelfs gewoon maar positieve contacten met collega's - is al voldoende om niet in dat eenzame verlaten gevoel te belanden.
Ik zou moeten studeren maar kom er niet aan toe. Moet ik toch eens werk van maken...

Er is misschien een nieuwe verre reis in het vooruitzicht. Naar een niet alledaagse bestemming. En niet via een klassieke reisorganisator. Zin om me erin te gooien, maar als het concreter wordt, zullen de bezwaren (=angsten) nog wel komen denk ik zo. Eerst maar eens afwachten. Maar moest dit doorgaan... dan bewijst dat toch maar dat het leven van toevalligheden aan elkaar hangt. Nooit echt werkelijk gedroomd van verre reizen... nooit mijn streven geweest... maar zie, door veeleer toeval is de reis naar Thailand er gekomen. En moest nu die nieuwe reis doorgaan, dan is dat ook puur toeval. Na Thailand had ik best wel zin om nog te reizen. Bestemmingen kon ik me ook gerust indenken, maar de reis die nu mogelijk in het verschiet ligt, hoort zeker niet bij mijn todo-lijstje. En toch klinkt het aanlokkelijk... én avontuurlijk.

Stelling: als een mens gepassioneerd is door wat dan ook, hebben donkere gevoelens geen kans

ach ja... 't zal wel tijdelijk zijn... tot wanneer ik de waarde van waar ik mee bezig ben niet meer zie en verlang naar dieper contact dan het redelijk oppervlakkige... en dat komt toch...

Hechting

2008-09-06T15:10:00.000+02:00

Afscheid nemen, het is iets waar ik onnoemlijk veel moeite mee heb. Afscheid in de zin van loslaten van iemand waar ik aan gehecht ben. Ik vind het vreselijk, het doet zeer, I hate it.

Gelukkig hecht ik me niet gemakkelijk. Niet vaak zou ik beter zeggen. Maar in het me gaan hechten ligt wel meteen de toekomstige pijn verscholen. Want om een of andere stomme reden is de 'verbondenheid' altijd maar tijdelijk.

Zit ik dan nog midden in zo'n rotproces van loslaten, komen daar zomaar ineens niet 1 maar liefst wel 3 personen omzeggens tegelijkertijd mijn leven binnenwandelen. Op zich niks mis mee, maar... ik zie het gevaar al opdoemen... Het zijn 'potentiële hechtingsgevallen' om het zo maar te noemen. Ik zie een oranje knipperlicht... OPGEPAST, GEVAAR!

Aan mij om hechting te vermijden en toch volwaardig aanwezig te zijn.
Nou ja, ik loop eigenlijk op de zaken vooruit. Maar er is al dat knipperlicht...

Verlof en verlamd enzo

2008-09-04T23:12:00.002+02:00

Ik had nog verlof genomen deze week. Alleen morgen moet ik werken (en dus zou ik nu eigenlijk beter gaan slapen).
Had nochtans de bedoeling om enkele dagen weg te gaan... Is er niet van gekomen. Om een of andere reden lijkt het maar niet te willen lukken om echt eens alleen weg te gaan. Gezien het weer heb ik wel gedacht: gelukkig ben ik niet weg :-)
Maar zo is dit verlof geweest zonder echt verlof te zijn... teveel, echt teveel, met mijn werk bezig geweest. Niet zo slim eigenlijk.

Ik zou beter eens een soort tjdsframe opstellen:
uur A - uur B: werkdingen
uur C - uur D: huisdingen
uur E - uur F: studie
uur G - uur H: fora e.d. (persoonlijk)
...

met een duidelijke inperking van aantal pc-uren en me daaraan dan ook strikt houden...

En verder wil ik weg... ik wil reizen, wil nog iets van de wereld zien.
Nu nog die verlamming kwijtraken zodat er ook werkelijk nog eens iets gebeurt.

radiostilte

2008-08-23T03:37:00.001+02:00

Ja, het is wat stil van mijn kant...
Omdat ik weet dat er een paar mensen haast dagelijks komen kijken hier, vind ik dan weer dat ik toch íets moet schrijven.

Op zich is dat eerder een goed teken, die radiostilte. Immers, mijn schrijfbehoefte blijkt recht evenredig te zijn met de mate waarin ik me rot voel. Of heeft het niet daarmee te maken maar wel met de mate van emotionaliteit? Ik vraag me nog steeds af of ik ook de nood aan schrijven zal voelen bij belangrijke positieve gevoelens. Ik heb geen idee...

Er is nochtans nog altijd een belangrijk issue... maar ik verhinder dat het te zeer invloed heeft op mijn welbevinden. Tenminste, dat probeer ik dan toch. En dat lukt ook vrij aardig, zij het niet altijd helemaal...

Wat me op dit moment zou kunnen bezig houden: waarom ga ik niet op tijd naar bed?
Mijn eerste werkweek na de vakantie zit erop en het was wel er meteen weer invliegen. Toch had ik slechts nachten van 5 à 6 uur. Dan neem ik me elke avond opnieuw voor om op tijd (= vóór middernacht) te gaan slapen, maar nooit, NOOIT, wil dat lukken. Waarom is het zo moeilijk om dat bed op te zoeken? Ik moet eerst omvallen... En nu het morgen geen werkdag is, kom ik al helemaal niet dat bed in...

Een ander iets waar mijn gedachten naar uitgaan... zal ik nieuwe mensen in mijn leven toelaten? De mogelijkheid lijkt er te zijn, en dat doet me wel plezier, maar aan de andere kant... iedereen verdwijnt ook altijd maar weer :-( en daar kan ik niet mee omgaan, behalve wanneer ik ze voldoende ver van mijn hart kan houden.
Soms denk ik dat ik de truuk te pakken heb... gewoon genieten van aangename momenten zonder dat de gedachte aan verlies ervan bedreigend voelt.. maar dat is niet gemakkelijk... De mate waarin dat lukt schijnt samen te hangen met de mate waarin ik me ok voel.

Enfin... ik val om, ik zal dus maar eens bedwaarts keren... Gedachtenloos in slaap vallen, zal wel lukken nu, nietwaar?

Moodswings?

2008-08-13T02:23:00.002+02:00

Weet je, ik snap er eigenlijk niks van, van hoe een mens qua gevoelsbeleving in mekaar zit...
Ik heb een rotperiode van weken, nee maanden, achter de rug van me ongelukkig, slecht, miserabel, eenzaam enz voelen. Dat klonk wel door in wat ik hier schreef denk ik. Maar nu, sinds wanneer eigenlijk... begin augustus of zowat... is dat verdwenen. Zonder aanleiding, zonder aanwijsbare reden, zomaar.
Niet dat het nu ineens de ultieme vrolijkheid zou zijn, zeker niet, maar dat 'bezwarende' is er op dit moment niet meer. In mijn situatie of in mijn omgeving is er niks veranderd, dus daar ligt het niet aan.
Dat soort niet te verklaren stemmingswisselingen vind ik tergend... En dat nu niemand het waagt om te zeggen dat het dan onbelangrijk is. Mijn negatieve gevoelens zijn zeer reëel, veroorzaken veel 'distress' en aan een opmerking als 'ach, het gaat ook weer over' heb ik totaal geen boodschap.
Ik heb nu meer zoiets van: 'voor hoelang? want alle elementen die me naar beneden halen, zijn er gewoon nog steeds... zoals ik al zei: er is in mijn situatie of omgeving niks veranderd.

Het zou goed zijn als ik wat meer controle had over mijn gemoed.

Openheid

2008-08-10T20:51:00.000+02:00

Het virtuele wereldje is een raar wereldje... Roep je bij de ene vooringenomenheid en geïrriteerdheid op, bij de andere is het totaal anders. Die vindt je schrijfsels dan weer, ook na jaren, nog steeds interessant en herkenbaar.
Van de ene krijg je het verwijt niks van je te laten kennen terwijl de andere je juist bewondert om je openheid. Dit soort contrast is wel erg frappant. De verwondering voorbij, is mijn verklaring dat de eerste er gewoon niks van begrijpt van wat ik schrijf en de tweede dus wel.

Ik ben me ervan bewust dat mijn laatste berichten vrij somber zijn. Dat een aantal mensen daarvan schrikken, kan ik wel begrijpen. De verrassing was des te groter toen iemand me meldde het niet zo diep treurig te vinden. Ik denk dat zij het gewoon erg goed aanvoelt... En toen kwam het 'gesprek' op openheid. Ik wilde haar visie op mijn zogenaamde openheid wat temperen door aan te geven dat ik irl eigenlijk erg gesloten ben. Maar toen kwam er een uitspraak de nu al 2 weken geregeld terug in mijn hoofd komt spoken: "als je op 1 plaats open kunt zijn weet je wel dat het ergens in je zit he"

Het brengt me terug naar mijn kindertijd... Ik babbelde er blijkbaar nogal op los met mensen tot ergernis van mijn moeder. Ik moest niet zoveel vertellen, ik moest geen gazet zijn enz. Betekent dat misschien dat ik 'van nature' dus wel open ben, maar dat dat door mijn 'opvoeding' afgeleerd werd? En dat de anonieme en daardoor veilig geachte internetomgeving me de gelegenheid gaf mijn eigen natuur opnieuw te beleven? Met zelfs de consequentie dat als virtueel reëel werd, er nog meer openheid mogelijk werd dan die die virtueel getoond werd. Openheid in gradaties dus, maar dat is niet echt vreemd denk ik.

Niet dat het zoveel belang heeft, maar 't zijn toch vragen die nu even in mijn hoofd spelen.

betrouwbaar

2008-07-22T01:43:00.005+02:00

Ik heb nog eens een tentamen afgelegd... Dat maakte dat ik de afgelopen 2 weken o.a. me heb moeten toeleggen op 'betrouwbaarheid'. In het kader van psychologische testen dan, maar 'k grijp dit graag aan om dit stukje in te leiden :-) Betrouwbaarheid is dan de mate waarin bij herhaalde testafname hetzelfde resultaat bekomen wordt...

De betrouwbaarheid waar ik het nu over wil hebben slaat niet op testen maar op mensen... Het gelijklopende evenwel is dat je bij een betrouwbare test kan rekenen op een geloofwaardig (betrouwbaar) resultaat en dat je bij een betrouwbare persoon kan rekenen op zijn/haar gedrag... 'Rekenen op' dus.

Ik wou dat er wat meer mensen op mijn pad zouden komen waarop ik blindelings zou kunnen rekenen... Dat beloften nagekomen worden of dat, wanneer dat om wat voor reden dan ook niet kan, dat dat dan even gemeld wordt. Niet dat ik er nog zoveel problemen mee heb... ervaring heeft me geleerd nooit nog zomaar te 'vertrouwen'. Het woord of een belofte van een ander heeft zelden de waarde van mijn woord of belofte.

Ik blijf het wel vreemd vinden... Als ik iemand iets beloof, dan voel ik me ook verplicht om die belofte na te komen, of het nu om iets groots of kleins gaat. Voor anderen werkt dat blijkbaar vaak niet zo. De belofte is nog niet uitgesproken of ze zijn ze alweer vergeten. Snappen doe ik het niet, maar goed, het blijkt een gegeven te zijn. Ik heb dus geleerd niet voort te gaan - niet te betrouwen op dus - op beloften van anderen. Ik heb geleerd te betrouwen op de onbetrouwbaarheid van anderen... Het is zeker wel een bescherming tegen pijn en teleurstellingen, maar 't neemt niet weg dat ik wel snak naar 'betrouwbare' mensen... Het zou zo veel makkelijker zijn... het zou zo'n verademing zijn... het zou zoveel rust geven... Een woord is een woord, en daarop kunnen rekenen. Zowel wat betreft beloftes als wat betreft de eerlijkheid van het gesprokene.

Op de wei...

2008-07-15T02:16:00.000+02:00

Op de wei van Werchter
Prachtige zonnige dag
Wat een geluk na zo'n sombere regenweek

Tussen de massa
Meer dan alleen
Tranen in een genietende zorgeloze mensenzee

Gelukkig is daar de zon
En dus donker gekleurde glazen
Het vocht kan zweet zijn, toch...

Vechten tegen dat gevoel
Vakantie, zon, Werchter en muziek
Dat is alleen genieten toch?

James Blunt
De enige die voor even mijn volle aandacht heeft
Een magistrale beklijvende vertolking van... Goodbye my lover

Ik sta in de massa
Maar behoor er niet toe
Dissociatie

Medegezel besluit vroeg naar huis te gaan
Letterlijk achtergelaten
Reeds meermaals geleerde les: geen verwachtingen, geen vanzelfsprekendheden

Er is geen massa
Er is alleen ik
En verder niemand

Die gedachte moet ik weren
Anders komen de tranen weer
En in de schemering geen donkere glazen

Nee, ik moet niet alleen gaan reizen
Want dan ga ik nog meer tranen tegemoet
Telkemale opnieuw de spiegel van eenzaamheid

De onbegrijpelijke contradictie
Alleen zijn opzoeken
De pijn van me alleen te weten

Wat is er het eerst?
De waarneming of de gedachte?
Zie ik elkaar liefkozende mensen of is mijn focus daarop gericht?

Passend in zelfbeklag
Mijn eenzaamheidsgevoel uitvergrotende
Iedereen heeft het, behalve ik

Maar ik ben te moeilijk
Niet toegankelijk
Afhoudend

Eigen keuze dus
Niet willen
En toch willen

Of niet weten wat te willen?
Het onmogelijke willen?
Ik moet leren dat ik mijn eigen alfa en omega ben...

Tjonge...

2008-07-07T01:22:00.002+02:00

Als ik zo de titels afloop van mijn voorbije berichten... me herinnerend waarover het ook alweer ging...tjonge tjonge... je zou er acuut depressief van worden...
Ook al ging het over wat me bezig hield, toch schept het een somberder beeld dan dat het werkelijk is.

Of ligt het maar aan mijn stemming van het moment?

De ene dag kan ik me immers totaal moedeloos voelen, eenzaam en verlaten, en de andere dag - zoals vandaag - maakt dezelfde concrete situatie niks uit...
Een dag zonder een woord gezegd te hebben... een dag compleet alleen dus zoals al wel vaker gebeurt, maar zonder mezelf zielig te vinden. Gisteren was overigens ook zo'n dag, al stond toen ineens 's avonds wel jongste zoon daar en is die ook nog de hele avond gebleven.

Confrontatie met weer maar eens die kloteziekte bij iemand die ik ken, maakt dat ik weer besef hoe gepriviligieerd te zijn... Geen ziektes bij mezelf of mijn kinderen, financieel alles ok, vergeleken met zovele anderen een ware luxesituatie...
En opnieuw het besef: ik moet zien zoveel mogelijk te genieten zolang het kan...

Ik las vandaag ook grote stukken terug van mijn reisblog van vorig jaar... wat was dat toch een geweldige reis... en wederom, wat een luxe om dat te hebben mogen meemaken. Mijn stijl van schrijven... zo anders als hier... Het positieve, het genieten, de verwondering, het opslorpen als een spons van al het mooie... Ik wil nóg... Wat let mij? Tja... de wetenschap dat het niet hetzelfde zou zijn alleen... Dat het kunnen delen van de ervaring met mensen die dichtbij je staan, die je dierbaar zijn, essentieel is...
En toch heb ik de afgelopen weken zitten kijken om deze zomer nog ergens naar toe te gaan... alleen dan weliswaar... Wat tot voor kort nog ondenkbaar leek, wil ik nu toch overwegen. Ik moet het dan maar leren om ook geheel in mijn eentje te kunnen genieten. Zou dat echt kunnen lukken?

En terwijl ik dit zit te typen, wordt het me te machtig en is het gevoel van eenzaamheid prominent daar... maar anderzijds ook het besef gezond te zijn en alles te kunnen doen wat ik maar wil...

Memorabele maand?

2008-06-28T02:03:00.003+02:00

De maand juni is ten einde. De maand waarin een einde kwam aan een periode van ongeveer 8 maand die in het licht stond van hoop, van dromen en van een voorzichtig geloof in de mogelijkheid van een niet-eenzame toekomst.
Het is weer weggemaaid... maar, zoals ik schreef, 't is allemaal niet zo erg. Peanuts... Ondanks tranen 's avonds en in de file. Het is niet erg. Het is wat het is.

Alleen is het zo dat alles dan weer relatief van waarde wordt... Werk? Heeft het zin om daarin mijn passie te leggen? Als ik daar verdwijn, ben ik ook zo weer vervangen... Dus, wat ben ik eigenlijk waard? Niks dus.

Conclusie: criterium om ergens mijn passie in te leggen, moet zuiver egoïstisch zijn: "wat zit er voor mij in qua gevoel?"

Ik had overigens afgelopen week een lastige confrontatie met mijn (nieuwe) diensthoofd waardoor ik ging denken ook vooral niet te moeten verwachten om nog veel voldoening uit mijn job te halen en dus daar niet mijn passie in moet gaan leggen. Toen ik later deze week mijn gevoel hierover ventileerde tegenover mijn 'oude' diensthoofd, zei die dat het normaal was wat er gebeurde want dat ik een bedreiging was voor dat nieuwe diensthoofd. Ik ontkende dat direct omdat ik helemaal geen ambitie heb voor die functie, maar hij bedoelde het anders. Ik ben een bedreiging omdat ik een te grote kennis heb... En toen ik daarover nadacht, moest ik hem gelijk geven... Nah ja, blijft natuurlijk dat ik toch maar niet teveel waarde moet gaan hechten aan mijn werk. Als het erop aan komt, is het toch niet je expertise of bekwaamheid die telt, maar de belangen van de persoon of personen boven je. Ik moet dat leren loskoppelen: geen waardering of steun krijgen betekent niet noodzakelijk dat ik professioneel niets zou voorstellen.

Soit... een veel te lange uitwijding...
't Is maar om aan te geven dat alles zo verdomd relatief is.
Wat rest er dan nog? Alleen maar instant genot zeker? Waarmee ik eigenlijk bedoel dat alleen mijn eigen voldoening en mijn eigen waardering van mezelf, van belang zijn en niet het oordeel van een ander. Of dit nu om privé-aangelegenheden gaat of om een professionele context.

Het is niet voor me weggelegd

2008-06-17T00:14:00.003+02:00

De dingen die me bezig houden... dat is het thema van deze blog. Welnu, 'het is niet voor me weggelegd'... dat is wat me de laatste dagen bezighoudt...
Wat is niet voor me weggelegd? De liefde...
En het is pijnlijk om dit te schrijven.

Want alhoewel je je geloof erin verstandelijk al lang hebt verloren, gevoelsmatig verlang je er toch naar. In welke tekst staat het ook alweer? "Als ik de liefde niet heb, dan ben ik niets" En zo is het... het lijkt iets onmisbaar...

Goh ja, er zullen er zijn die zeggen: "liefde geef je". Wel ja, in dat geval moet ik dan maar concluderen dat ik het niet kan... en dus zit het er voor mij niet in.

Rest: deal with it

Een leven zonder liefde. Dan maar proberen te vullen met... ja wat? 't Wordt alsmaar moeilijker om voldoende voldoening te halen uit werk of studie... en toch is er geen andere keuze... passie zoeken in activiteiten... maar wel liefdeloos.

Verdriet is niet erg

2008-06-10T23:31:00.003+02:00

Is het niet een beetje raar?
Mijn scheiding heeft er diep ingehakt en blijkbaar betekent dat dat elke moeilijkheid, elke pijn, elk verdriet enz. afgewogen wordt aan de pijn van toen... en zo valt alles steeds in het niet, want alles is peanuts vergeleken met toen.

Is dat dan wat bedoeld wordt met 'er sterker uitkomen'? Je kan zowat alles dragen immers... 't is toch altijd minder erg dan dat ene dat zo verschrikkelijk was...

Zo merk ik dat ik vol verdriet zit en tegelijkertijd denk: 't is niet erg...

Naarmate de tijd verstrijkt besef ik meer en meer dat ik behoorlijk zwaar depressief ben geweest. Dat maakt ook een verschil... of misschien is dat juist het verschil waar ik het hier over heb... verdrietig en depressief zijn hele verschillende dingen... tenminste, depressie houdt ook verdriet in (denk ik), maar verdriet kan natuurlijk bestaan zonder depressie.

En dus denk ik bij mijn verdriet: "het is niet erg", omdat ik het zware donkere sombere van depressiviteit er niet bij voel...
Zou dat een juiste analyse zijn?

Het is wat het is

2008-06-08T23:13:00.002+02:00

In mijn meest eenzame momenten de muziek die paste...
Nu lijkt het alsof het een vooruitblik was.

Solitude (Evanescence)

How many times have you told me you love her
As many times as I've wanted to tell you the truth
How long have I stood here beside you
I live through you
You looked through me

Ooh, Solitude,
Still with me is only you
Ooh, Solitude,
I can't stay away from you

How many times have I done this to myself
How long will it take before I see
When will this hole in my heart be mended
Who now is left alone but me

Ooh, Solitude,
Forever me and forever you
Ooh, Solitude,
Only you, only true

Everyone leaves me stranded
Forgotten, abandoned, left behind
I can't stay here another night

Your secret admirer
Who could it be

Ooh, Can't you see
All along it was me
How can you be so blind
As to see right through me

And Ooh, Solitude,
Still with me is only you
Ooh, Solitude,
I can't stay away from you

Ooh, Solitude,
Forever me and forever you
Ooh, Solitude,
Only you, only true

Oh ironie...

2008-06-03T00:57:00.000+02:00

Dan vind je dat je iemand een hart onder de riem moet steken... ook al ken je die persoon helemaal niet, maar de gevoelens waren te vertrouwd uit 'vervlogen' tijden, dus denk je te moeten overbrengen dat het anders kan door te kijken naar wat positief is en dat ook zo te waarderen... om nog geen half uur later zelf overspoeld te worden door diezelfde negatieve gevoelens uit de vervlogen geachte tijden... Oh ironie...

Merkwaardig in feite hoe weinig er nodig is om ineens met (redelijk) 'licht' gemoed door het leven te gaan... een schijn van perspectief, een schijn van hoop, kan voldoende zijn... Maar als die dan ineens weggemaaid worden, is het terug naar af en drijven de donkere schaduwen spoorslags weer binnen om je meteen in hun greep te nemen, gretig geholpen door reeds wachtende demonen uit andere spelonken van de afgelopen tijd.

Opgeslokt door het niets...het oord waar er niets is... en waar vooral niemand is.

Maar kom... been there... I can handle it... this is it, en meer is er niet, punt.

Oh ironie bis... uitgerekend vandaag werd ik wat moedeloos van iemand anders blog... omwille van de zwaarmoedigheid en het steeds weerkerende patroon van gebeurtenissen met de daaraan gekoppelde emoties... En zie mij nu... doe ik niet haast hetzelfde? Ach ja, niet wat betreft gebeurtenissen, of toch niet helemaal, maar qua gevoelens en reactie en denkpatroon... het komt steeds weer terug.

In de aanbieding...

2008-05-28T21:07:00.002+02:00

Toen ik me nog maar net op het www begeven had met als doel lotgenoten te vinden om vooral over gevoelens bij een relatiebreuk te praten, hoorde ik al snel verhalen van mannen aan wie vrouwen zich bij bosjes (bij wijze van spreken dan)'aanbieden'. Ik las of beluisterde die verhalen altijd met een grote dosis scepsis... 'Het zal wel' dacht ik, 'de wens is de vader van de gedachte'... mannen die het nodig hebben voor hun gevoel van eigenwaarde dat ze ruimschoots vrouwelijke aandacht krijgen...
Ik kon het me niet zo goed voorstellen dat er inderdaad vrouwen zouden zijn die zich wetens en willens opdringen aan mannen.
Maar die verhalen kwamen hardnekkig met enige regelmaat terug, en ook onlangs nog hoorde ik iemand iets zeggen over een man die 'belaagd' wordt en vrouwen die zich aan zijn voeten werpen.
En dan denk ik... wat is dat toch? Wat voor vrouwen zijn dat dan? En waarom doen ze dat? Zijn het dan vrouwen die zich maar compleet voelen wanneer ze mannelijke aandacht krijgen?

En dan kom ik weer terug bij mezelf... en vraag ik me af... maar wat nu als je als single vrouw niet zo wanhopig op zoek bent, en dan toevallig op een keer iemand tegenkomt die 'iets' veroorzaakt, wat doe je dan? Natuurlijk wil je niet bij die horde vrouwen horen die zich amechtig storten op elk mannelijk exemplaar dat passeert. Maar wat dan wel? Gegeven zijnde dat je dus juist niet zomaar te kennen wil geven dat de man in kwestie je 'iets' doet, wat moet je er dan mee? En wat is dat 'iets'? Is dat 'iets' eigenlijk wel betrouwbaar? En gaat dat niet gewoon over?
Van de andere kant, ook gegeven zijnde dat dat 'iets' (wat het dan ook moge zijn) slechts tot iets kan leiden - en dus pas dan aanleiding mag geven tot enige vorm van actie - wanneer de ander datzelfde 'iets' ervaart, ga ik er maar vanuit dat die dingen dan wel vanzelf komen?
Een vraagteken, ja... want herinner ik me niet ooit een avond waarop ik op zijn minst een half uur (als het geen uur was) naar dit scherm zat te staren, wachtende tot iemand die online was op msn, iets zou zeggen... want ja, ik ga mezelf niet opdringen... maar die ander zei niets... en dat later bleek dat hij toen, net als ik, naar zijn scherm zat te staren, wachtende... jawel... wachtende tot ik iets zou zeggen... Dat schiet natuurlijk ook niks op.

Probleem: hoe maak je een omelet zonder eieren te breken?

niet langer gewenst

2008-05-18T13:16:00.002+02:00

Iets loslaten... wat heb ik er toch altijd moeite mee...
Het begint eigenlijk al bij doodgewone spullen... moeilijk iets kunnen wegdoen...
Het wordt pas echt erg als het om niet-materiële dingen gaat. Mensen dus...individueel of bepaalde groepjes...

Waarom is het eigenlijk zo moeilijk om een deur dicht te trekken wanneer je toch overduidelijk voelt dat men je buitenkijkt? Waarom blijven hangen waar je niet langer gewenst bent, er niet langer bijhoort?
Omwille van het gezamenlijke verleden? Ja, dat moet het wel zijn... En als iets waarde voor mij had, blijft dat toch ook zo en kan ik moeilijk loslaten, ook al is die waarde dan in het nu verdwenen. Maar het heeft iets masochistisch... door te blijven hangen, krijg je steeds opnieuw de confrontatie met het ongewenst zijn... Dom dus...

Ach ja, ergens is er ontegensprekelijk ook dat telkens weer ertegenaan lopen dat de waarde van 'leuk' gevonden worden zeer relatief is, want het blijft nooit duren. Het zal wel aan mij liggen, maar snappen doe ik het niet aangezien ik toch niet verander tussen tijdstip A en tijdstip B... ik blijf altijd mijn eigenste zelf...

Ik kan me er dan soms ook over verwonderen dat er een aantal mensen zijn die deze blog blijven volgen... jarenlang al, zelfs na lange periodes van inactiviteit van mijn kant. Wat maakt dan dat zij iedere keer weer de moeite nemen om hier te lezen? En hoelang gaan ze het nog uithouden, vraag ik me dan af vanuit mijn 'telkens weer ertegenaan lopen'...

Torn...

2008-04-29T00:22:00.003+02:00

Om mezelf te quoten:

ik weet het nu wel... dat wat me bezighoudt, het houdt mij alleen bezig... Dat waarmee ik worstel... het is uitsluitend mijn worsteling, who cares verder?

Het is soms om de muren van om te lopen... geen kant kan je nog uit... en je blijft maar in je eigen cirkeltjes ronddraaien... eindeloos...

Nou ja, de oplossing zal ook niet van een ander komen... Voor een buitenstaander is het toch alleen maar simpel...

Niet zo voor mij... of toch wel, als ik alleen mijn verstand gebruik. Maar het gevoel komt zich daar altijd tussen mengen... en dan is het niet simpel meer. Of toch wel? Als het verstand zegt dat dat gevoel niet deugt...
Het verstand heeft gelijk zegt het verstand overtuigd... dat gevoel is een 'creatie' zegt het verstand, een hersenschim, een fantasie, een verlangen, een zinsbegoocheling...
En het gevoel... het gevoel is er gewoon, en valt me lastig...

Maar het verstand heeft gelijk...

't Is alleen zo verdomd moeilijk om aan te nemen dat het verstand gewoon gelijk heeft.

En al die strijd... is weer een eenzame strijd...

eenzame tocht

2008-04-26T02:42:00.002+02:00

Ik kan niet anders dan vaststellen dat het een rode draad is in mijn leven... Alles wat moeilijk is, moet ik alleen doorheen.
Het heeft me wel eens droef gestemd - en misschien is dat nog steeds zo en vandaar deze posting - je bent fundamenteel alleen...
Misschien op dit moment geen echte droefheid... meer gelatenheid... ik weet het nu wel... dat wat me bezighoudt, het houdt mij alleen bezig... Dat waarmee ik worstel... het is uitsluitend mijn worsteling, who cares verder?

Ik weet het wel... soms zat het eenzame compleet in mezelf... was ik niet in staat een ander deelgenoot te maken... Zoals bv de geboorte van mijn oudste... het was iets bijzonder aangrijpends voor mij waarmee ik nog maanden bezig ben geweest... alleen... niet omdat mijn toenmalige echtgenoot tekortschoot, nee, gewoon omdat ik niet in staat was hem deelgenoot te laten zijn van mijn 'moeilijkheid'.

Bij mijn scheiding verzamelde ik op een of andere manier wel mensen om mijn gevoel mee te delen... eigenaardig in feite, dat die mensen zich dan aandienen omdat ik blijkbaar daar nood aan heb...

Maar nu... hoewel ik het liever zou delen, lijkt dat niet echt mogelijk te zijn.. Blijkbaar vindt men daarboven dat ik het opnieuw wel helemaal alleen aankan...

dagelijkse gedachte...

2008-04-12T17:41:00.004+02:00

"Dat waarnaar jij verlangt, verlangt ook naar jou."

Mijn 2e homepage in mijn browser is http://www.dagelijksegedachte.net
Elke dag een nieuwe quote.
Vandaag is het bovenstaande, van ene Roemi.

Goh... was dat maar waar...

Toeval bestaat niet beweert men...

2008-04-10T00:15:00.003+02:00

Een paar posts terug schreef ik:

En nu is er weer zoiets... een berichtje op een forum over een boek... het trekt mijn aandacht... de verwijzing naar een tv-uitzending... en ik denk: ik moet kijken... Dat doe ik dan ook... tv-uitzending, lezen op een forum... En ik denk: ik moet dat boek lezen... over bijna-dood-ervaringen... En waarom? Iets deed me een verband leggen met mijn 'gevoelservaring' bij de dood van mijn moeder... Ik moet dat boek lezen... misschien vind ik een verklaring, een aanwijzing, een nieuw inzicht...

En zo gebeurde...

"Postmortale ervaringen

Een ander sterk taboe is het praten over het gevoel contact te hebben gehad met (het bewustzijn van) een overleden dierbare persoon in de weken, maanden of jaren na diens overlijden. Dit contact kan bestaan uit het voelen van een aanwezigheid, het zich aangeraakt voelen, het 'zien' van de overledene, al of niet gepaard gaande met communicatie, het ruiken van bepaalde geuren of het ervaren van onverwachte 'toevallige' gebeurtenissen waarbij men innerlijk weet dat dit te maken heeft met de overledene. Deze zogenaamde postmortale ervaring is vaak zo sterk emotioneel gekleurd en gaat zo vaak gepaard met een innerlijke zekerheid dat de ervaring of boodschap afkomstig is van (het bewustzijn van) de overleden dierbare persoon, dat iemand in eerste instantie zelf niet goed kan of durft accepteren dat deze ervaring werkelijk heeft plaatsgevonden."

Een passage uit hoofdstuk 14, Eindeloos bewustzijn, uit het gelijknamige boek van Pim Van Lommel.

Het is vandaag exact 4 jaar geleden dat mijn moeder stierf.
's Morgens rond 7u was er telefoon van mijn broer. Ik wist direct wat de telefoonbel betekende... het stond immers elk moment te gebeuren. Rond 9u waren we in het ziekenhuis. Mijn broer, mijn zus en ikzelf. Het was toen we de ziekenhuiskamer binnengingen waar mijn moeder intussen al opgebaard lag, dat het gebeurde. Ik 'voelde' haar aanwezigheid, als een soort wind die over mijn schouders kwam... geen echte wind, 'gewoon' het gevoel van iets achter mij over mijn schouders... en een onnoemlijke vreugde... Ik hoorde mijn zus zeggen: "kijk, ze lacht"... en op hetzelfde moment zag ik dat ook... de gelukzalige lach op haar gezicht. Woorden schieten tekort om het écht te beschrijven. Ik kom niet verder dan: ik voelde haar aanwezigheid en voelde haar vreugde. De dag nadien toen ik met de kinderen naar het mortuarium ging voor een laatste groet, 'was ze er ook'. Later bij het kisten en op de begrafenis, niet meer.

Aan deze ervaring twijfel ik totaal niet. Het was onverklaarbaar, maar écht. En ik zei tot mezelf dat men ooit hiervoor wel een wetenschappelijke verklaring zou vinden. Dat is wat Van Lommel poogt te doen in zijn boek.

Ik had eerder al een soortgelijke ervaring bij de dood van mijn vader, maar dan anders. Enkele dagen na zijn dood 'voelde' ik als het ware zijn aanwezigheid. In de slaapkamer nota bene. Maar deze ervaring was veel vager. Mijn moeder zelf heeft hem in die dagen 'gezien' bij haar thuis in de zetel. Mijn moeder was erg katholiek gelovig, maar zeker niet zweverig of zoiets. Ze vertelde het met een grote stelligheid en alsof het doodnormaal was.

En dan is er nog het bizarre verhaal van mijn moeder tegenkomen op de bus, 1 jaar ongeveer na haar dood. Hoewel dat ik dat volkomen zou kunnen uitleggen als het voortborduren op toevallige uiterlijke gelijkenissen van een oud vrouwtje op de bus met mijn moeder, is er een soort 'innerlijk weten' dat zij het was (of er was). Hoe stom dit ook moge klinken. Dat verhaal was de aanleiding om deze blog te beginnen en is dus hier nog te vinden.

Non-lokale verstrengeling van bewustzijn

2008-04-07T22:53:00.001+02:00

"De non-lokale verstrengeling of verbondenheid van het bewustzijn lijkt wetenschappelijk bewezen te zijn dor onderzoek dat is verricht door telkens twee proefpersonen in twee gescheiden kooien van Faraday te plaatsen, hetgeen elke elektromagnetische informatieoverdracht onmogelijk maakt. Deze twee proefpersonen moesten zich wel op een of andere manier met elkaar verbonden voelen door bijvoorbeeld een goed ouder-kindrelatie of een voorafgaande jarenlange gezamenlijke meditatie. In de ene geïsoleerde ruimte van Faraday veroorzaakt een zintuiglijke prikkeling door willekeurig computergestuurde lichtflitsen visueel uitgelokte elektrische activiteit ("evoked potentials") in de EEG-registratie van de gestimuleerde persoon, en deze activiteit wordt op datzelfde ogenblik ontvangen door de andere, niet-gestimuleerde persoon in de andere kooi van Faraday. Dit heeft tot gevolg dat de geregistreerde patronen in het EEG van de niet-gestimuleerde persoon veranderen op exact hetzelfde moment dat in de andere kooi van Faraday lichtflitsen optreden. Deze overgedragen elektrische activiteit, zogenaamde 'transferred potentials', dus de opgetreden coherentie of onderlinge samenhang van beide EEG's, kan alleen worden verklaard op basis van non-lokale beïnvloeding. Vooral vanwege het feit dat de proefopstelling elektromagnetische informatieoverdracht uitsluit kan deze correlatie niet met klassiek-wetenschappelijke modellen verklaard worden."

Uit hoofdstuk 12, Hersenen en bewustzijn, van het boek "Eindeloos bewustzijn" van Pim Van Lommel.

Opmerkelijk... bijzonder opmerkelijk...
De verklaring wordt vervolgens gezocht in de kwantumfysica.

Die enkele bijzondere ervaringen, zoals met iemand chatten en vaststellen dat je op hetzelfde moment aan hetzelfde denkt en dan nog haast in dezelfde bewoordingen... en nog: op een gegeven moment 'aanvoelen' wat de ander bezighoudt.... Dit zou je kunnen zien als een illustratie van het bovenstaande? En dus van het 'verstrengeld' zijn van elkaars bewustzijn?

Of loop ik nu te hard?

Gevoel

2008-04-07T00:35:00.002+02:00

"Een hoop woorden, voor een gevoel van een fractie van een seconde. Die verdraaide taal ook. Kon ik mijn gevoel maar gewoon via gevoel overbrengen dan had ik al deze woorden niet nodig. Zonder de beperking van woorden en beelden, en met liefde en helder bewustzijn is alles uit te drukken en over te brengen zoals het werkelijk is en niet zoals men het zal opvatten. Alles is dan helder en duidelijk."

Een passage uit het boek "Eindeloos bewustzijn" van Pim Van Lommel waarin hij een vrouw aan het woord laat over haar bijna dood ervaring.
Zonder het op dit moment over de kern van dat boek te willen hebben... 't is zo'n vertrouwde verzuchting voor mij: "Een hoop woorden, voor een gevoel van een fractie van een seconde. Die verdraaide taal ook. Kon ik mijn gevoel maar gewoon via gevoel overbrengen dan had ik al deze woorden niet nodig."

"Gevoel".... ik heb het zo vaak over gevoel... misschien had ik het wel al die keren over 'bewustzijn'...

Toevalligheden

2008-04-03T00:14:00.006+02:00

Weet je wat zo raar is? Dat van die eigenaardige toevalligheden dingen in je leven kunnen bepalen... of je een richting uitsturen...

Ooit was ik aan het chatten met iemand die terloops liet vallen: wat een stem... Er stond toen in zijn huis blijkbaar een cd op van Melissa Etheridge, waarvan ik toen nog nooit had gehoord... Ik onthield de naam en enige tijd later liep ik zomaar een platenzaak in met de bedoeling een cd van die Melissa Etheridge te kopen, ook al had ik haar nog nooit gehoord. Er bleken 2 cd's van haar in die winkel te zijn... ik koos gewoon op goed geluk... Achteraf bleek het de juiste keuze te zijn... het was haar toen nieuwe cd Skin... Ik zette hem op en elk nummer deed wat met me... herkenning, weet ik veel wat... muziek die compleet paste bij mijn emoties op dat moment... Later las ik over deze cd in een recensie: de ultieme break-up cd... en daar ging het inderdaad over... vandaar al die herkenbare emoties, wensen, verlangens...

Maar dus puur toeval om daarop uit te komen door een terloopse opmerking van een chatter...

En nu is er weer zoiets... een berichtje op een forum over een boek... het trekt mijn aandacht... de verwijzing naar een tv-uitzending... en ik denk: ik moet kijken... Dat doe ik dan ook... tv-uitzending, lezen op een forum... En ik denk: ik moet dat boek lezen... over bijna-dood-ervaringen... En waarom? Iets deed me een verband leggen met mijn 'gevoelservaring' bij de dood van mijn moeder... Ik moet dat boek lezen... misschien vind ik een verklaring, een aanwijzing, een nieuw inzicht...

Vreemd toch die toevalligheden...

Iedereen is beter dan ik.

2008-03-20T21:57:00.000+01:00

Iedereen is beter dan ik... of mooier, aantrekkelijker, slimmer, interessanter, boeiender, grappiger... enz...

Waar het vandaan komt, geen idee, maar het zit diep geworteld... ik val altijd in het niet...

Waarom zou ik goed genoeg zijn als vriendin? Zoveel anderen die 'beter' zijn en dus eerder zullen uitgekozen worden, de voorkeur zullen hebben.

Sommigen zullen de oorzaak in de kindertijd gaan zoeken... Nah, kan wel zeggen dat er in mijn kindertijd niks te vinden is. Mijn kindertijd was gewoon goed. Genoeg waardering toen. Geen tekort aan. Daar zal het niet aan liggen.

Hoe komt het dan? In zee met de verkeerde man. Stelselmatig in de loop der jaren mijn 'waarde' laten aantasten. Onbegrijpelijk dat je dat laat gebeuren... en nog meer onbegrijpelijk dat dat onomkeerbaar blijkt te zijn: 'ik ben niet goed genoeg'. Niet als vrouw, niet als moeder, niet als vriendin, niet als werknemer... de boodschap die jarenlang als een soort brainwash werd meegegeven....

Oh jawel, er zijn momenten dat ik in mezelf geloof... maar het minste is goed genoeg om dat geloof te doen wankelen: zie je wel, ik ben niet goed genoeg...

En dan ga je a priori jezelf al geen kans geven... in bijvoorbeeld een nieuwe job... of in relatie tot anderen... want anderen zullen altijd beter zijn dan ik...

(dit heeft een paar dagen in concept gestaan... beetje te Calimero-achtig... nu toch maar publiceren... het is nu eenmaal mijn achillespees...)

twee stemmen

2008-03-16T01:10:00.003+01:00

"The test of a first-rate intelligence is the ability to hold two opposed ideas in the mind at the same time, and still retain the ability to function." F. Scott Fitzgerald (uit The Crack-Up)

Dit kreeg ik onlangs van iemand toegestuurd...

Tegenstrijdige gedachten, of tegenstrijdige gevoelens, of een gevoel in tegenstrijd met een gedachte.... wat doe je ermee? Er blij mee zijn omdat dat volgens mijnheer Scott Fitzgerald een teken is van intelligentie? En we zijn toch wel graag intelligent? Zucht...

Of wat met het voortdurend in vraag stellen van je gevoel? Je gevoel inkaderen dus... het binnen de perken van het 'redelijke' manoeuvreren...

En wanneer wordt een gevoel een gedachte? Misschien zelfs nog meer dan een gedachte... een fantasie, een wens, een droombeeld, een illusie... of zelfs een waanbeeld?

En hoe kan je het onderscheid maken tussen dit alles? Zucht... zucht... zucht...

Soms zou je toch willen gewoon je gevoel uitleven - hoe gek dat dan ook moge zijn - zonder je te hoeven bekommeren om reacties van anderen... gewoonweg simpelweg niet intelligent zijn. En wellicht op je bek gaan dan, maar aangezien je dan niet gehinderd wordt door intelligentie, heb je daar toch geen benul van en dus geen last...

Het went wel op den duur...

2008-02-28T00:26:00.002+01:00

Je wel eens geïsoleerd gevoeld?

Omdat je je alleen voelt staan...
Omdat je je genegeerd voelt...
Omdat je je eenzaam voelt...
Omdat je respons verwacht die er niet komt...

Oh, daar zullen we het hebben: VERWACHTINGEN

Verwachtingen leiden maar al te vaak tot teleurstellingen... schrap dus de verwachtingen...

Tegenwoordig ben ik misschien wel bedreven geworden in het verwachten van... genegeerd worden, geen respons krijgen, geen interesse enz... Het maakt het makkelijker... rest slechts nog een zacht schrijnende vage pijn die niet zodanig veel impact heeft op mijn gevoel... Een beetje maar...

Het went.

40+

2008-02-17T21:33:00.002+01:00

Lezen over iemands 40e verjaardag, de felicitaties, het verslag van het feest... het stilstaan bij dit ronde getal, de terugblik op het verleden, de blijheid en dankbaarheid voor zovele dierbaren om haar heen, de verwachtingsvolle blik op de toekomst... want het leven begint bij 40, nietwaar?

Het brengt me terug naar toen ik zelf 40 werd... Het werd een keerpunt, jawel... maar niet in de zin die je hoopt of verwacht... het débâcle... het einde i.p.v. het begin...
Nou ja... het einde van een huwelijk... het einde van een bepaald soort leven...

Mijn 40er jaren... niet bepaald de leukste van mijn leven... En ze lopen al naar hun einde... 't Geeft wel eens het gevoel dat het leven aan me voorbij snelt... verloren tijd... het stemmetje dat zegt: "haast je wat, voor je 't weet is het voorbij, je hebt al 7 jaar verloren"... maar haasten voor wat? haasten waar naartoe?

Echt een nieuwe start nemen... de eerste was een valse start, met vervolgens het verkeerde parcours... Niettemin kun je toch nog waardevolle dingen treffen op die verkeerde wegen...
Wanneer komt die dan, die goeie nieuwe start? Bij 50? 50... het klinkt zo oud... een halve eeuw... normaal de tijd om uit te bollen i.p.v. te starten toch?

Ach... de tijd dringt... waarom wachten op 50? 47,5 is ook een mooi startgetal...
En wie weet... over x jaar zeg ik misschien: "mijn leven begon bij 40"
Aan het bouwen van de fundamenten van een huis is ook weinig moois te ontdekken... maar als het huis helemaal opgericht is daarentegen...

Denkstoel

2008-02-09T22:23:00.000+01:00

Nu de spanning omtrent gezondheid zoon (voorlopig) weggeëbt is, is er weer ruimte voor mijn denkstoel...

Er is een tijd geweest dat ik enorm leed onder eenzaamheid. Niet dat dat iets continu was, maar wel iets dat toen geregeld prominent aanwezig was. Is het niet raar dat ondanks dat er niks in mijn situatie veranderd is, ik daar al tijden geen last meer van heb gehad? Ik vind dat raar... De facto ben ik nog altijd even eenzaam, eigenlijk zelfs nóg eenzamer, maar toch valt het me niet meer zo zwaar. Zou dit acceptatie zijn? Of (eindelijk) losgekomen van 'afhankelijkheid'? Of zou het op een gegeven ogenblik toch weer de kop opsteken?

Een ander 'raar' fenomeen... Redelijk heftig voelen op een gegeven ogenblik door 'externe dingen'... wat door elkaar geschud omdat je dit niet echt verwachtte... proberen te analyseren wat je juist voelt, waar het precies vandaan komt, maar natuurlijk geen afdoend antwoord daarop vinden.... en dan, na verloop van tijd, blijkbaar de spontane uitdoving... Was het dan niet echt? Gaat elk gevoel vanzelf dood als het niet gevoed wordt? Of zit het gewoon in sluimertoestand, geduldig wachtend op reactivatie?

Alles ik ok. Bis.

2008-02-06T23:13:00.000+01:00

Alles is ok.
Alles is ok.

Ik werk, ben althans aanwezig, en ja, ik doe vanalles... en ik vergeet vanalles... maar ik ben steeds bezig.

Ik lees soms interessante thema's, maar kan mijn gedachten er niet aan wijden... laat maar waaien... zo belangrijk is het niet.

Alles is ok.
Alles is ok.

"Als ze nu niks vinden ga ik boos zijn"

En ik: "ik hoop dat ze niks vinden"

Hij snapt het.

Alles is ok.
Alles is ok.

Alles is ok. Punt.

2008-02-02T01:39:00.000+01:00

In een van mijn vorige posts had ik het over zegeningen... Ik startte hem met 'ik ben gezond, mijn kinderen zijn gezond'... Is dit niet zowat de grootste zegening die er maar kan zijn? Een die we gewoon maar voor vanzelfsprekend aannemen en dus niet direct als zegening aanzien...Totdat die vanzelfsprekendheid er niet meer is... totdat zich een probleem op dat vlak aandient... dan pas besef je wat een grote zegening gezondheid is... en hoe kwetsbaar je bent als het om je kinderen gaat... Dan pas komen de gedachten aan 'wat als...' en grijpt paniek je bij de keel... om dat vervolgens onmiddellijk de kop in te drukken... want... of course... alles is ok... móet ok zijn... niks aan de hand... punt.

Wat drijft een mens?

2008-01-29T23:53:00.000+01:00

Onze gevoelens jegens anderen, waarop zijn die eigenlijk gebaseerd?
Bijvoorbeeld, als je je aangetrokken voelt tot iemand, hoe komt dat dan? Heeft het te maken met 'klaar zijn voor een nieuwe relatie'? Of met 'behoefte'? Nood aan 'iemand'? En is het dan je eigen geest die allerlei eigenschappen toeschrijft aan die ander? Eigenschappen die je toevallig zelf erg waardeert? Of merk je dat die ander daadwerkelijk die eigenschappen heeft? Of wil je dat alleen maar erg graag geloven? Creëren we onze eigen werkelijkheid? Maar stel dat dat zo zou zijn, waarom is dan niet elke persoon geschikt om je eigen projecties op los te laten? Waarom juist die ene?

Questions, questions, questions...

Inspiratieloos

2008-01-28T00:47:00.000+01:00

Inspiratieloos ben ik een beetje... niet weten waarover te schrijven... of meer niet in staat mijn gedachten op een rijtje te krijgen...
Verschillende thema's dwarrelen al tijden door mijn hoofd... niet uitgewerkt... niet in staat om treffelijk uit te werken...

Directheid/indirectheid

Met mijn Hollandse 'vrienden' wil ik op dit vlak wel eens botsen. Hollanders zijn direct. Het is hun natuur en omdat het voor hen zo normaal is, kunnen ze niet begrijpen dat wij Vlamingen bijvoorbeeld niet diezelfde directheid aan de dag leggen. Soms kan het bij sommigen leiden tot irritatie en ongeduld. Wij zijn wat voorzichtiger bij het benaderen van mensen, wat meer omfloerst, wat we willen zeggen pakken we wat meer in om zodoende de ander te ontzien.Dit geldt trouwens niet alleen voor dingen die voor de ander wat hard zouden kunnen aankomen, het geldt evenzeer voor positieve boodschappen. Een Hollander zal bijvoorbeeld rechttoe rechtaan zeggen: "ik vind je leuk" ("ik vind je niet leuk" of "ik vind je stom" zullen ze overigens met hetzelfde gemak verkondigen). Een Vlaming gaat dit niet zo snel over zijn lippen laten komen. Die zal eerst proberen evidentie te achterhalen of de ander hem of haar ook leuk vindt, en pas als hij/zij reden heeft om te denken dat dat zo is, zal hij/zij voorzichtig een ballonnetje oplaten. Hollanders snappen hier niks van en worden soms zelfs wanhopig van dit gedrag.Maar toegegeven, soms kan onze indirectheid verschrikkelijk ingewikkeld worden en bij wijlen zelfs disfunctioneel. Ja, dan zou je zelfs nog gaan verlangen voor even een Hollander te kunnen zijn. Zucht.

Hechting... nog zo'n thema... maar dat houden we maar voor een volgende blog.

ps. vanzelfsprekend heb ik het niet in absolute termen over Hollanders en Vlamingen... natuurlijk zijn er ook directe Vlamingen en indirecte Hollanders (zou het?), etc etc etc

Pijn

2008-01-12T00:35:00.000+01:00

Goh... ik ga er geen lang stuk aan wijden...

Pijn... mensen kunnen elkaar zoveel pijn doen... en vaak zo onnodig...
Communicatiestoornis... elkaar niet begrijpen, laat staan aanvoelen... dovemansgesprek... door onbegrip de ander als bedreigend aanvoelen...
Harde woorden... verwijt... onwaarheden... demonisering...
Terwijl in essentie eenieder 'menselijk' is... met zijn zwakheden... met zijn sterke punten... met zijn kwetsbaarheid...

Af en toe leidt de communicatiestoornis tot heftige gebeurtenissen... en dan blijft er iemand achter met zoveel pijn...
Zeker wanneer je het zelf ervaren hebt voor een stukje, voel je je zo machteloos om die ander voor die pijn te behoeden...

Verhard en verbitterd...

2007-12-29T01:19:00.000+01:00

Er was daar een stukje op een forum dat hier bleef nagalmen... Het ging over de bevestiging nog geen verharde verbitterde oude tante geworden te zijn aangezien de persoon in kwestie een allesdoordringende verliefdheid had kunnen toelaten...

Dus... wanneer men in staat is te 'voelen', is men niet verhard of verbitterd...
Ach... ik beschouw mezelf wel als verhard en soms ook wel als verbitterd... maar... ik voel meer dan me lief is.... Zoals iemand die me redelijk goed kent, zei: jij bent gevoelsmatig heftig en soms te heftig...

En dan ten tweede... verliefdheid enzo... is dat dan iets dat je bewust toelaat? Is dat niet iets dat je gewoon overkomt? Willen of niet? Ach ja, je zal er wel op een of andere manier voor moeten openstaan... 'k bedoel, ik acht het nog steeds uitgesloten dat ik tijdens mijn huwelijk verliefd had kunnen worden op iemand anders, aangezien ik daar nooit voor open had kunnen staan... maar als er geen belemmering t.g.v. normen en waarden aanwezig is... dan kan het je toch gewoon overkomen? Dat is dan geen kwestie van 'actief' toelaten...

Nah ja, eigenlijk is de stelling dat als je gevoelens van verliefdheid kan ervaren dat je dan niet verhard of verbitterd bent.... en vanuit de logica impliceert dit dus dat wanneer je verhard of verbitterd bent, dat je dan niet verliefd kan worden of meer algemeen: dat je dan niet heftig kan voelen...

De conclusie moet dus zijn dat ik niet verhard en verbitterd ben... Hmmm....

Waarom...

2007-12-16T01:07:00.000+01:00

Waar is het toch, dat die omslag er komt in een relatie? Van blij en enthousiast met elkaar dingen ondernemen naar het chagrijnige en de ander steken onder water toedienende? Het laatste is natuurlijk een uiting van de onvrede met elkaar... maar waarom komt die onvrede er toch precies? Waarom blijft het niet gewoon koek en ei?

Voor mij als buitenstaander dit observerende... zeg ik: IK - WIL - DIT - NIET - NEVER - NOOIT - NIET - MEER

Je zou nog moeten besluiten: ga NOOIT meer samenwonen, laat staan trouwen... Niks zo destructief voor een relatie als samenwonen en trouwen. Maar dit kan niet kloppen toch?

(ik was vanavond op bezoek bij een hertrouwde vriendin en het was niet bepaald van die aard om haar situatie te benijden...)

De behoefte om geliefd te zijn

2007-12-05T22:28:00.000+01:00

"ik heb niet de behoefte om geliefd te zijn" schreef Anila in een reactie op vorige blog. Daarover wil ik even doorgaan...

Goh goh goh... 'de behoefte om geliefd te zijn', is dit niet eigenlijk een basisbehoefte? Onmiddellijk komende na de fysiologische behoeften van drank, eten, kleding?

Wat stelt een mens eigenlijk voor wanneer hij niet geliefd wordt?

Ja... ik denk dat dit de kern is van zovele van mijn schrijfsels...Mijn geworstel met het thema 'emotionele afhankelijkheid' dat al bijna jaren duurt... het gaat inderdaad over 'geliefd' willen zijn en nog veel meer: geliefd willen blijven.

Is het besluit dan nu: laat varen die behoefte, en al wat je te zwaar valt verdwijnt daardoor?
Kan een mens gedijen zonder zich geliefd te weten?
Mij lijkt van niet...

"Geld maakt niet gelukkig" zeggen diegenen die er geen gebrek aan hebben...
"Gezondheid' is geen zorg voor wie gezond is...
"Een partner maakt niet gelukkig" zeggen diegenen die een partner hebben...
"Ik heb niet de behoefte aan geliefd te zijn" zeggen diegenen die geliefd zijn...
...

't Is eigenlijk gewoon zo'n evidentie hé... natuurlijk heeft men geen behoefte aan datgene waarvan men ruimschoots voorzien is... Behoeften en gemis gaan over datgene wat men ontbreekt.

De waarde van virtuele vriendschappen...

2007-12-03T22:42:00.000+01:00

Best mogelijk dat ik hierover al eens eerder geschreven heb...

De komst van het www heeft een nieuw soort vriendschap in het leven geroepen: de virtuele vriendschap.Of bestaat die niet? En is het gewoon vriendschap als een andere? En als ze wel bestaat, wat is het eigene er dan van?

Het hangt natuurlijk al van je eigen invulling van het begrip 'vriendschap' af.

Virtueel zijn er de fora, de chatrooms en de 1 op 1 chat. Als je bedenkt dat mensen op bijvoorbeeld fora toch heel wat tijd met elkaar samen doorbrengen, zou je inderdaad kunnen zeggen dat het om vriendschap gaat. Je zoekt elkaar per slot van rekening toch zeer frequent op op die virtuele plek. En aangezien dit geheel verloopt via het internet en niet in real life, is het dus virtuele vriendschap. Hoewel... niet noodzakelijk vriendschap... op fora zal je sowieso communiceren met mensen waarmee je irl nooit bevriend zou raken. Soms kan dit juist een meerwaarde zijn, maar vaker zal het neerkomen op elkaar noodgedwongen dulden.

Vaak ga je echter zien dat mensen na verloop van tijd ook face to face met elkaar gaan afspreken. Vanaf dan krijg je een mengvorm van irl en virtueel contact en veranderen de verhoudingen. Mensen die elkaar in het echt ontmoet hebben gaan toch op een of andere manier 'anders' virtueel communiceren dan mensen die elkaar slechts virtueel kennen. Vriendschap irl blijkt dan toch nog iets anders dan zuiver virtueel. Maar waar zit dat verschil dan juist?

Afhankelijk van de aard van het forum, kunnen heel erg persoonlijke en gevoelsmatige dingen met elkaar gedeeld worden. En daar ligt misschien wel het gevaar... dat men omwille van dat intieme karakter van het virtuele contact, dit contact meer waarde gaat toekennen dan het eigenlijk heeft. En ziedaar, de bron van mogelijk diepe teleurstellingen. Want soms blijkt 'niets is wat het lijkt' hier zeer toepasselijk te zijn.

Hoe sta je zelf in het virtuele contact? En wat is de drijfveer van de ander? Als hier een discrepantie tussen bestaat, kan je er donder op zeggen dat er teleurstelligen van komen. De verwachtingen zijn verschillend, de betekenis van de ene voor de ander en vice versa is verschillend. Is dit eigen aan het virtuele of speelt dit evengoed ook irl? Ik weet het zo niet...

Ik vermoed dat het virtuele voor veel mensen gewoonweg veel vrijblijvender is en vaak niet meer is dan tijdopvulling, bezigheid, snelle consumptie... zonder veel écht contact of diepgang of consideratie met de ander. Dit heeft als consequentie dat mensen virtueel gemakkelijk inruilbaar zijn. Hoe vaak lees of hoor je niet de uitspraak: 'het is maar virtueel'? Waarmee diegene die dit zegt duidelijk aangeeft wat voor hem/haar de waarde is van dat virtuele...

Voor wie zich niet op het internet begeeft met zo'n consumptiegerichte houding schuilt er dus groot gevaar. Misschien gaat dit nog wel bij uitstek op voor mensen die irl vrij introvert zijn en die zich virtueel juist vrijer voelen om zich te uiten... helaas, o ironie, die voorzichtig verworven openheid kan dan wel eens in verkeerde handen vallen.

Voortbordurende op de reacties op vorige post...

2007-11-25T20:29:00.000+01:00

"Is dit nu alles?"... de midlifecrisis-vraag?

De vraag alleen al wordt door sommigen aanzien als een luxe-vraag... Inderdaad... wie bijvoorbeeld gezondheidszorgen heeft of wie elke maand opnieuw al zijn creativiteit nodig heeft om de eindjes aan elkaar te knopen, heeft gewoon geen tijd om zich met dit soort vragen bezig te houden. Geluk is dan respectievelijk: niet al te veel zorgen met de gezondheid of beterschap, en een financieel zorgeloze maand...

Zo bekeken moet het inderdaad ergerlijk zijn voor mensen in deze situatie om de vraag "is dit nu alles?" te lezen van mensen die alles hebben wat zij niet hebben...

Dit is de filosofie achter: tel je zegeningen!

Ik probeer het te doen... want ik weet en besef: ik bén gezegend...

En toch en toch en toch... ik was als kind veel gelukkiger met materieel zo goed als niks maar met de liefde en geborgenheid die mijn ouders me gaven... Als nakomertje was ik absoluut niet gepland, en ik kondigde me aan op het moment dat mijn ouders totaal aan de grond zaten... maar op geen enkel moment heb ik me ongewenst gevoeld... ik was dat ook niet... niet gepland, maar niet ongewenst.
Terugdenkende aan mijn kinderjaren, waren voor mij de 'gelukkigste' momenten, momenten van samenzijn en samen praten ... bijvoorbeeld wanneer op zondag mijn getrouwde broer op bezoek kwam... of op die zomeravonden dat ik samen met mijn moeder en de oudste dochter van mijn zus buiten 'op de koer' zat en we er daar samen lustig op los filosofeerden... momenten met een gouden randje...

Is het niet zo dat je in je volwassen leven, diezelfde geborgenheid, liefde en intimiteit hoort te ervaren in een partnerrelatie? En is het dan niet zo, dat wanneer dat ontbreekt, je je 'afgesloten' voelt van datgene waar je nood aan hebt? Ja, het is een beetje een gevaarlijke vraagstelling... alsof een partner een absolute voorwaarde is... Nee, dat is ie niet... of toch niet in de zin van dat er ALTIJD een partner moet zijn... Jaren zonder hoeft geen probleem te zijn (look who's talking...), maar op lange termijn?

Kan die nood op een andere manier ingevuld worden? Of... diegenen die beweren dat geluk uitsluitend in jezelf zit en onafhankelijk is van de aanwezigheid van anderen, hoe vullen zij dat dan in?

Zegeningen

2007-11-19T00:50:00.000+01:00

Ik ben gezond.
Mijn kinderen zijn gezond.
Ik heb een job waarin ik meestal content ben en waarmee ik genoeg verdien om financieel geen zorgen te hebben.
Ik heb een eigen huis, een auto, enz...

Zegeningen heet dat dan...

Laat dan vooral niet horen dat je eigenlijk niet gelukkig bent... hoe durf je, zo'n gepriviligieerd persoon zijnde... zeker last van 'the unbearable lightness of being'?

Hè ja... het is zo, ik ben een gezegend mens... in materieel oogpunt...
Als kind was dat wel even anders... maar toen was ik anderszins 'rijk'...
Ik weet dus waarover ik het heb...

'Geluk zit in jezelf' zeggen ze dan... niet in materiële of relationele rijkdom... en zolang je geluk nastreeft door materiële rijkdom na te jagen of door (een) relatie(s) na te jagen, zal je het niet vinden...
Ja, het zal wel allemaal... alsof jij als geïsoleerd persoontje, los van wat dan ook, gewoon op zichzelf staande, 'gelukkig' kan zijn... Ik geloof er geen sikkepit van...
Misschien heb ik wel even in die illusie geleefd... maar het ervaren van een hart dat weer even door iemand beroerd kon worden, leert me dat 'geluk' hoedanook toch zit in het hebben van emotionele banden met anderen. Dat is als het ware de 'levensadem' van geluk...

De machthebbers - de meelopers - de onderdrukten - de dissidenten

2007-10-31T00:02:00.000+01:00

Overal waar mensen samen zijn, vind je het terug. Mensen die de macht in handen hebben, daar een zekere status aan ontlenen, hun macht willen uitoefenen en vooral willen behouden en vandaaruit een typisch gedrag ontwikkelen. De 'gewone' mens wordt in de tang genomen, monddood gemaakt. Haantjesgedrag zet de lijnen uit wie de baas is. De enkele vermetele die durft opstaan, buigt al snel het hoofd, geïntimideerd - of erger - door al dan niet verbaal geweld.

En dan zijn er de meelopers... de kontlikkers, slechts uit op eigen gewin en de veiligheid van het eigen hachje. Zij draaien moeiteloos mee met de wind wanneer op enig moment een machtswissel plaatsgrijpt.
De groep onverschilligen kan je ook rekenen onder de meelopers. Voor hen maakt het allemaal niet uit zolang ze persoonlijk nergens last van hebben.

Tenslotte zijn er nog wat zeldzame, noem het dissidenten, die lak hebben aan het manifest machtsvertoon en die - als het de spuigaten uitloopt - opkomen voor de onderdrukte(n) vanuit een soort hogere moraal. Met zo'n dissident kan het er hevig aan toe gaan... die vormt immers een intrinsieke bedreiging voor 'het bestel'.

De dissidentstatus is een eenzame status... Hoewel aanvankelijk gesteund bij middel van vertrouwelijke boodschappen, zal hij menigmaal de arena verlaten met 'niets'. Behalve de commotie en de oprispingen verandert er niets en blijft hij alleen achter als een paria. Verguisd door de machthebbers, schichtig gemeden door de meelopers en vergeten door diegenen waarvoor hij op de barricaden ging staan. En in het slechtste geval... als hij zelf in welk opzicht dan ook, kwetsbaar was, dan heeft men die plek zeker gevonden.

En toch zal een dissident een dissident blijven.

Disappointed

2007-10-29T23:55:00.000+01:00

Soms kan je iets nergens nog kwijt... bis

quotes that say it all...

Expecting the world to treat you fairly because you are a good person is a little like expecting the bull not to attack you because you are a vegetarian. (Dennis Wholey)

'Blessed is the man who expects nothing, for he shall never be disappointed' was the ninth beatitude. (Alexander Pope)

"Wie aan niets is gehecht, heeft geen verlies te vrezen." (Lao-Tse)

"Nergens is men zo eenzaam als in een grote stad. Wie daar het kleine nest van zijn gezin verlaat en de huisdeur achter zich sluit, wordt plotseling een silhouet in de straat, een voorbijganger, een naamloze." (Godfried Bomans)

"Veel soorten van verdriet, ik noem ze niet. Maar een, het afstand doen en scheiden. En niet het snijden doet zo'n pijn, maar het afgesneden zijn." (M.Vasalis)

Gemis...

2007-08-27T01:03:00.001+02:00

Lang geleden dat ik hier nog was...

Soms kan je iets nergens nog kwijt... maar hier kan altijd...

'k Zag vandaag een tv-programma waarin mensen samenwerkten om een bepaald doel te bereiken. En als dat doel bereikt was, vielen ze in elkaars armen...

Ik heb er nooit zo'n last van gehad, mensen die elkaar omhelzen, maar vandaag... was het de confrontatie met een pijnlijk gemis... vooral als het duidelijk partners waren...

Maar ach... daartegenover staan al die dingen waarvoor ik blij mag zijn...
Dus... geen aandacht aan geven... het is.

Welbevinden afhankelijk van een ander...

2007-03-08T23:45:00.000+01:00

"Wat heeft het nou voor zin om je op te vreten over iets waar je geen enkele invloed op hebt? Laat het dan idd los. Zet het van je af. Denk er niet meer aan."

Wat heeft het voor zin je druk te maken over dingen waar je geen enkele invloed op hebt?
Zin heeft het willicht niet, maar doen we dan alleen maar dingen die zinvol zijn? In hoeverre is gevoel te beïnvloeden door de wetenschap of het zinvol is of niet?

Is verdriet zinvol?
Als je verdrietig bent om acties of juist niet-acties van een ander, acties waarop je toch geen enkele invloed hebt, wat is de zin van dat verdriet? En kan je dan verlost worden van dat verdriet door er je bewust van te zijn dat het geen zin heeft?

Afhankelijkheid...
Gevoelens die verband houden met een ander, zijn de representatie van je afhankelijkheid van die ander.
Als je blij en gelukkig wordt omwille van het contact met een ander, word je verdrietig bij het wegvallen van dat contact. Zowel je blijheid als je verdriet tonen die afhankelijkheid aan...

Hoe kan je dan tot een gevoel van welbevinden komen, zonder daarvoor afhankelijk te zijn van een ander?

Wat wil ik? Wat heb ik nodig?

2006-08-22T23:38:00.000+02:00

Geen gemakkelijke vragen...

Er moet dringend wat gebeuren... ik merk dat alles me zo zwaar valt... dingen doen met tegenzin, omdat het nu eenmaal moet... niet te genieten... me ongelukkig voelen...

Wat heb ik dan nodig om dit te keren? Dat vroeg ik me af vandaag... Het antwoord weet ik niet...
De kinderen thuis en ik met verlof... het is killing... voel me gebruikt...
Het eenrichtingsverkeer uit het huwelijk gaat gewoon door, maar nu richting kinderen in plaats van richting partner...

Tijd om egoïstisch te worden en alleen nog maar te doen wat ik uit vrije wil, wil doen...
Het is dringend nodig dat ik de vreugde (terug)vind, want zo kan het niet verder... niet voor mezelf, niet voor de kinderen...

reorganisatie van normen en waarden

2006-07-06T23:21:00.000+02:00

"De switch is echter niet altijd vanzelfsprekend en kan soms wel jaaaaaaaaren vergen..."

Zo eindigde ik mijn vorige stukje...
Hoe vreemd en bizar dat dat wat jarenlang als onwrikbare zekerheid stond, als onbespreekbaar, als ondenkbaar, dat dat, wanneer in de geest uiteindelijk toch de switch gemaakt werd, ineens zo gemakkelijk uitgevoerd kan worden, als vanzelfsprekend, zonder ook maar enige rem...

Hoe kan het dat iets wat je altijd als verkeerd en verwerpelijk beoordeeld hebt, plots gewoon ok kan aanvoelen? Ik voel wat ik voel, maar dat neemt niet weg dat het wel enige verwarring met zich brengt...

De vastheid van normen en waarden

2006-06-24T01:12:00.000+02:00

Een mens kleeft bepaalde normen aan. Wellicht mede geproduceerd door zijn opvoeding thuis en op school. Maar wat nu als op enig moment in je leven die normen je eerder hinderen dan dat ze nog een gedegen richtsnoer kunnen vormen? Moet men soms niet gewoon in staat zijn om wat 'altijd' als vanzelfsprekend gold, te herbekijken in het licht van de gegeven situatie? 'Anders' betekent nog niet normenvrij... Die ene oude denkwijze hoeft niet de alleenzaligmakende te zijn... Enige flexibiliteit in denken kan misschien bevrijdend zijn... Misschien is dit wel te vergelijken met die figuren die perceptueel ambigu zijn, je weet wel, die prentjes waarbij je bepaalde figuren ziet omdat je de prent op een bepaalde manier bekijkt waarbij je het ene als voorgrond en het andere als achtergrond ziet. Het vraagt dan een echte hersenswitch om de andere figuur te zien door voor- en achtergrond om te draaien. M.a.w. je kijkt op een bepaalde strakke manier tegen bepaalde normen aan, maar door het omzetten van een knop zie je plots andere mogelijkheden die daarom niet minder valabel zijn... De switch is echter niet altijd vanzelfsprekend en kan soms wel jaaaaaaaaren vergen...

onrust

2006-06-04T19:35:00.000+02:00

Onrust... niet weten wat te willen eigenlijk...

Ik wil erop uit, onder de mensen zijn, dingen meemaken, ervaren enz...
versus
Ik wil gewoon thuis, niemand om me heen, stilte, mijn eigen dingen...

Ik wil LEVEN
versus
Ik wil gewoon het vastomlijnde, zekere, saaie...

Ik wil IEMAND, een partner
versus
Ik wil niemand, ik wil alleen...

Ik wil vanalles
versus
Ik wil niks...

Kortom, ik weet niet wat ik wil en intussen voel ik me als verlamd, want sta eindeloos te dubben bij de tweesprong welke richting ik uit zou gaan... En ook, al is de beloftevolle, onzekere, spannende richting te bedreigend, die dreiging lijkt dan toch niet voldoende om voluit te gaan voor het zekere, verrassingsloze gezapige...

Als ik morgen doodga, had ik net zo goed niet kunnen leven...

Wat moet ik nou?

The need for being touched...

2006-05-27T21:08:00.000+02:00

Aangeraakt worden... het wordt soms een basisbehoefte genoemd...
Zover zou ik niet durven gaan, ik leef immers al 5 jaar zonder aanraking... 5 jaar zonder eten of drank zou ik niet overleefd hebben, dus een basisbehoefte? neeeeeeee...

Toch kan ik er niet omheen... en al zou ik het zelfs anders willen... de 'behoefte' valt niet te ontkennen...

Ken je dat soort mensen die erg lichamelijk ingesteld zijn en die een ander tijdens een gesprek steeds moeten aanraken? Het gaat dan gewoon om een tikje op de schouder ofzo... niks bijzonders... maar de aanraking is er wel...
Vroeger kon ik er me verschrikkelijk in ergeren... Ik heb namelijk een paar collega's die zo zijn ingesteld... En zelf ben ik normaal gesproken erg gesteld op mijn non-entrance zone... de fysieke afstand dus die ik graag bewaar in contact met anderen... (heb bijvoorbeeld ook een hekel aan het gezoen bij een ontmoeting enzo...)
Maar de nood aan aanraking laat zich niet zomaar wegdrukken...
En dus, toen afgelopen week zo'n fysiek ingestelde collega zijn hand op mijn schouder legde, was er weinig spoor van ergernis, maar integendeel een lichaam dat reageert zoals het wellicht ook zou reageren op een slok water na dagenlang door een woestijn gedoold te hebben...
Een spons die hooguit voor 2 seconden opzuigt wat er op te zuigen valt...
Het besef hiervan valt me wat moeilijk, liever was ik stoer en zou ik met overtuiging willen kunnen zeggen: ik heb het niet nodig.
De realiteit blijkt anders te zijn...

Blik in het verleden...

2006-04-23T22:43:00.001+02:00

Zoon ging gisteren en vandaag zijn kamer herinrichten. Zakken vol werden er naar beneden gehaald om weg te doen. Maar ook kwam hij af met zwart-wit foto's van ongeveer 10 jaar geleden. Door hem gemaakt met een heel oud fototoestel van mijn moeder en ontwikkeld samen met mijn ex-schoonbroer in zijn donkere kamer.
Foto's van de toen pas gekochte hond, van broer en zus in de tuin...
Het leek allemaal zo ver weg en onwerkelijk... een soort typegezin... en het voelde niet als mijn gezin... net alsof ik een andere wereld inkeek...
Of hoe foto's kunnen bedriegen... want wat je denkt te zien, was er niet dus...

Zelfinzicht of zelfbedrog?

2006-04-16T03:35:00.000+02:00

Ik weet niet wat schrijven en wat niet schrijven...
Ik tik en wis het dan weer...

Ik mis niks. Als ik dat vaak genoeg zeg tegen mezelf, dan IS het ook zo, niet? Ik mis niks. En als ik wel iets denk te missen, dan is dat ingegeven door aangeprate noden en behoeftes... toch? Ik mis niks.
En zelfs wanneer ik wel iets zou missen, dan is dat te behappen... een tijdelijk verlangen dat ook weer overgaat... Ik mis niks.
En als ik zou toegeven aan dat verlangen, dan zou het me later opbreken, want het past niet bij me... Ik mis niks.

Voilà... ik mis niks...

zucht...

Joehoe...

2006-03-25T13:49:00.000+01:00

25 maart vandaag... mijn vorige post was van nieuwjaar... een kwartaal van 2006 bijna reeds voorbij, wat gaat de tijd snel... Toen was het kerstvakantie, nu nog een week en het is paasvakantie...

Ware het niet dat iemand net nog een comment plaatste, ik zou deze plek bijna vergeten zijn...

3 maanden lang niets om over te schrijven?
Alles is misschien al wel eens gezegd...
Geen drijfveer, geen nood meer om me te uiten...
Misschien later weer meer...

zee

2006-01-01T13:53:00.000+01:00

De kerstweek aan zee doorgebracht.
Voor het eerst in de winter aan zee... het heeft wel wat...
'k Vraag me af of ik ooit genoeg kan krijgen van strandwandelingen...
Niets brengt me meer tot rust als lopen langs het strand, zo dicht mogelijk tegen de waterlijn, bij voorkeur als er weinig andere mensen zijn... en liefst op een breed strand zoals aan de westkust...
De uitgestrektheid, de wind, het geluid van de zee... doe er nog een zonnetje bij en 't is perfect... Niets brengt me diezelfde rust...
Mijn batterijen zijn dan ook weer opgeladen!

De laatste dag een toemaatje: sneeuw!!!
Een besneeuwd strand... wow...
's Morgens stond ik al aan het strand.
De winterzon scheen tussen 2 hoge gebouwen door... weerspiegelend in de zee... een smalle lichtstrook op het strand... Daaromheen de sneeuw... En dan de lucht die zo anders dan anders van kleur was... donkerder... Schitterende contrasten...

En ik stond in de lichtstrook...
2 kanten om op te gaan: het licht achter me latend, de donkerte tegemoet... of... me omdraaien en de stralende zon tussen die 2 gebouwen tegemoet...

2006... eindelijk het jaar van het licht en de warmte?

November: genieten van Hollanders

2005-11-27T12:36:00.000+01:00

Jaja... ;-)
't Mag misschien wat raar klinken, maar genieten van Hollanders kan echt!

Deze maand 2x naar een optreden geweest. Twee totaal verschillende genres, 2x Nederlands talent, 2x genieten. Absoluut geen spijt van. Ik moet dit meer doen.

Op 9 november naar Anouk in het sportpaleis. Grandioos.
Haar laatste cd kon me al erg bekoren met liedjes als Lost, One word, Fading... een concert van haar meemaken is nog wat anders. Pure klasse, professioneel, helemaal af!
Het doet dan goed als je achteraf de commentaren leest, vast te stellen dat je niet de enige was die dit keigoed vond. Lof alom.

En dan gisteren naar Freek De Jonge.
Tot op het laatste ogenblik getwijfeld of ik wel zou gaan gezien de weersomstandigheden. Bang dat het opnieuw zou gaan sneeuwen en dat ik dan de grootste moeite zou hebben om thuis te geraken. Uiteindelijk toch gegaan (een paar botten in de auto gezet, een paar warme kousen, een extra jas en het nummer van de VAB in mijn gsm opgeslagen ;-)).
Geen spijt van gehad! Wat kan die man moeiteloos improviseren en inspelen op wat er in het publiek gebeurt... Gedurfd ook deze voorstelling, als Nederlander zich wagen aan Belgische politieke toestanden... en dat duidelijk met kennis van zaken en inzicht zeg maar, in de 'Vlaamse' geest... Het was zeker een avondje genieten.
En ben gewoon weer veilig thuis gekomen ;-)

Nog gevonden:
op vrt nieuws
en dit

Enne... dat zinnetje waarmee ik deze blog begon, was natuurlijk maar een grapje. Hollanders zijn leuke mensen, althans, ik kom er geen andere tegen (behalve misschien in Antwerpen).

Bah...

2005-11-17T23:51:00.000+01:00

Vandaag mijn jaarafrekening voor de elektriciteit gekregen.
Zowat heel de avond bezig geweest om dat factuur uit te pluizen.

Conclusies:

1. Hoewel ik jaar na jaar minder kWh verbruik, moet ik jaar na jaar toch meer betalen
2. Met het vrijkomen van de energiemarkt stapte ik vorig jaar over naar Nuon (op basis van vergelijkende berekening via site van TestAankoop - zou me 200€ opleveren bij gelijk verbruik). Wat zie ik nu? Bij Electrabel zou ik een 30€ goedkoper gesteld geweest zijn! (wel berekend aan de hand van gegevens van laatste Electrabel-afrekening).
3. Mijn maandelijks bedrag wordt zomaar verdubbeld! Als ik het zelf probeer te berekenen, komt ik nooit zo hoog uit...

BAH!

Virtuele armoede...

2005-11-12T19:11:00.000+01:00

Het huwelijk van Rose is een paar jaar geleden op de klippen gelopen. Rose is nu alleen.
10 jaar geleden was alleen zijn nog geheel anders dan alleen zijn anno 2005.
Als Rose 's avonds thuiskomt van haar werk, ze gezorgd heeft voor het avondeten, de keuken opgeruimd heeft en de kinderen geholpen heeft met hun schoolwerk, zet ze de pc aan en wentelt zich in de illusie van de virtuele warmte.
Op duizenden plaatsen in het land doen evenzovele mensen hetzelfde als Rose. Internet schept de illusie van verbondenheid, van niet-alleen-zijn. Forumpje hier, forumpje daar, chatbox hier, chatbox daar. Het is geen kunst om virtueel contacten te leggen.

Rose is er stilaan verslaafd aan geraakt. Talloze avonden brengt ze door met het opvolgen van enkele fora. Over en weer klikkend tussen forum 1, forum 2 en misschien ook zelfs nog forum 3 en 4, afgewisseld met het checken van haar mailbox, almaar snakkend naar 'contact'. Het verlangen naar de betrokkenheid van wie dan ook bij haar leven... De vermeende vlucht uit de eenzaamheid...

Als het stil is op de fora, komt het gevoel van ongenoegen opzetten. Niemand daar die de illusie kan levend houden. Dan wordt ze teruggeworpen op haar fundamentele eenzaamheid. Dan doemt de mogelijke waarheid op dat in se eigenlijk niemand in cyberspace of daarbuiten écht geïnteresseerd is in haar, haar leven, haar wezen. Het alleen-zijn valt dan als een donkere schaduw over haar...

Internet als vlucht uit de werkelijkheid... Rose houdt zichzelf voor de gek...
De ene neemt zijn toevlucht tot drank, de andere tot drugs of pillen, Rose zoekt haar heil in de virtuele illusie...

Hoeveel mensen als Rose zitten verstrikt in het wereldwijde web?
Wat zou er pakweg 10 jaar geleden gebeurd zijn met Rose?

Als ik loop, loop ik...

2005-11-01T19:19:00.000+01:00

Leven in het nu... tenvolle je aandacht richten op het nu... niet op wat gisteren was, niet op wat straks gaat komen... Waarom is het zo moeilijk? Of ben ik het alleen die hier problemen mee heeft?

Gisteren:
Met jongste op stap... Ik parkeer me ergens en stop geld in de parkeermeter voor een half uur. Ruimschoots voldoende voor wat ik wilde doen. Maar... dan zeg ik aan zoon: "zullen we iets gaan drinken?" Hij meteen enthousiast van ja... Dus trekken we een taverne binnen, voor een kleinigheidje weliswaar, maar een half uurtje is dan natuurlijk niks... I.p.v. te genieten van de warme appeltaart en thee daar samen met mijn zoon, zitten mijn gedachten bij de tijd en de mogelijkheid dat parkeerwachters juist dan zullen voorbijkomen en mij een boete zullen aansmeren waardoor ik daar wel van een bijzonder dure appeltaart zit te eten... DOM DOM DOM!

Zo ook enkele weken geleden toen ik naar een voorstelling in een CC ging en me heel de tijd zorgen zat te maken over hoe ik na de voorstelling de weg zou terugvinden ('t was de eerste keer dat ik er kwam en ik had het maar met moeite gevonden).

En zo laat ik alle genietmomenten domweg voorbijgaan....

Een reiziger komt op zijn reis bij een oude monnik. Hij mag er de nacht doorbrengen. Hij merkt hoe gelukkig de monnik is, en hij verbaast zich daarover. Hij kan het niet nalaten om voor zijn vertrek te vragen: Wat is het geheim van uw geluk?
De monnik glimlacht, want hij had de vraag al verwacht.
"Kijk", zegt hij, "het geheim is dit:
Als ik loop, loop ik; als ik zit zit ik en als ik slaap slaap ik."
De pelgrim wacht op de rest, maar de monnik is uitgesproken.
Maar, zegt hij, dat doe ik toch ook. Als ik eet eet ik, en als ik praat praat ik.
"Nee", zegt de monnik, "dat is niet waar. Als jij loopt ben je al bij het gesprek met je baas, en als jij eet ben je al de afwas aan het doen, en als je afwast vraag je je af waar je dochter blijft, en als zij op bezoek is vraag je je af waarom je zoon niet komt, en als je slaapt ben je vol zorgen over de komende dag, en als je langs de Loire rijdt ben je al aan de Middellandse zee.

I said to my soul

2005-10-30T02:07:00.000+01:00

Iemand stuurde me dit:

I said to my soul, be still, and wait without hope
For hope would be hope for the wrong thing; wait without love
For love would be love of the wrong thing; there is yet faith
But the faith and the love and the hope are all in the waiting.
Wait without thought, for you are not ready for thought:
So the darkness shall be the light, and the stillness the dancing.
~ T.S. Eliot ~

(The Four Quartets)

Het is donker nu... en stil...

en ik vraag me af: hoelang duurt het wachten? want zoveel tijd heeft een mens niet...

Een zonnige oktoberzondag...

2005-10-16T17:00:00.000+02:00

Uitslapen want 's avonds stellen we het naar bed gaan zo lang mogelijk uit... zodat het al 's anderendaags vroeg is eigenlijk wanneer we eindelijk dat bed inrollen... Het voorkomt gemaal voor het slapengaan... maar dat komt dan wel bij het wakker worden... eraan ontkomen doe ik dus toch niet...

Ik trek de rolluik op en een stralende zon doet me mijn ogen toeknijpen. 't Is even wennen aan het felle licht. Zomer in oktober... vreemd.
Stilte, absolute stilte...
Radio aan om stilte te doorbreken...
Vaatwasser uitladen, thee zetten, een boterham klaarmaken... intussen de pc gestart...
Eten en tegelijkertijd internetten...Hello anonymous people out there, good morning... De letters op een schermpje vervangen het ontbijtgekeuvel van weleer...

Blijven hangen aan die pc, ook al is er bij god helemaal niks te beleven...
Mooi weer, dus wees verstandig en ga naar buiten! Profiteer van deze late nazomer... Tja...
Was er niet ook iemand jarig waar iedereen welkom was vandaag? Ik zou ernaar toe kunnen... geen onoverkomelijke afstand... gelegenheid wellicht om wat gezichten bij letters te krijgen...Tja... toch maar niet...

Ach ja, na enige tijd toch naar buiten... in die tuin kan je je ALTIJD wel bezig houden. Gisteren het gras gemaaid, dan nu maar de boorden omspitten want die zitten alweer vol onkruid. De rozen gesnoeid. Ook hier absolute stilte... hooguit het geluid van de wind die door de baderen van de bomen en struiken ruist... En het is warm... my God, wat is het warm in de zon... Half oktober en zweten in een t-shirtje in de zon... en stilte... stilte... stilte...

Het aardappelveld naast dit huis wordt blijkbaar niet gerooid. De aardappelen zijn al weken geleden 'rijp gevallen', maar gerooid wordt er niet. Waarschijnlijk te slechte oogst en dus is de investering voor het huren van de rooimachine te hoog? Ik bedenk me dat ik dan best wel zelf wat aardapppelen uit dat veld mag halen. En inderdaad, meest kleine patatten en ook veel rot... Ik vul een halve kruiwagen... Stilte... stilte... en een zon die steeds lager begint te staan...
Die aardappelen... 't is maar bezigheidstherapie of zo... hoewel er nog genoeg ander werk in die tuin is...

Alleen... stilte... het niet bepaald omarmen... en toch is het mijn keuze... misschien kom ik ooit nog wel eens tot een modus vivendi waar ik me wél prettig bij kan voelen... Zou het?

Bruggen verbranden

2005-10-10T22:28:00.000+02:00

Slechts een gedachteoefening...

Stel... ik blaas alles op wat ik de afgelopen 4 jaar, sinds uur 0, opgebouwd heb.. 'Opgebouwd' is een groot woord... maar stel dus...
Op uur 0 was alles met de grond gelijk, nog erger, een diepe rokende krater was wat er over bleef...
Me opsluiten en helemaal terugtrekken, dat was de bedoeling...
Internet werd echter een soort navelstreng met de buitenwereld...
En als ik die nu eens zou doorknippen?
Terug naar uur 0. Me alone. Proberen te herrijzen, zonder de vlucht in de drug die internet heet...

Zou dit wat zijn? Of sla ik door? Wordt het mijn ondergang? Of wordt het mijn redding?

Dokter 1 aan dokter 2: "Trekken we de stekker eruit? Kan de patiënt op eigen kracht overleven zonder medicatie Internet?"
Dokter 2: "'t Is een twijfelachtig geval..."
Dokter 1: "Ja... maar heeft het zin 'een leven' op deze manier kunstmatig te lengen?"
Dokter 2: "Als er geen hoop meer is op echt herstel, lijkt me van niet, nee"
Dokter 1: "De medicatie resorteert de laatste tijd geen enkel effect meer..."
Dokter 2: "Nee, dat is waar... Laten we het maar proberen, we sluiten de lijn..."
Dokter 1: "Goed... "

1 week later...

scenario 1:

Dokter 1: "Waar is patiënt B?"
Verpleegster: "Die is vertrokken dokter, bestemming onbekend. Ze leek uit een nieuwe krachtbron te putten, ik begreep er niets van."

scenario 2:

patiënt overleden...

Ach... 't is slechts een gedachteoefening... of een fantasietje...

Verlamming

2005-10-09T20:02:00.000+02:00

Iemand wees me erop dat het zo stil blijft op mijn blog...

Tja... 't is inderdaad al van 24 september geleden...

De tijd schuift voorbij... sneller dan je denkt... het leven gaat aan je voorbij...
Och ja, dat laatste is een foute uitspraak! NOT DONE!!! Je hebt immers geheel zelf je eigen leven in handen, hebt helemaal zelf alle mogelijkheden om ervan te maken wat je ervan maken wil...

Yeah right...

Het pepert je er nog maar even goed in dat je niet deugt, dat je faalt met een grote F... wat een zwakkeling, niet in staat om zijn/haar eigen leven in handen te nemen.

Verlamming, daar lijkt het wel wat op...

Tijdens de week loopt alles op het eerste zicht op rolletjes. Je werkt, draait mee in deze maatschappij, kortom je speelt de rol die van je verwacht wordt. En voldoen aan de eisen, maakt dat je je wel ok voelt...

Tijdens het weekend ben jezelf diegene die de eisen stelt... aan jezelf... en daar kan je dan weer niet aan voldoen... je schiet steeds tekort... je kan niet dit en je kan niet dat, je bent een lamlendeling want je 'doet' niks...
De 'zin' van alles is ver te zoeken... maar zeur toch niet zo, want 'zin' is iets wat je zelf maakt... en vervolgens ben je te stom om dan die 'zin' inderdaad zelf te maken...

ACTIE! ACTIE! ACTIE!

Yeah right... maar die verlamming hé...

Daveren op je grondvesten

2005-09-24T17:03:00.000+02:00

Een collega van me die nu in de scheidingellende zit, zei me eergisteren: jij, die toch ook altijd overkwam als een sterke vrouw en onafhankelijk... jij hebt toch óók gedaverd op je grondvesten...

Daveren op je grondvesten...

Het was een treffende omschrijving...

Weet je, als je een aantal jaren verder bent, heb je de neiging om die vreselijke periode te minimaliseren. Alsof het allemaal niet zo erg was en dat je sterk overdreven hebt. Er zijn zoveel ergere dingen die een mens kan tegenkomen en een scheiding is slechts een faît divers geworden... Maar dat is niet terecht: het is wél erg en je hebt niet overdreven...

Een scheiding is een van de meest ingrijpende dingen die een mens kan overkomen.
Vroeger zei ik wel eens dat ik me maar 1 ding kon voorstellen dat erger zou kunnen zijn: ernstige ziekte of het verlies van een kind...
Maar zelfs dat, hoe vreselijk ook, zal niet vergelijkbaar zijn.
Wat een scheiding zoals de mijne (maar niet alle scheidingen) zo ingrijpend maakt, is dat je als persoon, als mens, compleet onderuit gehaald wordt. Daveren op je grondvesten, inderdaad... Tot de grond gelijk gemaakt... je zelfvertrouwen, je eigenwaarde, je zelfbeeld...allemaal vernietigd... En dat moet je dan terug zien op te bouwen... 't is niet eenvoudig!

Je staande houden in de emotionele rollercoaster... ga er maar aanstaan...
Het ongeloof, het verdriet... en dan die overweldigende woede... Ik heb vroeger nooit geweten dat ik zó kwaad kon worden. En wát een energie dat die woede opslorpt! Woede is fysiek uitputtend terwijl je niet eens fysiek actief bent...

Wat na de woede? Van de ene emotie hobbelend naar de andere... als een biljartbal kris kras schietend tussen verdriet, angst, spijt en woede... tot die beweging uiteindelijk uitsterft... met af en toe nog een opflakkering...

En wordt het dan beter? Je zoekt zingeving... en kan ze nauwelijks vinden... Het leven voelt vlak, zinloos en inhoudsloos aan. Het rare is, vroeger dacht je daar helemaal niet over na... je nam het zoals het was en zoals het kwam. Hooguit af en toe een naar gevoel van 'is dit het nu?', maar langer dan 2 dagen duurde dat niet.
Er is de eenzaamheid... Ach ja, sommigen vluchten in een overvloed van activiteiten... of in nieuwe relaties... Het is niet mijn keuze, maar of ik beter af ben dan die anderen? Ik durf het soms betwijfelen... Strikt genomen was ik vroeger ook eenzaam, maar het voelde niet zo, het was geen probleem, ik dacht er niet over na en ik had er geen last van. Nu daarentegen kan het soms zwaar opspelen. Komt daar bij dat je moet erkennen dat het onvervuld blijven van een paar (basis?) behoeften toch wel lastig is om het eufemistisch uit te drukken. De nood aan beminnen en bemind worden, de nood aan fysiek contact... het is er... maar of het nu 2 verschillende dingen zijn of gewoon 2 gezichten van dezelfde behoefte, dat is me nog niet duidelijk.
Dit is dus het volgende obstakel dat ik moet leren te tacklen... Het zal ook wel weer lukken, one way or the other...

Maar komt er nu ook nog ooit zoiets als 'gelukkig zijn'? Wie zal het zeggen...

Solitude

2005-09-18T13:37:00.000+02:00

Sommigen zullen me vinden zwelgen... maar soit...
Ik zwelg niet, ik uit...

Perfect passende muziek dit moment: Solitude van Evanescence

How many times have you told me you love her
As many times as I've wanted to tell you the truth
How long have I stood here beside you
I live through you
You looked through me

Ooh, Solitude,
Still with me is only you
Ooh, Solitude,
I can't stay away from you

How many times have I done this to myself
How long will it take before I see
When will this hole in my heart be mended
Who now is left alone but me

Ooh, Solitude,
Forever me and forever you
Ooh, Solitude,
Only you, only true

Everyone leaves me stranded
Forgotten, abandoned, left behind
I can't stay here another night

Your secret admirer
Who could it be

Ooh, Can't you see
All along it was me
How can you be so blind
As to see right through me

And Ooh, Solitude,
Still with me is only you
Ooh, Solitude,
I can't stay away from you

Ooh, Solitude,
Forever me and forever you
Ooh, Solitude,
Only you, only true

Somewhere in between...

2005-09-17T13:46:00.000+02:00

Ergens tussen ok en niet ok... daar bevind ik me... en dein op en neer tussen die 2, maar niet naar de uitersten... zo een beetje waggelend van de ene naar de andere kant over een soort neutraal punt... of een dood punt?

Van: ok, best goed zo, mijn vrijheid, doen en laten wat ik wil, me goed voelen met wat kleinigheden, de afwezigheid van spanningen

over: ok, dit is het dan, meer is er niet en moet ik niet verwachten, dit is het, doe het ermee

naar: dit is het niet, ik mis 'de liefde', ik zou willen dat iemand naar mij verlangt en ik naar hem, ik wil speciaal zijn voor iemand, ik heb het nodig dat er van mij gehouden wordt... de afwezigheid hiervan voelt zo....... eenzaam....

het eerste voelt oppervlakkig...
het tweede... vlak... doods...
het derde is de wens naar het onmogelijke...het onbestaande...

Erover nadenken is helemaal niet goed... confronteert pas goed met het gemis... en je schiet er niks mee op...

Laat ik het gras maar gaan maaien... zucht...

slabakken...

2005-09-14T21:51:00.000+02:00

Hmmm... weblog is aan het slabakken... We zitten opnieuw in het normale arbeidsregime en dan is dit het eerste wat erbij inschiet....
Of is dit slechts een flauw excuus?

Er waren niet echt dingen die me bezig hielden... of toch geen dingen waarover ik wil schrijven...

Qua 'gevoelsleven' is mijn verstand zeer alert om het minste verdrietige gevoel (dat toch altijd wel komt opzetten, vooral in de auto) opzij te schuiven...
De ene keer denk ik: het gaat goed, alles is ok zo...
En de andere keer: dit is niks, ik wil dat puntjepuntjepuntje... (en dan worden automatisch de verkeerde-gedachten-killers opgetrommeld en in stelling gebracht...)

Iets anders... sinds half augustus ben ik opnieuw beginnen joggen. Vorig jaar was ik gestart met zo'n start-to-run programma bij een atletiekgroep in de buurt. Na 10 weken zou je dan in staat zijn om 5km te joggen. Halverwege die 10 weken kreeg ik echter ineens zomaar een of andere blessure waardoor ik een paar maand gemankt heb en er dus helemaal geen sprake meer was van lopen.
Nu dus op mijn eentje terug begonnen... trouw volgens het trainingsschema van toen... 3 keer per week...
En elke keer zeg ik: volgende keer lukt het me niet meer. De duurtijd van het lopen wordt immers stelselmatig opgebouwd. Toen ik 5min kon, dacht ik: 6 is onmogelijk. En toen ik 6min liep, dacht ik: 7 lukt me nooit. En toen ik 7min liep, dacht ik: de 8 haal ik nooit. Maar gisteren toch die 8 gedaan.
De volgende keer gaat echter écht niet lukken: 4 keer 8 minuten met telkens 1 of 2 minuten stappen tussendoor... dat lukt niet! (het schema van gisteren was: 5min lopen - 1 minuut stappen - 5 min lopen - 2 min stappen - 7 min lopen - 2 min stappen - 8 min lopen)

En waarom doet een mens dat toch? Het is afzien! Maar raar genoeg heb je na afloop wel een goed gevoel...

Enfin... tot nog toe heel disciplinevol het schema gevolgd... maar morgen zal het er niet van komen wegens andere verplichtingen en vrijdag zal ik het ook niet kunnen inpassen... en na 3 dagen tussen, zal het helemaal niet meer gaan, toch?

feeling good?

2005-09-04T12:50:00.000+02:00

Het gaat al lang goed...
'goed' altijd relatief bezien natuurlijk... eerder als de afwezigheid van donkere gedachten en slecht voelen, danwel de aanwezigheid van positieve dingen..

en dan...

hoor je dingen over een zoon die niet meer naar zijn moeder wil...

is daar het gezicht van een collega dat ik binnen de seconde 'gelezen' heb...

is daar het verhaal van iemand wiens relatie pas beëindigd is en haar aanwezigheid op een trouwfeest...

...

stuk voor stuk dingen die 'alles' weer terug oproepen...
plots is het weer zo dichtbij...
de pijn blijkt minder veraf dan je zou denken...

en ik zeg: nee... tot hier en niet verder meer... weg ermee... duw duw duw... het is genoeg geweest...

ik ga het niet uitspitten.... niet analyseren... ik schrijf hier of waar dan ook: niks, niks, niks...

ik ga verder met dingen waar ik me prettig bij voel... punt.

It's been so long....

2005-08-28T11:52:00.000+02:00

It's been so long since I've touched
So long since I wanted

Een stukje uit de song Please forgive me van Melissa Etheridge
dat in mijn hoofd zit en blijft hangen... Soms kan muziek zo perfect weergeven wat je voelt...

Aanraken en nog veel meer aangeraakt worden... heikel thema...

Je gedachten bepalen je gevoelens... eindeloos heb ik hierover op een forum wel eens gediscussieerd. Ik geloof dat namelijk niet, niet in de zin van dat ELK gevoel vooraf gegaan wordt door een gedachte. Nochtans, in de psychologie hangt men deze visie blijkbaar aan... ik kwam het in ieder geval de voorbije maand tegen in twee verschillende boeken. Als dit inderdaad de gangbare overtuiging is in de psychologie ga ik mijn eigen theorie ontwikkelen...

Stel dat het waar is dat je gedachten je gevoelens bepalen, dan moet het toch simpel zijn om van een onaangenaam gevoel af te komen?

Ik mis de aanraking... Alleen al dit toegeven, toegeven dat ik snak naar een hand op mijn lijf, is godsallemachtig moeilijk... Ik mis niks natuurlijk, dat is gewoon idiotie, een zwakheid misschien, natuurlijk heb ik dat niet nodig... Met andere woorden, met mijn gedachten probeer ik het gevoel te killen... In werkelijkheid is het echter geen killen, maar een verdringen... en wat je verdringt komt steeds weer terug boven... Ik mis... En aan dat gevoel van missen, van ontberen, gaat geen gedachte vooraf... Het komt opzetten zomaar... maar wel altijd op stiltemomenten, als mijn geest met niks bezig is... 's morgens soms ook, bij het wakker worden...
Of geheel onverwacht door iets wat gebeurt... zoals die keer dat een collega zijn handen in mijn nek legde en licht masserende bewegingen maakte... het duurde hooguit 5 seconden, maar djeees... iemand die dagen door de woestijn gedoold heeft en dan een slok water te drinken krijgt, moet ongeveer hetzelfde voelen denk ik... En waar is dan de gedachte die eraan vooraf zou gaan? Handeling ---> voelen, niks geen gedachte ertussen, die komt als steeds achteraf...

Zit ik hier niet mooi een voor mij zeer dichtbij thema te verpakken in psychologisch getheoretiseer? De aandacht verleggen van datgene waarover het gaat naar het veilige intellectuele?

It's been so long since I've touched
So long since I wanted

....

Over The Rainbow

2005-08-25T20:21:00.000+02:00

Over The Rainbow
(Arlen-Harburg)

Somewhere over the rainbow
Way up high
There's a land that I heard of
Once in a lullaby

Somewhere over the rainbow
Skies are blue
And the dreams that you dare to dream
Really do come true

Some day I'll wish upon a star
And wake up where the clouds are far behind me
Where troubles melt like lemondrops
Away above the chimney tops
That's where you'll find me

Somewhere over the rainbow
Bluebirds fly
Birds fly over the rainbow
Why then, oh why can't I?
Some day I'll wish upon a star
And wake up where the clouds are far behind me
Where troubles melt like lemondrops
Away above the chimney tops
That's where you'll find me

Somewhere over the rainbow
Bluebirds fly
Birds fly over the rainbow
Why then, oh why can't I?

If happy little bluebirds fly
Beyond the rainbow
Why, oh why can't I?

Het streven naar je goed voelen...

2005-08-21T15:09:00.000+02:00

Telkens wanneer ik geconfronteerd word met het overlijden van iemand van mijn eigen leeftijd, of iets ouder of jonger, krijg ik een soort benauwdheidsgevoel. Plots lijkt 'mijn tijd' dan ineens zo kort en vind ik het zo oerdom die tijd door te brengen met me niet in mijn sas voelen, en in verdriet. Telkens weer besluit ik dan dat ik moet gaan genieten en alleen maar dingen moet doen waar ik me goed bij voel.
In de praktijk verandert er echter nooit wat, ondanks dat voornemen. Nu zijn er ook gewoon een aantal dingen die moeten en die niet direct leuk zijn... Ook al heb ik geen zin in het gras afmaaien, het moet wel... Ook al heb ik niet altijd zin in eten klaarmaken, het moet wel... Ook al hou ik niet van poetsen, het moet wel... De was en strijk moet ook gebeuren... enz enz enz... Morgen moet ik weer gaan werken en ik heb geen zin, maar het moet wel...

En genieten, wat is dat eigenlijk?
Ik moet toch besluiten dat de aanwezigheid van anderen iets tot genieten maakt... en dat terwijl je me moeilijk een erg sociaal wezen kan noemen...
Uit eten? Alleen, is het weggegooid geld... samen met anderen wordt het iets gezelligs...
Naar een optreden? Als ik alleen ga, zegt het me weinig tot niks, komt eerder het gevoel boven: wat doe ik hier eigenlijk? Samen met anderen wordt het echter weer iets aangenaams...
Ik ga dus maar niet uittesten om alleen op vakantie te gaan, dat wordt gegarandeerd twee keer niks...

Alleen genieten, bestaat dat dan? En kan ik dat?
Van muziek kan ik alleen genieten... en van een boek... Van een wandeling misschien? Ja, maar het was veel aangenamer vroeger met de hond...

Ik wil zo'n raar soort mix van samen en alleen eigenlijk... Het is echter niet gemakkelijk om dat in de praktijk gedaan te krijgen...

En verder is er nog een soort van hoger niveau... doen in je leven wat het best bij je past, waar je je dus het meest goed bij voelt, waarin je het best tot je recht komt... Maar wat past het best bij mij? Waarom bijvoorbeeld een switch maken in loopbaan? Wie zegt dat iets anders beter zou passen dan wat ik nu doe? Ook de eventuele financiële consequenties zijn toch niet verwaarloosbaar...

Is uiteindelijk dat genieten niet gewoon een synoniem voor accepteren wat er is?

Een schitterende zonnige dag vandaag...

2005-08-18T22:41:00.000+02:00

Aangezien er haast geen zonnige dagen waren tijdens mijn vakantie, heb ik er gewoon van geprofiteerd! Zalig nietsdoen... rondlummelen... wat lezen... gewoon de tuin instaren.... muziek... pc... niks...
En... HET MAG! Zonder schuldgevoel... Ondenkbaar dit, vroeger...
Ongelooflijk hoe snel de tijd voorbij gaat met nietsdoen! ;-) Het had wat mij betreft nog veeeeeeeeeeel langer mogen duren!

En nu zit ik hier op mijn terras, wel met een lichte trui aan, maar de temperatuur is echt heel aangenaam. De kaarsjes branden... een glaasje wijn... Stilte... pure stilte.... Hoewel... de piep van de mollenverjager die geen mollen verjaagt... auto's in de verte... krekels... echt stil is het nooit, en nu ik erop let, zijn het de auto's die me storen...oow, een vliegtuig...

Het alleen zijn stoort me zelfs helemaal niet... Wel even gedacht om bij mijn broer langs te gaan of bij een vriendin... maar even zo snel weer die gedachte opzij gezet... wellicht willen zij ook gewoon met rust gelaten worden... Tja, dat is zo'n lastige voor mij... Die ene had nog aangedrongen om deze week toch zeker eens langs te komen... en toch denk ik dan: "waarom die 2 gaan storen? laat ze hun rust met elkaar.."

Ik hoop dat het de volgende dagen ook nog mooi blijft. Dit weekend Maanrock... 'k neem me voor er zowel zaterdag als zondag naartoe te gaan... als het tenminste goed voelt... alleen...

Een echte ontmoeting laat sporen na

2005-08-14T17:03:00.000+02:00

Ach, die eenzaamheid viel me weer zo rauw op mijn dak... maar dan gebeuren er weer andere dingen die het opnieuw relativeren... hoewel...

Een echte ontmoeting laat sporen na... dat las ik een keer ergens... even Googlen geeft de volledige tekst:

ONTMOETEN
is meer dan iemand tegenkomen
of bij elkaar zijn.
Je ontmoet niet zoveel mensen.
Ontmoeten heeft iets
van verwondering en herkenning.
De ander is antwoord of vraag
op iets in jou.
Een echte onmoeting raakt je,
niet dat je alles moet zeggen
tegen de ander,
maar wel dat die ander
jou iets mag zeggen
of vragen.
Ontmoeten is de ander
binnenlaten in het huis
van jezelf,
met het risico
dat hij of zij ontdekt
dat niet alles echt is
in je huis,
dat je je soms anders voordoet,
dat je kwetsbaar bent
en soms anderen napraat.
Iemand ontmoeten is
Iemand binnenlaten
in de binnenste cirkel van je leven.
Hij zal vragen naar je ervaringen,
gewoontes, gevoelens en opvattingen.
Pas als je de ander
zo diep laat binnendringen,
kun je van ontmoeting spreken.
Een echte ontmoeting laat sporen na.

Herinnerd worden aan die paar echte ontmoetingen verjaagt het bewustzijn van die eenzaamheid weer even... of verlicht de last...

Je welbevinden onafhankelijk maken van anderen... 't blijft een moeilijke opdracht...

Eenzaamheid...

2005-08-09T21:52:00.000+02:00

En dan slaat het ineens weer toe... de confrontatie met je fundamentele eenzaamheid...
Feeling-good periode heeft lang genoeg geduurd... daar is 't ie weer...

Acceptatie ervan blijft een moeilijk iets... Rationeel weet ik het al lang, maar toch is daar steeds weer de illusie dat het niet zo is...

Met de dood van mijn moeder is de laatste persoon verdwenen die écht van me gehouden heeft... de andere was mijn vader... en verder niemand. 't Lijkt een beetje pathetisch als ik het zo zie staan, maar het is gewoon de naakte, harde waarheid... En dan mag ik nog van geluk spreken, want niet iedereen mag die onvoorwaardelijke ouderliefde ervaren... laat staan dat ik in staat ben datzelfde aan mijn kinderen te geven...

Zo nu en dan krijg ik het koud op mijn dak... zoals nu... en is er ineens dat verdriet... er is geen kruid tegen gewassen... 't is weer eens dat voelen van die fundamentele eenzaamheid...

Morgen is het weer over... gaan we weer verder... This is life... meer is er niet...

zo'n raar gevoel....

2005-08-07T17:11:00.000+02:00

Gisteren door familiebezoek deze foto voor het eerst gezien:

Trouwfoto van mijn grootouders aan moeder's kant... Tot nog toe had ik slechts 1 foto van mijn grootmoeder gezien, eentje van 20 jaar later. Zo'n raar gevoel... dat gezicht... die uitdrukking... voelt zo bekend en vertrouwd... raar raar raar... strange feeling... Volgens mij had mijn broer het ook... ook voor hem was het de eerste maal dat hij deze foto zag...

het rommelt nog een beetje...

zomaar...

2005-08-05T14:21:00.000+02:00

omdat ik er zin in heb...

het bovenstaande is vooraan te vinden, achteraan hebben we dit:

Als de avond valt, is de sfeer toch anders...

Deze vind ik wel iets hebben:

en deze...